[ΕΓΡΑΨΑΝ] Γιώργος Ρωμαίος

(ο αρθρογράφος για τη χαμένη τετραετία)
«Η επανίδρυση είναι απαραίτητη προϋπόθεση για τη διασφάλιση μιας νέας προοπτικής. Πρέπει να εξοβελιστούν τα φαινόμενα της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της ασυδοσίας και κατάχρησης εξουσίας, να εκλείψουν οι καθεστωτικές πρακτικές και νοοτροπίες». Αυτά έλεγε και υποσχόταν ο κ. Καραμανλής τον Ιανουάριο του 2002(…).

Πρωθυπουργός, πλέον, τον Μάιο του 2005 απευθύνεται προς τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας: «Θα πολεμήσουμε το βαθύ κράτος, το οποίο δεν έχει να κάνει τόσο με τον κομματισμό που επέβαλε το ΠΑΣΟΚ αλλά με καθεστωτικές νοοτροπίες»…

Μόνο αυτή τη μεταρρύθμιση αν τολμούσε ο κ. Καραμανλής, θα έγραφε ιστορία. Δεν επρόκειτο να ανατρέψει την πολιτική της «ήπιας» δημοσιονομικής πολιτικής. Δεν θα είχε οικονομικό κόστος.

Ίσως να είχε και όφελος. Δεν θα είχε πολιτικό κόστος. Αντίθετα θα είχε μεγάλο πολιτικό όφελος. Θα ικανοποιούσε τη μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών. Θα είχε, μόνο, κομματικό κόστος. Και αυτό πρόσκαιρο. Διότι μόνο μερικές χιλιάδες κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη καρπώνονται την κρατική εξουσία. Οι εκατοντάδες χιλιάδες οπαδοί και ψηφοφόροι της Ν.Δ. είναι «εκτός νυμφώνος»… Δεν τόλμησε ο κ. Καραμανλής. Υπέκυψε και συμβιβάστηκε. Το «βαθύ κομματικό κράτος» βάθυνε ακόμη περισσότερο. Η ΔΑΚΕ συγκυβερνά με τους υπουργούς και τις διοικήσεις των ΔΕΚΟ…

(«Το Βήμα της Κυριακής»)