Η ευκαιρία του Μπλερ

ΤΑ ΝΕΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ δεδομένα στην Ουάσιγκτον με τη νίκη των Δημοκρατικών
στις ενδιάμεσες εκλογές προσφέρουν στον Τόνι Μπλερ την ευκαιρία να βαρύνει,
για πρώτη φορά, στην αμερικανική στάση. Χωρίς να μπορεί να το παραδεχθεί
ανοικτά, συμμερίζεται τις αμφιβολίες της πλειονότητας των Αμερικανών για τη
στρατηγική που ακολουθείται στο Ιράκ. Δεν θα ήταν δυσαρεστημένος αν έβγαινε
από τη σφηκοφωλιά και φαίνεται διατεθειμένος να αποκαταστήσει επαφές με τη
Συρία και το Ιράν, για να αναζητήσει την οδό προς μια σταθεροποίηση. Για να μη
δυσαρεστήσει τον Λευκό Οίκο, δεν ανέπτυξε δημοσίως τις ιδέες του. Ίσως
φοβήθηκε μήπως διαψευστεί από τον κ. Μπους, πράγμα που θα ζημίωνε ακόμη
περισσότερο την εικόνα του. Αλλά δικαιούται να ελπίζει πως η δικομματική
πολιτική, που πιθανόν να υιοθετηθεί στην Ουάσιγκτον, θα ανταποκρίνεται
καλύτερα στα συμφέροντά του απ’ ό,τι η ξεροκεφαλιά των εθνικιστών τύπου
Ράμσφελντ ή Τσέινι, ή ο πολεμοχαρής ρομαντισμός των Νεοσυντηρητικών. Οι
τελευταίοι μήνες της κυβέρνησης Μπλερ παίζονται εν μέρει στις όχθες του Πότομακ.