Ορεινή Ναυπακτία Ορεινή Ναυπακτία 04/32 ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ διακοπές

ΚΕΙΜΕΝΟ: ΜΗΤΣΟΣ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ:

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΤΡΕΝΟΓΙΑΝΝΗΣ – Μ. Ν. ΜΑΝΙΑΤΗΣ
«Πάτε για τα χωριά; Καλό δρόμο!». Έχεις απομακρυνθεί από τη ναυτική καστροπολιτεία της Ναυπάκτου και τα λόγια του τελευταίου βενζινοπώλη πριν από την εξόρμησή σου στα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας μοιάζουν με πρόλογο σε μια αφήγηση που σε λίγο ξεκινά. Ακολουθείς έναν από τους δύο βασικούς ασφαλτοστρωμένους δρόμους που σε φέρνουν στον προορισμό σου, την Ελατού
λατού και την πιο τουριστική Άνω Χώρα. Εδώ βάζεις στοίχημα με τον εαυτό σου: Να απολαύσεις όσο περισσότερες εικόνες μπορείς, να δανειστείς απ΄ την ψυχή των χω-ριών(γνωστά και ως Κράβαρα, θρυλικά όπως πάντα) που φωλιάζουν στις νοτιότερες απολήξεις της Πίνδου. Το νήμα της αφήγησης αρχίζει να ξετυλίγεται στο Χάνι της Ρέρεσης, εκεί όπου ο ποταμός Μόρνος αγκαλιάζεται με το ποτάμι της Ελατούς. Από αυτό το σημείο αρχίζεις να σκαρφαλώνεις και με περισσή προσοχή τραβάς το πέπλο της ομίχλης. Πίσω του φανερώνονται ένα ένα τα χωριά. Κινείσαι ανηφορικά και σε 650 υψόμετρο φτάνεις στο χωριό Λιμνίτσα και λίγο μετά, στην Τερψιθέα. Δεν θα αργήσει να φανεί έπειτα από 7 χιλιόμετρα η Ελατού σε υψόμετρο 1.050 στις παρυφές του όρους Ομάλια – ο ασφαλτοστρωμένος δρόμος μοιάζει πια να τρυπώνει στο γενναιόδωρο ελατόδασος. Συνεχίζεις την ανάβαση και η αφήγηση συνεχίζεται με φό-ντο έλατα και καστανιές. Μουσική υπόκρουση καμία… εκτός αν βρέχει!

Έπειτα από 9 χιλιόμετρα, το χωριό μπροστά σου είναι η πρωτεύουσα του Δήμου Αποδοτίας, η Άνω Χώρα. Η κάτω γειτονιά της, δηλαδή η Κάτω Χώρα απαιτεί κατάβαση 5 χιλιομέτρων με πολλές στροφές και είναι το ίδιο ωραία. Ένα παρακλάδι του δρόμου από την Άνω Χώρα ξεκόβει και καταλήγει στην Αμπελακιώτισσα, ύστερα από 7 χιλιόμετρα. Οι ορεινοί όγκοι της Τσεκούρας και της Παναγιάς απέναντι σου κόβουν την ανάσα. Σε αυτό το σημείο οι διαδρομές περιπλέκονται, οι επιλογές είναι πολλές. Αν έχεις διάθεση για ανακάλυψη φτάνεις στα άγνωστα χωριά του Πόδου και της Χόμορης, αλλά εισχωρείς και στο εσωτερικό κομμάτι του Κραβαρίτικου τοπίου μέχρι την Κεντρική και την Ασπριά. Η αφήγηση συνεχίζεται, οι ημέρες δεν φτάνουν. Θα έρθει η ώρα που θα αρχίσεις την κατάβαση, η ομίχλη θα ξανασκεπάσει τα θαυμάσια χωριά, όσο απομακρύνεσαι και βγαίνεις από το δίχτυ της. Χωριά που ζουν με έντονους ρυθμούς τα Σαββατοκύριακα και τις άλλες ημέρες συνεχίζουν μοναχικά, με μοναδική ζωντανή κοινότητα εκείνη των κυνηγών με τα δίκαννα και τις καραμπίνες προς άγραν αγριογούρουνων. Αποχαιρετώντας το Χάνι της Ρέρεσης θα αρχίσεις να μπαίνεις στο αστικό τοπίο. Κλείνεις το βιβλίο της περιήγησης, αφήνεις όμως πολλές σελίδες αδιάβαστες(διαδρομές και χωριά) έτσι, σαν ακόμα ένα στοίχημα για την επόμενη φορά.