ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η σχέση μου με τη λευκή οθόνη

Είναι σίγουρο ότι τώρα τελευταία κάτι παθαίνω στη θέα της λευκής οθόνης που
πρέπει να γεμίσει από μένα. Από την ώρα που το βλέμμα μου διασταυρώνεται με το
φωτεινό τετράγωνο, με πιάνει μια τάση φυγής – συνήθως προς το ψυγείο πάω, αν
υπάρχει. Αν δεν υπάρχει, βλέπω το δεξί μου να κατευθύνεται στο ακουστικό και
ως διά μαγείας να σχηματίζει νούμερα, και ως διά μαγείας (πάλι) πετυχαίνω
πάντα εκείνη τη φωνή που είναι έτοιμη να ακούσει… Βρε άντε από δω, λέω μέσα
μου. Δεν έχω κι εγώ το δικαίωμα να αρμενίσω στα τηλέφωνα (τους καφέδες κ.λπ.
κ.λπ.) και να μην έχω καμία τύψη για τον χαμένο χρόνο; Άσε που καμιά φορά η…
λευκότητα σου επιφυλάσσει και εκπλήξεις.

Εκεί που το λευκό γίνεται συμπαγές και το τίποτα σε βαραίνει, αυτό το τίποτα,
έχει έναν τρόπο πολύ δικό του, να γίνει σιγά σιγά κάτι – κάτι σαν αδύναμη
φωτοβολίδα που πάει, πάει και αχνοφαίνεται την ώρα που σκάει.

Τελικά δεν είναι σωστό να τα βάζεις με τις λευκές οθόνες. Είναι πολύ καλύτερο
να πηγαίνεις με τα νερά τους. Χέρι που δεν μπορείς να δαγκώσεις τι το κάνεις;
Η πείρα λέει ότι το φιλάς – κι αν το παραδεχτείς μέσα σου, ότι απ’ αυτό το
χειροφίλημα μπορεί να βγει και καλό, δεν αποκλείεται να γίνει εποικοδομητική
ετούτη η υποχρεωτική φιλία.

Τις πιο κενές περιόδους της ζωής μου τις είχα ζήσει στην εφηβεία μου (που σε
μένα ήρθε μετά τα 20) και τότε μου έφερνε ίλιγγο αυτή η (εσωτερική) άπνοια,
γιατί ακόμη δεν ήξερα… Πού να ξέρω; Το λευκό είναι το χρώμα της αθωότητας
και ίσως της ελαφρότητας, γι’ αυτό το θεωρούσα έως και παράλογο αυτό το δόλιο
και απειλητικό που κρύβει μέσα του. Λες, αποκλείεται. Κάτι έχω. Είμαι σαν
υπνοβάτης. Σαν να περπατάω στο πουθενά; Στο πουθενά. Και γιατί, παρακαλώ,
είναι κακό αυτό; Γιατί πρέπει πάντα να ξέρεις ακριβώς; Κι αν καμιά φορά χαθείς
και περιπλανηθείς και όλο αυτό το «χάσιμο» αποδειχτεί το σπουδαιότερο “κάτι;”.
Κι αν η λευκή οθόνη είναι απαραίτητη για να αδειάσεις τα απόβλητα μιας μέρας
(ή μιας ζωής) και να ξαναγεμίσεις με καθαρό, αναβράζον καύσιμο που θα σε κάνει
θεά; Απλά, λέω αν.