ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Η ΑΕΚ αναδεικνύεται αναμφισβήτητα ομάδα όχι μόνο της εβδομάδας αλλά, μέχρι
στιγμής, της αγωνιστικής περιόδου. Κι αυτό περισσότερο χάρη στη νοοτροπία παρά
στ’ αποτελέσματά της, στον τρόπο που προσπαθεί, μέσα σ’ ένα περιβάλλον εχθρικό
προς κάθε αντικομφορμισμό, παρά στο ποδόσφαιρο που παίζει. Αλλά και ο τρόπος
που αγωνίζεται ολοένα βελτιώνεται.

Πέρα από τα αποτελέσματα λοιπόν: γιατί αν στεκόμασταν μόνο στα δύο τελευταία
νικηφόρα παιχνίδια, αυτά που κυρίως δημιούργησαν το σημερινό κλίμα ευφορίας,
θα ήμασταν αναγκασμένοι να χαρακτηρίσουμε την ομάδα κυρίως τυχερή. Ενώ της
αξίζει κάτι καλύτερο. Η ίδια προκάλεσε την τύχη της, διαλέγοντας τον
δυσκολότερο δρόμο της υπομονής, της σταδιακής οικοδόμησης, της ουσιαστικής
ανανέωσης, της εμπιστοσύνης μεταξύ παικτών, τεχνικής ηγεσίας και διοίκησης.
Γιατί, μη γελιέστε: λέγοντας μπράβο στη σημερινή ΑΕΚ, λέμε πρώτα απ’ όλα
μπράβο στον Ντέμη.

Ας θυμηθούμε: ο νεώτερος πρόεδρος της Α’ Εθνικής δεν έχει τίποτα από έναν
επαγγελματία παράγοντα, καθώς θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ακόμα παίκτης.
Δηλώνει πρώτα απ’ όλα οπαδός, αλλά δείχνει αξιοζήλευτη ψυχραιμία και καμία
ανοχή σε όσους θα ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την αγάπη τους προς την ομάδα για
να βλάψουν συνολικότερα το ποδόσφαιρο. Δεν του ήρθαν όλα δεξιά: στο ξεκίνημα
της φετινής χρονιάς η ομάδα ψαχνόταν, ο Φερέρ δεν έπειθε, τ’ αποτελέσματα
αργούσαν, οι φίλαθλοι ανησυχούσαν κι οι ακραίοι οπαδοί βρήκαν ευκαιρία να
παραφερθούν. Ο Ντέμης απέφυγε τον πανικό, προστάτεψε τους παίκτες, στήριξε
έναν προπονητή στον οποίο δείχνει πράγματι να έχει επενδύσει, αντιστάθηκε
έμπρακτα στην ομαδική βία. Ως παίκτης τα ‘χε βάλει με τον Ψωμιάδη, ως πρόεδρος
δεν διστάζει να τα βάλει μ’ εκείνους που θα ‘θελαν ακόμα την ΑΕΚ σε εποχές
βαλιτσών και κουμπουριών. Με τέτοια στάση και σε τόσα μέτωπα, το να του το
ανταποδίδει η Τύχη είναι σχεδόν συνώνυμο της δικαιοσύνης.

Γι’ αυτό ίσως το μεγάλο Ταυ, χωρίς το οποίο κανείς δεν κερδίζει ποτέ τίποτα
στο ποδόσφαιρο, στάθηκε τόσο γενναιόδωρο με τον «Δικέφαλο» τον τελευταίο
καιρό. Η ομάδα κρατιέται μέσα στο Πρωτάθλημα χωρίς να έχει λάμψει – δεν θα
ήταν άδικο να πούμε ότι η μεγαλύτερη νίκη της, εκείνη με τον Παναθηναϊκό,
επιτεύχθηκε με μία από τις πιο χλωμές εμφανίσεις της. Επωφελήθηκε όμως από την
κακή κατάσταση των βασικών αντιπάλων της, έδωσε ευκαιρίες σε παίκτες που
μπορούν να της φανούν πολύτιμοι, τσίμπησε κρίσιμους βαθμούς χάρη στην πίστη
της (όπως αυτό το Σάββατο στην πεναλτιάδα με το Αιγάλεω) κι έχει κάθε δικαίωμα
ν’ ατενίζει, βάσει και του προγράμματός της, το μέλλον με αισιοδοξία.
Αισιοδοξία βέβαια που τα πανιά της φουσκώνει, και θα φουσκώνει για αρκετό
ακόμα καιρό, η ανέλπιστη πορεία στην Ευρώπη κι η ακόμα πιο ανέλπιστη, όπως
ήρθε, νίκη επί της Μίλαν.

Ομορφιά του ποδοσφαίρου για κάποιους, αδικία του για άλλους (συνήθως αυτούς
που χάνουν), η νίκη μιας κατώτερης μέσα στο γήπεδο ομάδας επί μιας ανώτερης σε
ποιότητα δίνει και στους ταπεινότερους δικαίωμα στο όνειρο. Το όνειρό της η
ΑΕΚ είναι σε θέση να το κερδίσει. Αλλά και μόνο με τα νιάτα, την τόλμη και τη
διαφορά της έχει ήδη κάνει πολλούς φιλάθλους να ελπίζουν ότι αυτή τη φορά το
άστρο της θα κρατήσει ώς το τέλος.