Πρόσωπα Ένας θαρραλέος δικηγόρος

Ένας Τούρκος δικηγόρος, ο Μπεχίτς Αζτσί, πραγματοποιεί εδώ και περισσότερες
από 200 ημέρες «απεργία πείνας μέχρι θανάτου» στην Κωνσταντινούπολη για να
καταγγείλει τις συνθήκες κράτησης πελατών του στην Τουρκία.

Μπεχίτς Αζτσί. Θέτει σε κίνδυνο τη ζωή του για να διαμαρτυρηθεί για τις συνθήκες κράτησης των πελατών του στις τουρκικές φυλακές

Ο Αζτσί ξεκίνησε την απεργία πείνας στις 5 Απριλίου, ανήμερα της Παγκόσμιας
Ημέρας των Δικηγόρων. Εξήγησε πως δεν διαμαρτύρεται για να ικανοποιηθούν
προσωπικά του αιτήματα, αλλά για να προωθήσει τα αιτήματα των πελατών του που
κρατούνται σε απομόνωση στις τουρκικές φυλακές τύπου F. Είναι ένας που μάχεται
για τους πολλούς και η τουρκική κυβέρνηση περιμένει απαθής τον θάνατό του,
συνεχίζοντας την απάνθρωπη απομόνωση των κρατουμένων στις εν λόγω φυλακές.
Σύμφωνα με τουρκικές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα προβλήματα στις
φυλακές τύπου F έχουν οδηγήσει τα έξι τελευταία χρόνια στον θάνατο 122
φυλακισμένους που έκαναν απεργίες πείνας για να καταγγείλουν τα προβλήματα
αυτά, και έχουν αφήσει με αναπηρίες πάνω από εξακόσιους.

Ο Αζτσί ξέρει πως η απεργία πείνας και μάλιστα μέχρι θανάτου είναι ακραία
μορφή αγώνα. Εξηγεί πως την ξεκίνησε μόνον αφού χρησιμοποίησε όλα τα άλλα
νομικά μέσα και κατέληξε στο συμπέρασμα πως το τουρκικό κράτος αποκλείεται να
αναγνωρίσει οικειοθελώς τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων. «Ξεκινάω
απεργία πείνας για την κατάργηση της απομόνωσης στις φυλακές. Απεργώ για το
δικαίωμα στη ζωή σε μια χώρα όπου ο νόμος και η δικαιοσύνη καταστρέφονται»,
είχε δηλώσει ο Αζτσί στην αρχή της απεργίας του. Έκτοτε έχει δεχθεί την
υποστήριξη τουρκικών και διεθνών οργανώσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα. «Τα
αιτήματα του Μπεχίτς Αζτσί δεν είναι πολιτικά, είναι ανθρωπιστικά»,
υπογραμμίζει ο Χουσεΐν Μπιτσέν, πρόεδρος της τουρκικής Ένωσης Σύγχρονων
Νομικών (CHD). «Τα ανθρωπιστικά αιτήματα πρέπει να αντιμετωπίζονται με
ανθρωπιστικές απαντήσεις και η λύση δεν πρέπει να καθυστερήσει. Όποια δάκρυα
χυθούν μετά τον θάνατο του Αζτσί θα είναι κροκοδείλια δάκρυα».

Όμως η κυβέρνηση αδιαφορεί πλήρως και οι τουρκικές φυλακές παραμένουν μια
πληγή που αιμορραγεί. «Δεν υπάρχει δικαιοσύνη και θέλω να αγωνιστώ για το
δικαίωμα στην αντίσταση. Είμαι σ’ αυτόν τον δρόμο επί 168 ημέρες για να
υπερασπιστώ την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, για να σπάσω τη σιωπή αυτών που έχουν
πεθάνει. Περπατάμε αυτόν τον δρόμο για την ανθρωπότητα», έγραφε ο Αζτσί στις
19 Σεπτεμβρίου. Σύμφωνα με δήλωση του προέδρου του δικηγορικού συλλόγου της
Άγκυρας Αχσέν Τσοζάρ, οι κρατούμενοι στις φυλακές τύπου F «δεν έχουν το
δικαίωμα να βγαίνουν από το κελί τους, να συναντούν δικηγόρο ή συγγενείς, να
διαβάζουν, να συναντούν τους άλλους κρατουμένους, να έχουν καινούργια ρούχα,
ιατρική παρακολούθηση κ. λπ… Οι κρατούμενοι υφίστανται σωματικές και
ψυχολογικές βλάβες, βασανιστήρια και απάνθρωπη μεταχείριση. Οι δικηγόροι
καλούνται να υποστηρίξουν τον Μπεχίτς Αζτσί και να καταγγείλουν την παρανομία
της απομόνωσης».