κουνουπίδι μεταμορφώνεται

Με λίγη φαντασία, το
Τέτοια εποχή όσοι ασχολούνται με την κουζίνα σίγουρα έχουν τον νου τους στις γιορτινές προετοιμασίες, στο τι θα ψωνίσουν και τι φαγητά θα ετοιμάσουν για το τραπέζι των Χριστουγέννων. Εγώ, αντιθέτως, σκέπτομαι το κουνουπίδι! Τι πιο αντιγιορτινό;

Προσωπικά εντάσσω το κουνουπίδι στην ίδια κατηγορία τροφίμων με τον τραχανά. Δηλαδή: ένα από τα φαγητά που απεχθανόμαστε στη μισή ζωή μας , στα νεανικά, ωραία χρόνια, αλλά όταν είμαστε αρκετά ώριμοι μπορούμε να τα εκτιμήσουμε.

Βέβαια, το κουνουπίδι θέλει φαντασία για να απελευθερωθεί από το στίγμα του απόλυτου «μπλιάχ» φαγητού- το επίθετο που κάθε παιδί, σε κάθε λαό του κόσμου καταλαβαίνει, ασχέτως του τι γλώσσα μιλάει. Τ ο δικό μου σκεπτικό ρέπει πάντα προς την πρόκληση. Εάν μπορούμε να πάρουμε ένα ταπεινό υλικό- όπως ο μπακαλιάρος(για παράδειγμα) ή η τσουκνίδα – και να το μεταμορφώσουμε με πλήθος συνταγών σε νόστιμο φαγητό, γιατί όχι και το κουνουπίδι;

Φαντάζομαι ότι όλοι έχουμε την εικόνα στο μυαλό μας,, από τα παιδικά μας χρόνια: γυρίζοντας από το σχολείο χειμωνιάτικα και πεινασμένοι, να μας καλωσορίζει η μυρωδιά του κουνουπιδιού(η οποία έχει γεμίσει και ολόκληρο το σπίτι) και να βρίσκουμε μπροστά μας ένα πιάτο με αυτό το υλικό, παραβρασμένο και χωρίς καμιά γευστική πρόκληση(ως γνωστόν, όταν παραβράσει μυρίζει όπως βρασμένο λάχανο).

Εγώ θεωρώ την έλλειψη γεύσης σαν θετικό στοιχείο. Χάρη σε αυτή την έλλειψη, το κουνουπίδι αντέχει μπαχαρικά και δυνατές «συνοδείες». Το σκόρδο, οι πιπεριές τσίλι, οι αντζούγες, η κάππαρη, το κάρι, το κύμινο και άλλα πολλά είναι όλα στην παλέτα των καρυκευμάτων που δίνουν νοστιμιά στο ταπεινό κουνουπιδάκι. Με αυτά μπορούμε να το μεταμορφώσουμε σε σάλτσα για ζυμαρικά, σε σούπα ή σε τηγανίτες. Οι τελευταίες μάλιστα «μιλάνε τη γλώσσα της Μεσογείου»- απαιτώντας φυσικά και λίγο παρθένο ελαιόλαδο. Όταν φτιάχνω το κουνουπίδι στοΌταν φτιάχνω το κουνουπίδι στο τηγάνι το καρυκεύω με σκόρδο, μπούκοβο και κάππαρη και το σερβίρω α λα ιταλιάνα, με λίγη φρυγανισμένη γαλέτα και πιπεριές τουρσί. Το συγκεκριμένο πιάτο τα έχει όλα- μαλακά αλλά και τραγανά στοιχεία, πικάντικες γεύσεις , αλλά και απαλές, και ξινές. Υπάρχει και κάποιο μυστικό: το λάδι πρέπει να καίει όταν ρίχνουμε το κομμένο κουνουπίδι, έτσι ώστε να καραμελώσει λίγο απ΄ έξω, αποκτώντας τραγανή επιφάνεια αλλά εσωτερικά να μένει τρυφερό.

Στα περισσότερα βιβλία μαγειρικής που έχω στο ράφι μου, οι συνά -δελφοι προτείνουν το μαγείρεμα στον ατμό για το κουνουπίδι, σαν έναν τρόπο να το κρατήσουμε όσο πιο τραγανό γίνεται. Για εμένα, όμως, ο ατμός τονίζει το δυσάρεστο άρωμα που έχει «στιγματίσει» το κουνουπίδι. Προτιμώ να το ζεματίσω για λίγα λεπτά και μετά να το ανακατέψω με ελαιόλαδο, σκόρδο και λίγο θαλασσινό αλάτι. Το βούτυρο του ταιριάζει εξαιρετικά, κυρίως με την προσθήκη ξηρών καρπών ή γαλέτας, ενώ το τυρί είναι η τέλεια συνοδεία του. Οι ελιές είναι επίσης ένα καλό γευστικό ταίρι.

Στη Μεσόγειο, το κουνουπίδι έχει πολλά «ξαδέλφια»- από το μπρόκολο μέχρι το κοινό, λευκό κουνουπίδι. Αλλού βρίσκουμε κουνουπίδια σε μίνι μεγέθη και σε διάφορα χρώματα, όπως μοβ, πράσινο ή και χρυσαφένιο. Το λευκό είναι, συνήθως, το πιο τρυφερό από αυτά.

Το κουνουπίδι μπορεί να καλλιεργηθεί στα ψυχρά κλίματα, αλλά όχι σε τόπους με μεγάλη υγρασία, και ενώ το βρίσκουμε όλο το χρόνο(είτε ντόπιο είτε εισαγωγής) τώρα είναι στην εποχή του, στις δόξες του- με σφιχτό «μπουκέτα και πιο γλυκιά γεύση. Εάν το κουνουπίδι αρχίζει και ανοίγει, να ξέρουμε ότι δεν είναι φρέσκο.

Μπορεί βέβαια το ταπεινό κουνουπίδι να μη φτάσει στο κορυφαίο γιορ-τινό μας τραπέζι, αλλά σίγουρα με λίγη έμπνευση μπορούμε να διώξουμε την «μπανάλ» φήμη του. Με λίγη φαντασία, ακόμα και το αποκρουστικό κουνουπίδι μπορεί να γίνει ένα νόστιμο φαγητό. Κουνουπιδόσουπα με μπρικ
Για 6 μερίδες