ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ας πάψουμε να φοβόμαστε την αγάπη

Δεν ήταν το περιοδικό «Time» που ανακοίνωσε την αποθέωση της τεχνολογίας μέσα
στο 2006 – από ρομποτικά κουστούμια και αιωρούμενα κρεβάτια έως
βιντεοπαιχνίδια με «μαγικά ραβδιά» για μεγάλους και ηλεκτρικά αυτοκίνητα –
αλλά κάποιες φωνές διανοουμένων, που γλύκαναν τη φθινοπωρινή θλίψη στην
ψυχή…

Όπως ο καθηγητής Φιλοσοφίας στη Σορβόννη και το Σικάγο Ζαν-Λικ Μαριόν, που σε
συνέντευξη στη «Στάμπα» είπε πολύ ξεκάθαρα ότι ο άνθρωπος – σε κόντρα όλων
όσοι επιμένουν να θέλουν το συναίσθημα περιθωριακό – δεν μπορεί να ζήσει χωρίς
αγάπη (τι passe, τι μελό για εμάς, τους άπιαστους γιάπηδες…). Το να
παραιτηθείς – λέει – από τη δυνατότητα να αγαπήσεις και να αγαπηθείς αποτελεί
έναν «υπερβατικό ευνουχισμό». Αν παραιτηθούμε – μας προειδοποιεί – θα
μισήσουμε τελικά τον εαυτό μας. Και μας προτρέπει να πάψουμε να φοβόμαστε την
αγάπη, να μην την απαρνηθούμε στο όνομα της ασφάλειας, στην οποία η κοινωνία
μας δίνει τεράστια έμφαση. Ας μας εξαπατήσει, ας μας χλευάσει, ας μας
εγκαταλείψει…

Θα έχουμε χαϊδέψει την ίδια την αιωνιότητα, θα έχουμε κερδίσει το «χάρισμα
αυτό, μέσα από το οποίο λυτρώνεται αμοιβαία η ζωή», όπως έγραφε ο Ι. Ν.
Θεοδωρακόπουλος των φοιτητικών μας χρόνων. Θα έχουμε ταΐσει την ασίγαστη
ανάγκη να πάρουμε, αλλά κυρίως να δώσουμε… Θα έχουμε ίσως νιώσει όπως η
Ιωάννα Καρυστιάνη, που μίλησε στον «Ταχυδρόμο» για την «αύρα της καλοσύνης,
την κατάφαση στη ζωή». Και προσέθεσε ότι «η τρυφερότητα, η αγάπη, η χαρά είναι
ένας επιφανής επισκέπτης, που όλοι λαχταράμε να μας χτυπήσει την πόρτα. Αλλά
για να συμβεί αυτό, πρέπει να έχουμε το φως αναμμένο. Αλλιώς, θα προσπεράσει
τα σκοτάδια μας και θα φύγει…».

Αξίζει να ρισκάρουμε τον πόνο που ίσως έρθει, να θυσιάσουμε τους
καθωσπρεπισμούς μας. Γιατί, όπως έλεγε ο Γιάσπερς, «Εκεί βρίσκεται το ρίζωμά
μας, η γένεσή μας και οι αρχές μας. Η αλήθεια… αρχίζει με δύο».

Μην ξεχνάτε λοιπόν να έχετε το φως αναμμένο…