Ιπτάμενοι και δανεικοί

«Η Ινδία είναι μια χώρα μυστηρίου και μαγείας. Το να εργαστώ σε μια ινδική
αεροπορική εταιρεία ήταν για μένα μεγάλη πρόκληση, μια περιπέτεια στην οποία
δεν μπορούσα να αντισταθώ».

«Η Ινδία είναι η χώρα των αντιθέσεων» αναφέρει ο κ. Βασίλης Μίτζωλης, ο οποίος μαζί με άλλους είκοσι Έλληνες πιλότους της Ολυμπιακής μετανάστευσε στην Ινδία για δουλειά

Άφησε την οικογένειά του και την Αθήνα για τους ουρανούς της Ινδίας. Ο κ.
Αλέξανδρος Μαραβέγιας, εκπαιδευτής πιλότος στην Ολυμπιακή Αεροπορία από το
1985, τον τελευταίο χρόνο εργάζεται, ως δανεικός πιλότος, σε ινδική αεροπορική
εταιρεία με έδρα τη Βομβάη. «Ήταν επιλογή μου να φύγω για έναν χρόνο στην
Ινδία, γιατί ήθελα να ζήσω τη μαγεία αυτής της χώρας, για την οποία διάβαζα
στα παραμύθια όταν ήμουν μικρός, με τα μαγικά χαλιά και τις ερήμους» λέει στα
«ΝΕΑ».

Την απόφαση να ξενιτευτούν για έναν χρόνο πήραν 20 ακόμα Έλληνες πιλότοι της
Ολυμπιακής, οι οποίοι προσφέρθηκαν να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στην
ιδιωτική εταιρεία Jet Airways. Η Ολυμπιακή εταιρεία πάντως δανείζοντας τους 21
πιλότους, δηλαδή παίζοντας τον ρόλο του πρακτορείου, αποκόμισε για αυτόν τον
ένα χρόνο κέρδη που φτάνουν τα 2.500.000 ευρώ!

Δύσκολη απόφαση

«Όπου γυρίσεις το μάτι σου βλέπεις φτώχεια. Και οι υγειονομικές συνθήκες είναι πολύ άσχημες. Η Βομβάη είναι πληθυσμικά μεγαλύτερη από την Ελλάδα με 18.000.000 κατοίκους, εκ των οποίων τα 12.000.000 ζουν σε παράγγες, όπως φαίνεται και στη φωτογραφία», λέει ο κ. Αλέξανδρος Μαραβέγιας, εκπαιδευτής – πιλότος της Ολυμπιακής, ο οποίος εργάζεται ως δανεικός πιλότος σε ινδική αεροπορική εταιρεία

Για τον 48χρονο πιλότο, η απόφαση ήταν αρκετά δύσκολη, αφού θα έπρεπε να
αφήσει τη σύζυγο και τα τρία του παιδιά πίσω, κάνοντας μήνες να επιστέψει στην
Ελλάδα. «Δεν ήμουν μόνος για να πάρω αψήφιστα μια τέτοια απόφαση, έχω
οικογένεια, την οποία δεν θα έβλεπα για πολύ καιρό. Στην αρχή μάλιστα η μικρή
μου κόρη δεν μου μιλούσε, αφού μου κρατούσε μούτρα» λέει και διευκρινίζει ότι
μόνο τρεις μήνες τον χρόνο καταφέρνουν οι μετανάστες πιλότοι να επιστρέψουν
στην Ελλάδα για να δουν τις οικογένειές τους. «Δουλεύουμε δύο μήνες ασταμάτητα
– έτσι μόνο μπορούμε να καλύψουμε τις 15 μέρες άδειας που θέλουμε για να
έρθουμε στην Ελλάδα».

Ο μισθός ήταν το σημαντικότερο κίνητρο για τους 21 πιλότους, αφού πλέον
παίρνουν τον μισθό αυξημένο κατά 3.500 ευρώ – μπόνους το οποίο δίνεται από την
ινδική εταιρεία. Δεν ήταν όμως μόνο ο οικονομικός παράγοντας για τον οποίο οι
πιλότοι της Ολυμπιακής μετανάστευσαν. Το γεγονός ότι θα γνώριζαν έναν εντελώς
καινούργιο κόσμο, με διαφορετική κουλτούρα, πολλές θρησκείες και χιλιάδες
θεούς έκανε την πρόταση ακόμη πιο δελεαστική. «Η επιλογή αυτή είναι για τους
περισσότερους εκτός από περιπέτεια και θέμα καριέρας, αφού πρώτη φορά μας
δόθηκε η ευκαιρία να πιλοτάρουμε αεροσκάφη 737 νέας γενιάς» επισημαίνει ο κ.
Μαραβέγιας.

«Στυλοβάτες»

Η επικοινωνία με τους ανθρώπους της εταιρείας είναι άριστη και μάλιστα οι
περισσότεροι τους ευχαριστούν για τη βοήθεια που προσφέρουν και τους θεωρούν
«στυλοβάτες» της επιχείρησης. «Νιώθω πολύ περήφανος όταν στον πίνακα των
πτήσεων βλέπω ότι οι περισσότεροι κυβερνήτες είναι Έλληνες. Με αυτό τον τρόπο
νομίζω ότι συμβάλλουμε στην ανάπτυξη της εταιρείας» δηλώνει ο κ. Μαραβέγιας.

«Μοναδική εμπειρία» χαρακτηρίζει και ο κ. Βασίλης Μίτζωλης, εκπαιδευτής
πιλότος με 20ετή πείρα, αυτή που ζει τον τελευταίο χρόνο στην Ινδία. «Πετώντας
πάνω από τη χώρα βλέπεις πολλές μορφολογικές αντιθέσεις: ερήμους, πυκνά δάση
αλλά και πολύ μεγάλα ποτάμια, όπως τον Βραχμαπούτρα, τον Γάγγη και τον Ινδό. Η
Ινδία άλλωστε είναι η χώρα των αντιθέσεων» λέει ο 40χρονος πιλότος, ο οποίος
διευκρινίζει ότι οι περισσότεροι δανεικοί πιλότοι σκέπτονται να ανανεώσουν το
συμβόλαιό τους για ένα ακόμη έτος.

Φτώχεια και άσχημες υγειονομικές συνθήκες

Η ΖΩΗ στην Ινδία δεν είναι εύκολη. Όπως λέει ο κ. Μίτζωλης, ναι μεν ζουν
σε ξενοδοχεία πολλών αστέρων, αλλά αισθάνονται σαν να ζουν σε χρυσό κλουβί.
«Μέσα στο ξενοδοχείο όλα είναι καλά, αλλά μόλις βγαίνουμε έξω τότε
καταλαβαίνουμε πού πραγματικά βρισκόμαστε. Αρκεί να πω ότι η Βομβάη είναι
πληθυσμικά μεγαλύτερη από την Ελλάδα με 18.000.000 κατοίκους, εκ των οποίων τα
12.000.000 ζουν σε παράγγες.

Επικρατεί φτώχεια και πολύ άσχημες υγειονομικές συνθήκες», λέει ο 40χρονος
πιλότος. Το τελευταίο διάστημα μάλιστα χιλιάδες Ινδοί πέθαναν από δάγγειο
πυρετό, ενώ τον περασμένο χειμώνα υπήρχαν κρούσματα χολέρας. «Εμείς
προσπαθούμε να προστατευόμαστε παίρνοντας κάποια μέτρα προφύλαξης, όπως να μην
τρώμε σε εστιατόρια που δεν ξέρουμε ή να μην επιλέγουμε για τη μεταφορά μας τα
λεωφορεία και τα τρένα» επισημαίνει.