[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Ο θυμός του πατέρα

Έ χουμε το παράδειγμα τουκατακαημένου του Ορέστη, ο οποίος οδηγήθηκε στην τρέλα επειδή πήρε απάνω του το κακό ριζικό του πατέρα του. Για να έρθει στα συγκαλά του και να γλιτώσει από τα φαντάσματα, χρειάστηκε να επιστρατευτεί ο ορθολογισμός του δικαστηρίου και ο αρχαίος κόσμος να αλλάξει τελείως ρότα. Εξαντλώντας τη συμπόνια του στα ενεργούμενα του πατρικού θυμού, ο Αισχύλος έγραψε τότε τις Ευμενίδες αλλά δυστυχώς η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Πάμπολλοι πατεράδες φορτώνουν έκτοτε τον θυμό τους στον κόκορα, δηλαδή στον γιο τους, αλυσοδένοντάς τον διά βίου με επιλογές που ποτέ δεν έκανε ο ίδιος.

Άντρες σε δημιουργική ηλικία διεκπεραιώνουν, χωρίς ποτέ να το συνειδητοποιούν, πατρικές συναισθηματικές υποθήκες που η πιο απλή μορφή τους είναι η γνωστή «πατροπαράδοτη ψήφος» στο τάδε κόμμα, δηλαδή η μανία για μετωπική παράσταση της οικογένειας μέσα στην κοινωνία. Το πράγμα θα ήταν εξαιρετικά γελοίο αν δεν κατέληγε συχνά σε τραγωδίες.

Κι ύστερα σου λέει ότι φταίει η χειραφέτηση των γυναικών που οι σύγχρονοι αρσενικοί σπανίως πραγματώνουν την ανδρική τους προδιάθεση. Σιγά. Ο κόμπος είναι αλλού και συγκεκριμένα στην άλυτη σχέση τους με την οργή του πατέρα. Αυτά σκέφτομαι για το πολλαπλό φονικό του Αγρινίου αλλά και πάλι δεν ξέρω αν έχω δίκιο.