[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΕΙΝΑΙ κάτι βράδια που με παίρνουν οι τύψεις απ’ το χέρι και μου χαλάνε
τον ύπνο. Φταίω κι εγώ, λέω, για ό,τι γίνεται, φταίω, και ντρέπομαι.

Ντρέπομαι γιατί είμαι Έλληνας, όταν Έλληνες κακοποιούν μετανάστες, χλευάζουν
άριστους σημαιοφόρους που προοδεύουν και επαινούν κουτοπόνηρους ουραγούς.
Ντρέπομαι που δηλώνω δημοσιογράφος, όταν «δημοσιογράφοι» κακοποιούν την
αλήθεια και ασελγούν στη νοημοσύνη μου. Ντρέπομαι, όταν συλλαμβάνω τον εαυτό
μου να ρίχνει κλεφτές ματιές σε τηλεοπτικά προγράμματα που αναδύουν οσμή
εντονότερη κι από χωματερή.

Ντρέπομαι που η παλάμη μου έχει περισσότερη θέρμη όταν επαιτεί παρά όταν
σφίγγει σαν γροθιά.

Ο συβαριτισμός μου με τρομάζει. Δείχνω να λυπάμαι με τη συμφορά του πλησίον,
αλλά έντρομος διαπιστώνω πως όχι πολύ βαθιά μέσα μου, χαίρομαι που δεν είμαι
στη θέση του. Από τη μια κατακεραυνώνω τις μεθόδους και τα προϊόντα
βιντεοσκόπησης των προσωπικών στιγμών συνανθρώπων μου και από την άλλη δίνω
γην και ύδωρ για να εξασφαλίσω έστω ένα μικρό στιγμιότυπο λεηλατημένης
αξιοπρέπειας.

Ντρέπομαι που αφήνω όσα με πονούν να κατεβαίνουν σαν χιονοστιβάδα, που όσο
πλησιάζει μεγαλώνει και δεν αφυπνίζομαι. Ταξιδεύω σαν σανίδα από παλιό ναυάγιο
και περιμένω την ακτή που θα με βγάλει το κύμα. Ντρέπομαι που δεν πολεμώ, παρά
μόνο στην ουρά του σούπερ μάρκετ, όταν μου κλέψουν τη θέση. Ντρέπομαι να πω
ότι ο μισθός μου δεν επαρκεί, όταν άλλοι ζουν με το ένα τρίτο των χρημάτων που
εισπράττω. Ντρέπομαι που συνεχώς αγοράζω αναλώσιμα, προσπαθώντας να νιώσω…
αναλλοίωτος.

Φοβάμαι να ανέβω στην πραγματικότητα για να μην πέσω. Από την άλλη φοβάμαι να
κατέβω στην ψευδαίσθηση για να μη χαθώ. Παραμένω στη μέση, αφουγκραζόμενος
ασυνείδητα τη συνείδησή μου.

Όλα τα βλέπω αντεστραμμένα: Δάσκαλοι χωρίς στοιχειώδη παιδεία αναλαμβάνουν να
διαμορφώσουν χαρακτήρες. Αυτόκλητοι σοφοί συγγράφουν εκπαιδευτικά βιβλία που
βρίθουν ανακριβειών, εγείροντας οργή και θυμηδία. Γιατροί που δεν γνωρίζουν
την ελληνική γλώσσα διαφημίζουν το λειτούργημά τους ανορθόγραφα:
«ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΟΣ», προκαλώντας ανεπανόρθωτα κατάγματα στην αξιοπιστία.

Τέλος ντρέπομαι που ντρέπομαι, όταν οι άλλοι πλάι μου επαίρονται για τα αίσχη
τους. Ντρέπομαι ακόμη που έχω συνείδηση και με κάνει να θλίβομαι όταν κολυμπάω
σε ωκεανό περίχαρων ασυνείδητων, πετυχημένων.

Μήπως τελικά η «μπαλάντα του μαλάκα» γράφτηκε για μένα και για όσους χάνουν
αναίτια τον ύπνο τους;