ΒΙ ΒΛΙ ΟΔΡΟΜΙ Ο

16 .
ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ Ο ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ ΠΟΥ ΠΑΡΕΣΥΡΕ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΚΑΙ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕ ΤΑ ΚΕΡΙΝΑ ΟΜΟΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΜΑΝΤΑΜ ΤΙΣΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΚΡΙΒΗΣ ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΛΗΨΗΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ Είναι πολύ πιθανόν. Το λούνα παρκ της Ιστορίας όπου συνωστίζονται όλες αυτές οι διασημότητες, τόσο καλοφτιαγμένες που «είναι σαν αληθινές», φέρνει στην επιφάνεια τα αισθήματα της πιο αγνής παιδικότητας μη παραλείποντας να υπενθυμίσει στους επισκέπτες του πως ρόλος της μεγάλης τέχνης είναι και η παίδευση του κοινού της. Εκεί μέσα δεν διασκεδάζεις μόνο φωτογραφίζοντας την καλή σου ή τον καλό σου δίπλα στα τοτέμ του κόσμου μας. Μαθαίνεις κι ένα σωρό πράγματα. Εκεί μπορείς να δεις σε φυσικό μέγεθος την εντυπωσιακή μύτη του στρατηγού Ντε Γκωλ, για παράδειγμα, ή το υπέρ τού φυσικού μέγεθος του στήθους της Μέι Γουέστ.

Αυτά κανένα βιβλίο Ιστορίας δεν μπορεί να σου τα διδάξει. Την απλότητα και την αμεσότητα της κηροπλαστικής κανένα μουσείο σύγχρονης τέχνης, απ΄ αυτά που βαραίνουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς, δεν μπορεί να τη φτάσει. Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι σπανίως φιλοξενούν γλυπτά σε φυσικό μέγεθος: ή είναι μεγαλύτερα ή μικρότερα, με αποτέλεσμα να μη δίνουν ακριβείς ιστορικές πληροφορίες για το θέμα τους.

Όμως, ακόμη κι αν ο ενθουσιασμός του Πρωθυπουργού και των μελών της κυβέρνησής του δεν εξηγείται με καθαρά αισθητικά κριτήρια, σίγουρα μπορεί να αιτιολογηθεί αν ληφθούν υπ΄ όψιν ορισμένες γεωπολιτικές παράμετροι. Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το κυβερνητικό κλιμάκιο βρισκόταν στο Λονδίνο σε επίσημη επίσκεψη και σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, όσο κι αν κάνουν τους αθώους τουρίστες και τους θαυμαστές της μεγάλης τέχνης, όλοι ξέρουμε πως κάποιο γεωπολιτικό παιχνίδι στοιχειώνει το πίσω μέρος του μυαλού τους. Οι καιροί ου μενετοί. Δεν έχουμε πια την πολυτέλεια να είμαστε αφελείς. Οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πίσω από την κίνηση του Πρωθυπουργού, κρύβεται ένας βαθύτατος πολιτικός συμβολισμός. Το ιστορικό κενό που κάποιοι επιτήδειοι προσπαθούσαν τόσα χρόνια να μονιμοποιήσουν στην έκθεση της κηροπλαστικής απεδείχθη επιτέλους πως είχε την τύχη των συμβασιούχων δασοπυροσβεστών. Η σύγχρονη ελληνική Ιστορία βρήκε τη θέση της στη σκηνή της παγκόσμιας Ιστορίας. Οι παραχαράκτες ηττήθηκαν κατά κράτος. Η αλήθεια θριάμβευσε ασκαρδαμυκτί.

Δεν μπορείς παρά να εντυπωσιασθείς. Διότι όλη η επιχείρηση οργανώθηκε αθόρυβα, οι σύντονες προσπάθειες των διπλωματών μας έγιναν στο παρασκήνιο, χωρίς να το πάρει είδηση κανείς. Η αλήθεια είναι ότι πριν από χρόνια που είχα επισκεφθεί κι εγώ το ίδρυμα της κηροπλαστικής με την κόρη μου, θαμπωμένος από τη μαγεία της υψηλής τέχνης, δεν είχα εντοπίσει το κενό. Σ΄ αυτό συνέτεινε και ο εκνευρισμός της κόρης μου η οποία βαριόταν και βιαζόταν να τελειώνουμε. Όμως γι΄ αυτό υπάρχουν οι διπλωμάτες, για να εντοπίζουν τα κενά τού βάθους εκεί όπου εμείς οι υπόλοιποι απλώς θαμπωνόμαστε από τη λάμψη της επιφάνειας.

Ας μου επιτραπεί μια παρατήρηση. Γιατί δεν μας είπαν δίπλα σε ποιους τοποθετήθηκαν οι κέρινες εκδοχές των τριών Ελλήνων πολιτικών; Μήπως δεν πρέπει να σταματήσουν εδώ οι προσπάθειές μας; Διότι όπως λέει και η γνωστή βρετανική παροιμία: «Δεν φτάνει να μπεις μες στην Τισό. Πρέπει να ξέρεις και πού θα σε βάλουν».

Όμως δεν σκοπεύω να επιτρέψω στον καχύποπτο εαυτό μου να αμαυρώσει το αίσθημα του θριάμβου και κυρίως τον γενναιόδωρο συμβολισμό της όλης υπόθεσης, ο οποίος και αποδίδει με ακρίβεια τη θέση της Ελλάδας στον σύγχρονο κόσμο- έστω και ως κέρινο ομοίωμα. Διότι αν πάμε μερικά χρόνια πίσω θα διαπιστώσουμε ότι η τότε υπουργός Πολιτισμού Μελίνα Μερκούρη, όταν επισκεπτόταν το Λονδίνο, έτρεχε στο Βρετανικό Μουσείο και δάκρυζε μπροστά στα μάρμαρα του Παρθενώνα. Έδειχνε δηλαδή στην παγκόσμια κοινή γνώμη ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα προσκολλημένη στο ένδοξο παρελθόν της, με κίνδυνο να θεωρηθεί ότι βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου. Σε αντίθεση με τη Μελίνα Μερκούρη, ο σημερινός Πρωθυπουργός δεν έχασε τον χρόνο του και χτύπησε κατευθείαν την πόρτα της Μαντάμ Τισό, δείχνοντας ότι η Ελλάδα του 2006 έχει πλήρως απελευθερωθεί από το παρελθόν της και χωρίς συμπλέγματα- μαρμάρινα ή άλλα- μπορεί να αντικρύσει στα μάτια τον σύγχρονο κόσμο. Και να αντιμετωπίσει τους κινδύνους και τα μπερδέματα της παγκοσμιοποίησης, προκαλώντας μάλιστα σύγχυση στους αντιπάλους της.

Σε τακτικό ελιγμό με στόχο την πρόκληση σύγχυσης στο αντίπαλο στρατόπεδο θα πρέπει να αποδοθεί και η δυστυχής γκάφα των δημοσιογράφων που πήραν τον Πρωθυπουργό μας για τον πρόεδρο του Καζαχστάν Ναρσουλτάν Ναζαρμπάγεφ τη στιγμή που ο Τόνι Μπλερ ήξερε πολύ καλά ότι συνομιλούσε με τον ίδιο τον Καραμανλή. Από τέτοια επεισόδια είναι γεμάτη η Ιστορία των διακρατικών σχέσεων και μόνον η πένα των ιστορικών, έπειτα από χρόνια κι όταν πλέον οι παρεξηγήσεις θα έχουν κάνει τον κύκλο τους, μπορεί να τα αποτιμήσει.