[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Τρόφιμοι, όχι πολίτες…

Oι μισοί είμαστε όρθιοι, οι μισοί καθιστοί- σε καρέκλες, σκαμπό, σκάλες, τραπεζάκια. Εδώ και ώρες. Μέσα στο αστυνομικό τμήμα. Δεν έχουμε συλληφθεί, ούτε έχουμε διαπράξει άλλο αδίκημα, πέραν τού ότι επιθυμούμε να ταξιδέψουμε εκτός των συνόρων μας. Η σειρά ατελείωτη, τα πολύτιμα νούμερα λίγα και ακόμα κι αν έχεις με χίλιους τρόπους και τσαλίμια κατορθώσει να αποκτήσεις ένα τέτοιο, πρέπει να εγκαταλείψεις τα πάντα και να χάσεις ημέρες ολόκληρες περιμένοντας, απλώς και μόνο με την ελπίδα μήπως και φτάσει η σειρά σου.

Και όταν το θαύμα αυτό συμβαίνει, σπεύδεις στη μαγική πόρτα μονάχα για να πληροφορηθείς πως το ηλεκτρονικό σύστημα «έπεσε». «Περιμένετε εδώ μήπως ξανατεθεί σε λειτουργία, μέσα στις επόμενες επτά(!) ώρες, αλλιώς κουράγιο, κι αύριο πάλι εδώ θα είμαστε…». Έχω αρχίσει να πιάνω το νόημα της αδιανόητης ταλαιπωρίας που πρέπει να υποστεί κανείς για να κατορθώσει να υποβάλει τα αναγκαία δικαιολογητικά για την απόκτηση διαβατηρίου: εάν σε κάποιο σημείο αυτής της φρικτής οδύσσειας δεν έχεις μεταλλαχθεί σε εχθρό του κράτους, τότε θα είσαι υπόδειγμα πολίτη για όλα τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!

Λένε πως αυτή η κατάσταση επικρατεί επειδή όλοι οι πολίτες σπεύσαμε τώρα, τον τελευταίο μήνα του έτους, να εκδώσουμε διαβατήριο. Το ίδιο λένε όταν έρχεται η ώρα υποβολής των φορολογικών δηλώσεών μας στην Εφορία. Το ίδιο και για τα σήματα κυκλοφορίας. Και για πολλά ακόμα… Δεν διαφωνώ.

Έτσι είμαι, έτσι είμαστε εμείς οι Έλληνες: της τελευταίας στιγμής. Αφού όμως είμαστε εντελώς προβλέψιμα- εδώ και κάτι χιλιετίες!- έτσι, γιατί δεν μπορεί και το κράτος, έστω αυτήν την «τελευταία στιγμή» να προβλέπει να έχει τους κατάλληλους επιπλέον υπαλλήλους, τα κατάλληλα ηλεκτρονικά συστήματα, και επαρκή Κέντρα Εξυπηρέτησης Πολιτών; Γιατί έτσι. Αυτή είναι η ουσία. Επειδή το κράτος μας απαιτεί να έχουμε τη συνέπεια… Φινλανδών, ενώ το ίδιο λειτουργεί με ρυθμούς Σουαζιλάνδης. Επειδή δεν μας θεωρεί πολίτες, αλλά τρόφιμους.