…στο «Αθήρι»

Έναν χρόνο τώρα έψαχνα να βρω το κουράγιο και την ενέργεια να κάνω το «ταξίδι»
στον Κορυδαλλό, για να δοκιμάσω ένα εστιατόριο το οποίο σιγά σιγά γράφει τη
δική του ιστορία στην ελληνική γεύση, το «Αθήρι». Τον χρόνο και την ενέργεια
τα βρήκαμε την περασμένη Παρασκευή κι έτσι, μαζί με δυο φίλους φθάσαμε στην
Πλατεία Παγκόσμιας Ειρήνης, όπου βρίσκεται το εστιατόριο.

Το «Αθήρι» στεγάζεται σε δύο χώρους, στην κύρια, εσωτερική σάλα και απέναντι,
πάνω ακριβώς στην πλατεία, σε μια «αυλή» κλεισμένη τώρα τον χειμώνα. Οι
σερβιτόροι πάνε μπρος – πίσω, κάνοντας μανούβρες με πιάτα στα χέρια τους για
να αποφύγουν τα αυτοκίνητα, θυμίζοντας όλο το σκηνικό στις παλιές,
παραδοσιακές ταβέρνες. Εξ ου και το χάρισμα αυτού του μικρού εστιατορίου.
Είναι γεμάτο εκπλήξεις.

Το μενού διαβάζεται σαν παραδοσιακό, χαρακτηριστικό μενού ενός μεζεδοπωλείου
τόσο που στην αρχή όλοι αναρωτιόμασταν τι το ειδικό έχει το «Αθήρι». Γνωστά
ορεκτικά όπως η φάβα, η φέτα με λαδορίγανη, το τζατζίκι, η τυροκαυτερή και
άλλα πολλά παρουσιάζονται στη γραπτή τους μορφή στο μενού χωρίς φανφάρα, χωρίς
ίχνη ότι πρόκειται για κάτι με άποψη. Και πράγματι έχουν κι άποψη, και καλή
μαγειρική αισθητική. Μ’ άρεσε η απλότητα του χώρου, ταιριάζει με τη «λαϊκή»
φύση της περιοχής. Μ’ άρεσε η σεμνότητα των περιγραφών. Μ’ άρεσε το σέρβις, το
οποίο ήταν προσεκτικό, άσχετα από τις χρονοβόρες βόλτες που κάναν όλο το βράδυ
οι ίδιοι οι σερβιτόροι ανάμεσα στους δύο χώρους.

Όλα όσα δοκιμάσαμε είχαν μια φινέτσα, σιγουριά και ευχάριστη ταπεινότητα. Δεν
ήταν πιάτα που «φώναζαν», αλλά πιάτα τα οποία «τραγουδούσαν» απαλά. Για
παράδειγμα το σκουμπρί, μια παρουσίαση κομψή, μέσα σε δυο λεπτές κόκκινες
πιπερίτσες απλωμένες στο πιάτο όμορφα. Το σκουμπρί κρυβόταν διακριτικά και
νόστιμα στη γέμισή τους. Ωραίο. Η σαλάτα Αθήρι είχε μια παρόμοια φινέτσα και
στην παρουσίασή της και στην επιλογή των διαφόρων χορταρικών. Οι
μαρουλοντολμάδες ήταν εξίσου κομψοί και τρυφεροί, με μια γέμιση με κομματάκια
από σύγκλινο και έντονο δυόσμο, και μια σάλτσα ελαφριά από πορτοκάλι. Πολύ
νόστιμο πιάτο. Το σαγανάκι από τρία τυριά σερβίρεται με έναν αφρό καρυδιού. Ο
αφρός είχε πολύ λεπτή γεύση, η οποία όμως χανόταν στην ίδια μπουκιά με το
τυρί. Τα πουγκιά σφολιάτας με λαχανικά ήταν από τα πιο αδύναμα πιάτα της
βραδιάς, πιο μπανάλ και στην εμφάνιση και στην τροποποίηση. Δοκιμάσαμε μια
ενδιαφέρουσα εκδοχή, κάτι ενδιάμεσα του ριζότου μιλανέζε και του μυδοπίλαφου,
ένα πιάτο με μύδια και κριθαράκι «ριζότο», αρωματισμένο με σαφράν. Μας άρεσε
πολύ. Ο μπακαλιάρος τηγανητός με σκορδαλιά ήταν πολύ ωραίος, ελαφρύς,
παραδοσιακός αλλά και σικ, με μια σκορδαλιά που δεν «ντρεπόταν» τις λαϊκές της
ρίζες. Πήραμε και το χοιρινό λαιμό λεμονοριγανάτο με μανιτάρια, το οποίο ήταν
τρυφερό και καλομαγειρεμένο.

Για γλυκό, η κρεμ μπριλέ σε τρεις εκδοχές, με ρούμι, ελληνικό καφέ και
καραμέλα, ήταν μια παιχνιδιάρικη σκέψη με λεπτές γεύσεις πάνω σε ένα από τα
πιο πεπατημένα γλυκά του κόσμο.

Το «Αθήρι» έχει ισορροπία και σεμνότητα. Και στέκεται μια χαρά και σαν
εστιατόριο της γειτονιάς, αλλά και σαν ένα μέρος που αξίζει τον κόπο να
διασχίσεις τη μισή Αττική για να φθάσεις. Εάν μπορούσαν να λύσουν και το
πρόβλημα του πάρκινγκ…

«Αθήρι». Μεγάλου Αλεξάνδρου 29, Πλατεία Παγκόσμιας Ειρήνης στον
Κορυδαλλό. Τηλ. 210.4940.672