Παρισινό στυλ σε… μαύρο και στενό

Ο Ζαν Πολ Γκοτιέ σχεδιάζει βασιζόμενος στη φιλοσοφία Hermes «αυτοσυγκράτηση, λεπτότητα κι εξευγενισμός» το παριζιάνικο στυλ

Άρωμα από Παρίσι. Η μόδα εδώ και χρόνια τρέφει μια ιδέα: τη μοναδικότητα της
παριζιάνικης κομψότητας. Μιας κομψότητας μεταξύ μύθου και καλλιεργημένης
αισθητικής, διακριτικής ομορφιάς και ραφιναρισμένης συμπεριφοράς, ντυμένης στα
μαύρα. Αυτό το «παριζιάνικο κάτι» κυκλοφορεί στις ραφές όχι μόνο των γαλλικών
δημιουργιών αλλά και των σχεδιαστών που επιμένουν να βλέπουν τη μόδα σαν
ευκαιρία να δημιουργήσουν εικόνες και συναισθήματα.

Paris chic: Είναι σαν να βλέπεις τις πρωταγωνίστριες του γαλλικού σινεμά του
’60 να έχουν διαδώσει στις σύγχρονες Παριζιάνες την κουλτούρα της σέξι
γυναίκας με τους καλούς τρόπους και την ασυμβίβαστη νοοτροπία. Αν τότε η Ζαν
Μορό στην ταινία του Μπουνιουέλ «Το ημερολόγιο μιας καμαριέρας» είχε πει πολλά
για τον φετιχισμό φορώντας τη μαύρη στολή της υπηρέτριας και προβάροντας
υπάκουα τα μαύρα λουστρινένια μποτίνια που της προσέφερε το αφεντικό της,
σήμερα αρκεί να παρατηρήσεις τα φορέματα από τη χειμερινή συλλογή του Αλμπέρ
Ελμπάζ για τον Lanvin: μαύρα, μεταξωτά, σεμνά, ήσυχα, που όμως δεν θα τα
διάλεγες για ένα κοκτέιλ σε πρεσβεία ή στο πάρτι της μέλλουσας πεθεράς σου. Ή
να ακούς την Άννα Μουγκλαλίς, την οποία ο Καρλ Λάγκερφελντ επέλεξε ως
πρέσβειρα του οίκου Chanel με καθήκοντα παρουσίασης των νέων αξεσουάρ του
οίκου στις δημόσιες εμφανίσεις της να εξηγεί πού βρίσκεται η σέξι θηλυκότητα:
«Κομψότητα σήμερα είναι ο τρόπος να μπορείς να βρίσκεσαι με τους άλλους. Έτσι
και η κομψότητα μιλάει γι’ αυτήν την επιστροφή και αναζήτηση του πόθου. Όσο
πιο θηλυκές είναι οι γυναίκες τόσο πιο δυνατές γίνονται».

Και ο οίκος Celine ποντάρει στην παριζιάνικη γοητεία, με μαύρες, στενές γραμμές

Όμως το Παρίσι πέρα από ιδέα, γκρίζες στέγες, φωτισμένες λεωφόρους,
μαυροντυμένες γυναίκες με μαλλιά άλλοτε κομμένα αγορίστικα κοντά ή αφημένα
ίσια και μακριά, έχει το δικό του άρωμα. Άρωμα με πολλές διαβαθμίσεις και
μεγάλη ιστορία. Που απλώνεται στην ανθισμένη πεδιάδα της Γκρας, συμπυκνώνεται
στα γυάλινα μπουκαλάκια με γράμματα και αριθμούς στα εργαστήρια των
αρωματοποιών και μεταμορφώνεται από τον δημιουργό του σε μια σύνθεση που έχει
ψυχή.

«Όταν δημιουργώ ένα άρωμα δεν σκέφτομαι τις αναλύσεις της αγοράς και τι είναι
εμπορικό. Με ενδιαφέρει να βγει κάτι όμορφο, να προκαλεί συναισθήματα και να
φέρνει αναμνήσεις. Είμαστε δημιουργοί επιθυμιών, γι’ αυτό κι έχω ανάγκη να
τρέφομαι με την καθημερινότητα» λέει στα «ΝΕΑ» ο Ζαν Κλοντ Ελενά. Μια από τις
περίφημες «μύτες» της γαλλικής αρωματοποίας, που από το 2004 ανέλαβε να
δημιουργήσει την αρωματική υπογραφή του ιστορικού οίκου Hermes. Ενός οίκου που
από το 1837 συμβάλλει στο «Paris chic» με τη χειροποίητη παράδοσή του στην
κατασκευή δερματίνων ειδών.

Η Κοκό Σανέλ έλεγε ότι ο ερωτισμός βρίσκεται στο γυμνό δέρμα του καρπού που μένει ακάλυπτος, ανάμεσα στο γάντι και το μανίκι και η Άννα Μουγκλαλίς το εξηγεί με το λευκό πουκάμισο που δένει σε γραβάτα με μαύρο στενό σακάκι και ψηλά τακούνια

«Δεν έχω στον νου μου έναν τύπο άνδρα ή γυναίκας, αλλά μια αδρή σιλουέτα. Όπως
ο ζωγράφος μαθαίνει να βλέπει, ο πιανίστας να ακούει, έμαθα να μυρίζω. Όμως
στην όσφρηση το όργανο είναι ο εγκέφαλος και όχι η μύτη και σου το μαθαίνει η
πολύχρονη εμπειρία» εξηγεί ο δημιουργός των αρωματικών δημιουργιών «The
Jardins», του ανδρικού «Terre d’Hermes», των πρόσφατων «L’eau des Merveilles»
και «Elixir des Merveilles».

Επισημαίνει δε, ότι η δημιουργία ενός αρώματος με υπογραφή, που να το κάνει
αναγνωρίσιμο, είναι η μεγάλη πρόκληση. Δούλεψε λοιπόν δύο χρόνια μέχρι να
αρχίσει να την παρουσιάζει σε συνέχειες.

Ο Ζαν Κλοντ Ελενά θεωρεί τα αρώματα λέξεις που διηγούνται την ιστορία του Hermes, ο οποίος μυρίζει δέρμα, μεταξωτά μαντίλια και ταξίδια του νου

«Η Hermessence είναι σαν αρωματικά χαϊκού. Μικρά κεφάλαια μιας αρωματικής
ενότητας που το κάθε ένα συμπληρώνει το άλλο. Άρχισα με τα τέσσερα πρώτα το
2004 και μέχρι σήμερα η σειρά εμπλουτίστηκε με άλλα δύο. Σκοπός αυτής της
αρωματικής ιστορίας είναι να σχηματίσουν το πνεύμα των καιρών και να
απευθυνθούν το ίδιο σε άντρες και γυναίκες». Ο Ζαν Κλοντ Ελενά το πέτυχε
αναζητώντας την ιδέα του στο ξάφνιασμα των μπαχαρικών, όπως το πράσινο πιπέρι,
στο δροσερό βετιβέρ, στη διακριτικότητα της φρεσκάδας των ροδοπέταλων, ακόμα
και στην καταγωγή της πάπρικας.

«Οι “Θλιβεροί Τροπικοί” δεν είναι το πιο εύκολο βιβλίο για να εμπνευστείς ένα
άρωμα. Η ετυμολογία της Βραζιλίας (bois de braise – φλεγόμενο ξύλο) δηλώνει
μια εικόνα. Αυτό το κόκκινο ξύλο που έδωσε το όνομά του στη χώρα από την οποία
προήλθε μού έδωσε τα στοιχεία για το νέο άρωμα: να ανακαλεί το ελαφρύ κάψιμο
που αργά αργά καίει τη γλώσσα» λέει ο διανοούμενος αρωματοποιός που ανέτρεξε
στο βιβλίο του εθνολόγου Κλοντ Λεβί Στρος για να βρει το έκτο κεφάλαιο της
Hermessence, «Paprika Brazil».

Και έμπνευση από τον Μάη του ’68

Ο Balenciaga εκφράζει το ντιζάιν της παριζιάνικης αισθητικής

Η Σόνια Ρικιέλ συνέλαβε το ανανεωτικό πνεύμα του Μάη του ’68 στα σέξι
απελευθερωμένα πλεκτά φορέματά της με τις πολύχρωμες ρίγες σε μαύρο φόντο που
σχεδιάζει μέχρι σήμερα. Τον αέρα της ασυμβίβαστης προς τους συντηρητικούς
κανόνες της ευπρέπειας μεταφέρει στις υπόλοιπες Παριζιάνες η Καρίν Ρόιτφελντ,
η άλλοτε στυλίστρια στο πλευρό του Τομ Φορντ και σημερινή διευθύντρια της
γαλλικής «Vogue». Και μέσα από τις σελίδες του περιοδικού υποστηρίζει ένα στυλ
με στενές, ίσιες φούστες, ντραπέ μπλούζες και πέδιλα με θεόρατα τακούνια. Ή
την πιο ανδρόγυνη σιλουέτα με ίσια ανδρικά παντελόνια, απλά κασμιρένια
πουλόβερ και οπωσδήποτε παπούτσια με τακούνια. Στοιχεία τα οποία επεξεργάζεται
κάθε σεζόν ο σχεδιαστής Νικολά Ζεσκιέρ, συνεχιστής της μεγάλης παράδοσης πάνω
στο «Paris chic» του οίκου Balenciaga.