Μεταρρύθμιση εισαγωγής από καθηγητές του εξωτερικού

Τέσσερις βασικές αλλαγές στα πανεπιστήμια προκειμένου να συμπλεύσουν τα
ελληνικά ιδρύματα με όσα συμβαίνουν στην Ευρώπη, εισηγούνται κορυφαίοι Έλληνες
πανεπιστημιακοί του εξωτερικού. Πανεπιστημιακό άσυλο, ενίσχυση των αρίστων,
αλλαγή τρόπου εκλογής των πρυτανικών αρχών και προαγωγής (εξέλιξης) των
πανεπιστημιακών είναι τα θέματα για τα οποία ζητούν αλλαγές.

Οι Έλληνες πανεπιστημιακοί θα δημοσιοποιήσουν σήμερα τις προτάσεις τους για
τις μεταρρυθμίσεις στα ΑΕΙ, τις οποίες συζήτησαν αρχικά χθες σε διημερίδα που
οργανώθηκε με πρωτοβουλία του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και του
προέδρου του κ. Θάνου Βερέμη, ο οποίος σε συνεργασία με αρμοδίους του
υπουργείου Παιδείας προσπαθεί να κρατήσει στην επικαιρότητα τη συζήτηση για
τις επικείμενες αλλαγές στην Παιδεία.

Οι 22 διακεκριμένοι πανεπιστημιακοί, ανάμεσα στους οποίους οι κ.κ. Δημ.
Τριχόπουλος, Αθ. Φωκάς, Σπ. Αρταβάνης – Τσάκωνας και Δημ. Νανόπουλος,
μετέφεραν την εμπειρία τους από ιδρύματα υψηλού κύρους του εξωτερικού, όπως το
Χάρβαρντ και το Κέμπριτζ και αντάλλαξαν απόψεις για την αναβάθμιση των
ελληνικών πανεπιστημίων. Για το θέμα αυτό θα ενημερώσουν σήμερα και την
Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής.

«Παλιότερα η Ελλάδα ήταν φυτώριο εγκεφάλων. Σήμερα δεν βλέπουμε να
διακρίνονται νέα παιδιά», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Νανόπουλος και πρόσθεσε
πως τα κόμματα πρέπει να σταματήσουν το παιχνίδι με τα πανεπιστήμια, ώστε τα
τελευταία να μπορέσουν επιτέλους να λειτουργήσουν χωρίς εξαρτήσεις. Εξάλλου,
αναφερόμενος στο άσυλο ο κ. Νανόπουλος επισήμανε ότι είναι πολύ σημαντικό θέμα
«και δεν μπορούν να μαζεύονται διάφοροι και να κάνουν τα ΑΕΙ τεκέδες».

Κατά την άποψη των περισσότερων ακαδημαϊκών, τα ζητήματα που χρήζουν άμεσης
αλλαγής αφορούν:

* Το πανεπιστημιακό άσυλο: Αναπτύχθηκε προβληματισμός για το αν θα
πρέπει να υιοθετηθεί ακόμα και η λύση της φύλαξης των ιδρυμάτων από ιδιωτικές
εταιρείες ασφάλειας (security), στην οποία προσανατολίζεται ήδη το
Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, πρακτική που ήδη ακολουθείται σε πολλές άλλες χώρες.
Οι περισσότεροι συμφώνησαν ότι απαιτείται θεσμική αλλαγή στο ζήτημα του ασύλου
και τόνισαν ότι ο θεσμός στην Ελλάδα έχει ξεφύγει από τον πραγματικό σκοπό
του, που είναι βέβαια η απρόσκοπτη διακίνηση των ιδεών.

* Ενθάρρυνση των αρίστων: Οι πανεπιστημιακοί τόνισαν ότι κάθε αριστεία
πρέπει να επιβραβεύεται, είτε την πετυχαίνουν φοιτητές είτε καθηγητές είτε
ιδρύματα. Έτσι, για τους διδάσκοντες προτείνουν να δοθεί επιπλέον αμοιβή ή να
δημιουργηθεί μια πέμπτη «τιμητική» βαθμίδα σε περίπτωση αναγνωρισμένης
αριστείας τους, για τους φοιτητές ζητούν να δημιουργηθεί πλέγμα υποτροφιών
ειδικά για τους άριστους, για τα ιδρύματα ζητούν να συνδεθεί η χρηματοδότηση
και με τις αριστείες, έτσι ώστε να αυξάνονται οι πόροι τους όταν διακρίνονται.

* Εκλογές πρυτανικών αρχών: Οι καθηγητές συμφωνούν ότι απαιτείται
καθολική ψηφοφορία των φοιτητών και όχι η διά των αντιπροσώπων τους
(φοιτητικές παρατάξεις) εκλογή των πρυτανικών αρχών. Σε ίδια πρόταση έχει
καταλήξει εξάλλου και το ΕΣΥΠ, ενώ και άλλοι πανεπιστημιακοί το έχουν ζητήσει.
Όλοι τους θεωρούν ότι έτσι, αν δεν εκλείψουν, τουλάχιστον θα ατονήσουν οι
«υπόγειες» συναλλαγές μεταξύ διδασκόντων και φοιτητικών παρατάξεων που
παρατηρούνται σήμερα.

* Εξέλιξη των πανεπιστημιακών: Επισημάνθηκε η ανάγκη διεύρυνσης των
εκλεκτορικών σωμάτων που αποφασίζουν για τις προαγωγές των πανεπιστημιακών, με
συμμετοχή εκλεκτόρων και από ιδρύματα του εξωτερικού, ώστε να καταπολεμηθεί το
φαινόμενο της ευνοιοκρατίας. Αναφέρθηκε μάλιστα το παράδειγμα της Ιατρικής
Σχολής Αθηνών, όπου ως γνωστόν υπάρχουν «δυναστείες» καθηγητών, καθώς οι γιοι
ακολουθούν τα επαγγελματικά βήματα των γονέων τους.