ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Εμείς, τι κάνουμε;

Δεν θα ‘θελα να είμαι με τίποτα στη θέση της. Κατέβηκε για τη δουλειά της στην
Αθήνα η φίλη μου, βρήκε μια λευκή θέση να παρκάρει και μετά περπάτησε το μισό
κέντρο, ψάχνοντας για την περιβόητη κάρτα! Δηλαδή βρε παιδιά, εκεί στον Δήμο
Αθηναίων, παιδιά της Ντόρας, του Μπεχράκη και του Νικήτα, και της αξιωματικής
αντιπολίτευσης μαζί, αν το «σύστημα» του μεγαλύτερου δήμου της χώρας δεν
μπορεί να ελέγξει την εφαρμογή ενός τέτοιου μέτρου, το οποίο υποτίθεται ήταν
έτοιμο από το καλοκαίρι, τότε τι να πούμε για τους υπόλοιπους;

Ούτε στη θέση όλων αυτών των χιλιάδων συμπολιτών μας που ξήλωσαν το σύστημα
πετρελαίου και πλήρωσαν για να υποδεχτούν το φυσικό αέριο, που μάλλον θα το
έχουν τον χειμώνα, αλλά όχι τον φετινό. Από του χρόνου και βλέπουμε! Σε καμία
περίπτωση επίσης, δεν θα ήθελα να είμαι στη θέση της κοπέλας που είδα πριν από
έναν μήνα σε κεντρικό δρόμο της Αθήνας, με απελπισμένο ύφος να κοιτάζει το
αυτοκίνητό της που είχε πέσει μέσα σ’ ένα χαντάκι. Ένα από τα χαντάκια που
είχαν «γαζώσει» την περιοχή του Λυκαβηττού για το περίφημο φυσικό αέριο και
μετά ασφαλώς, αντί να το κλείσουν αμέσως, τ’ άφησαν λιγουλάκι παραπάνω, για να
κάνουν πλάκα με τους «τυχερούς». Ούτε και στη θέση των απελπισμένων
συμβασιούχων θα ήθελα να είμαι. Όλων αυτών που οι τοπικοί «άρχοντες» -ο Θεός
να τους κάνει! -προσλάμβαναν αφειδώς τα προηγούμενα χρόνια με συναίνεση των
κυβερνώντων (έτσι θα κάνουν και τα επόμενα), ευελπιστώντας πως η καυτή πατάτα
δεν θα μείνει στα δικά τους χέρια. Είμαι σίγουρη πως κανείς δεν θα ‘θελε να
είναι «στη θέση τους». Το θέμα είναι όμως τι κάνουμε όλοι εμείς που «δεν
είμαστε στη θέση τους», για να μη βρεθούμε αύριο.