Πολιτική και ποδήλατο

ΛΟΝΔΙΝΟ, Νοέμβριος

Ο Ντέιβιντ Κάμερον έγινε αρχηγός προτού καλά καλά πατήσει τα σαράντα. Ωστόσο στην περίπτωσή του μπορεί να μη μετρήσει ούτε η ηλικία, ούτε το χαρισματικό του στυλ, ούτε το γεγονός ότι μίλησε χωρίς χειρόγραφο στο συνέδριο των Συντηρητικών, στη φάση της διεκδίκησης της ηγεσίας. Αν εκλεγεί Πρωθυπουργός, αυτό θα είναι θέμα τάιμινγκ

ΤΙ κοινό έχουν ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Ντέιβιντ Κάμερον; Την αγάπη
για την ποδηλασία. Και πού διαφέρουν; Ο Κάμερον δεν έχει πέσει ακόμη από το
ποδήλατό του, ούτε έχει σπάσει το χέρι του. Υπάρχει, φυσικά, και άλλη διαφορά:
ο Κάμερον είναι δεξιός και ο Παπανδρέου σοσιαλιστής. Αμφότεροι όμως
πολιτεύονται σε μια εποχή όπου η ιδεολογία αντιμετωπίζεται με χαλαρότητα και
οι εκλογές κερδίζονται στο κέντρο.

Επ’ αυτού ο Κάμερον και οι συνεργάτες του – μια παρέα από το ακριβό προάστιο
Νότινγκ Χιλ – δεν έχουν αμφιβολία. Ο τέταρτος – από το 1997 – ηγέτης των Τόρις
επιχειρεί να αλλάξει την εικόνα του κόμματός του και, πιο συγκεκριμένα, να το
φέρει από τα άκρα στο κέντρο. Μέχρι τον Βόρειο Πόλο έφθασε ο Κάμερον για να
διαφημίσει την ανησυχία του για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Στην οικονομία,
επιχειρεί συστηματικά να δώσει ένα κοινωνικότερο προφίλ στους Συντηρητικούς, η
εικόνα των οποίων κυριαρχείται ακόμη από το πνεύμα της Μάργκαρετ Θάτσερ.

Φυσικά, όλα αυτά δεν θα είχαν τόση σημασία, αν ο Τόνι Μπλερ δεν είχε
αυτοκτονήσει πολιτικά, ακολουθώντας τον Τζορτζ Μπους στην περιπέτεια του Ιράκ.
Για τη βρετανική κοινή γνώμη, η Βασόρα δεν είναι Φόκλαντς. Έτσι, για άλλη μια
φορά, η φθορά της κυβέρνησης παίζει ίσο – αν όχι μεγαλύτερο – ρόλο με το
πρόγραμμα της αντιπολίτευσης. Στη δεύτερη περίπτωση, η έκπληξη έχει μεγαλύτερη
σημασία από την ουσία. Ο Κάμερον τη συντηρεί, επιμένοντας σε αντισυντηρητικές
θέσεις.

ΚΑΙ ο Γκόρντον Μπράουν; Αυτός είναι ο αρχιτέκτονας του οικονομικού
θαύματος των ετών Μπλερ. Χάρη στην πολιτική του, το Λονδίνο – και κατ’
επέκτασιν η Βρετανία – σφύζει. Αλλά ο Μπράουν δεν είναι χαρισματικός. Ακόμη
χειρότερα: ο Μπλερ λειτουργεί ως αλεξικέραυνο. Άμα αποχωρήσει, οι επικρίσεις
θα στραφούν αναγκαστικά στο Εργατικό Κόμμα. Και ύστερα από τρεις θητείες – δεν
θα είναι καιρός για αλλαγή;

Μπορεί στο Λονδίνο το φρούτο της μόδας να είναι το μάνγκο – το ώριμο φρούτο
όμως είναι η διακυβέρνηση των Νέων Εργατικών. Ο Κάμερον έγινε αρχηγός προτού
καλά καλά πατήσει τα σαράντα. Ωστόσο, στην περίπτωσή του μπορεί να μη μετρήσει
ούτε η ηλικία, ούτε το χαρισματικό του στυλ, ούτε το γεγονός ότι μίλησε χωρίς
χειρόγραφο στο συνέδριο των Συντηρητικών, στη φάση της διεκδίκησης της
ηγεσίας. Αν εκλεγεί Πρωθυπουργός, αυτό θα είναι θέμα τάιμινγκ. Έγινε αρχηγός
των Τόρις, ενώ έκλειναν μία δεκαετία στην αντιπολίτευση. Ενώ στον Γουίλιαμ
Χέιγκ – εξίσου νεαρό χαρισματικό και καλό ρήτορα – έλαχε η ηγεσία την επομένη
της εκλογής του Μπλερ.

Επιστρέφοντας στα καθ’ ημάς, το τάιμινγκ έχει σημασία και στην περίπτωση του
Γιώργου Παπανδρέου. Ανέλαβε το ΠΑΣΟΚ ύστερα από έντεκα χρόνια εξουσίας,
παραμονές εκλογών. Δεν ήταν η καλύτερη συγκυρία. Έκτοτε ο Παπανδρέου σηκώνει
το βάρος μιας ηγεσίας στην οποία κληρώθηκαν τα πρώτα πέτρινα χρόνια της
αντιπολίτευσης. Είναι αμφίβολο αν το ΠΑΣΟΚ θα ήταν καλύτερα αν είχε άλλο
αρχηγό τα δυόμισι τελευταία χρόνια. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη υπηρεσία που
έχει προσφέρει ο Γιώργος στην παράταξή του – εις βάρος της προσωπικής του
δημοτικότητας.