Ψηλά τακούνια και μία τεκίλα ακόμη

Έπειτα από έναν Αλμοδόβαρ όπου η Πενέλοπε – ακόμη και αν δεν έβαλε τη φωνή –
έβαλε την ψυχή της τραγουδώντας Volver, ύστερα από μια μαργαρίτα στον κήπο του
Putumayo στη Νέα Σμύρνη (πριν πιάσει το πολύ κρύο), μετά την επιστροφή του
Buena vista με λιντ την Ομάρα, και με ένα υπέροχο μπολέρο που διαλέγει ο
Basilio στον σταθμό, έπιασα ένα λάτιν κάλεσμα στον αέρα. Καθαρά και χωρίς
παράσιτα. Την Χουλιέτα έχουν αρχίσει κιόλας και την παίζουν πολύ τα ραδιόφωνα.
Δικαίως γιατί το αξίζει. Ύστερα από τρία άλμπουμ και αφού έλειωσε τα δάκτυλά
της παίζοντας ακορντεόν, η Μεξικάνα κάνει ένα θηριώδες βήμα προς τη μεγάλη
αγορά που μιλάει τα λάτιν, είτε τα καταλαβαίνει είτε όχι. Γιατί όχι λοιπόν,
ακόμη μια τεκίλα;

Με ένα λάτιν Γκράμι ήδη στην τσέπη, η Χουλιέτα Βενέγκας άρχισε να κερνάει τεκίλες

Λεμόνι και αλάτι, το συνοδευτικό και ανάμεσα στο ξινό και το αλμυρό προκύπτει
η λάτιν γλύκα που σερβίρει το κορίτσι με σοφία και άνεση – καθώς ελέγχει το
κοκτέιλ από την αρχή, γράφει τα τραγούδια, παίζει κιθάρα και ακορντεόν και
έχει μία αίσθηση από μεξικάνικη τρέλα και καλιφορνέζικη λιακάδα μια και στην
Τιχουάνα και στη Μπάχα έβαλε τις πρώτες μεγάλες της φιλοδοξίες. Πώς να το
Αλμοδοβαρικά; Φόρεσε τα ψηλά τακούνια, κοίταξε με νόημα το κοινό, ανέβηκε σε
μια καρέκλα και είπε το τραγούδι της. Με μια μελαγχολία – canciοnes de amor –
με μια πονηριά limon y sal – και με μια ακλόνητη βεβαιότητα πως όλα γύρω είναι
ποπ σαν βεραμάν τάπεργουέαρ από τα ωραία μας 60ς. Έχουν οι ρυθμοί τη γοητεία
τους και φέρνουν μαζί βουνά από ιστορίες, γιατί έφτασαν εκεί από μακριά και,
όπως ήταν φυσικό, με μια βαλίτσα στο χέρι έπρεπε να ξαναφύγουν. Η Χουλιέτα
όπως και άλλοι από εκείνα τα μέρη βοηθάνε στη μετακίνηση. Traffic, αλλά με
καλό προϊόν.

Μπραζίλ – Κούβα…

Αλήθεια, πού να βρισκόταν ο Καετάνο Βελόζο όταν έγραφε αυτές τις μουσικές;
Σε ένα φανταστικό τόπο χωρίς βαρύτητα όπου όλα θα είχαν ένα ξεχωριστό βάρος,
lost στην άκρη άγνωστου ωκεανού, στο τηλέφωνο μιλώντας στον Μπομπ Ντίλαν ή με
ένα μολύβι και χαρτί κάνοντας τζαζ σκιτσάκια; Ο δρόμος που πήρε τον έβγαλε
κανονικά στο 40ό του άλμπουμ του – «Ce» (Universal) – αλώβητος ο
Βραζιλιάνος επαναστάτης, ροκάρει και διυλίζει, παίρνει ανάκατα τα συστατικά
και μετατρέπει τον ήχο του σε υγρό που παίρνει μορφή στα διαφορετικά δοχεία
της έμπνευσής του. Πολύ οικείο και μακρινό – αλλά δίπλα έτσι κι αλλιώς δεν σου
κάνει περιέργεια να πας.

Περίεργο αλλά αληθινό σαν ντοκιμαντέρ του National Geographic: Σουηδοί από
τη Στοκχόλμη, που αν τους σταματήσουν για έλεγχο στοιχείων θα δουν και τις
ταυτότητες και μετά θα σταυροκοπηθούν, που οι Calle Real ακούγονται σαν να
κατάπιαν το ράδιο Αβάνα. Δέκα νοματαίοι του βορρά που παίζουν μοντέρνα «τίμπα»
αφροκουβανέζικο στυλ έτσι που εξελίχθηκε στα 90ς από τη σάλσα με έντονο μπιτ
και δυνατό μπάσο, στο πρώτο τους Calle Real «Con Fuerza» (Α&Ν) όπου με
κόνγκας και τρομπέτες και επιρροές από Los Van Van και Ισαάκ Ντελγάδο φέρνουν
τους δρόμους της Κούβας σπίτι μας.

… και τα μυαλά στο ράδιο

Επειδή εκτός από τους γοφούς που δεν ψεύδονται (βλέπε Σακίρα) και το
Radio Latino της Putumayo, λέει όλη την αλήθεια, με ακλόνητα επιχειρήματα
από Σάσα Ναϊρόμπι (Βενεζουέλα), Χαβιέ Γκαρσία (Ισπανία), Los Piguos
(Αργεντινή), Χόρχε Μορένο (Κούβα) και άλλο καλό κόσμο – κολλάω στη συχνότητα
ώς το επόμενο ραντεβού (τουλάχιστον).

Latin από τον τόπο σου

* http: //www.latinmusic.gr.
Ενημερωμένο, σοβαρό και απολαυστικό σάιτ για την λάτιν μουσική, τώρα και με
ραδιόφωνο Sonido Bestial. Πίσω από τα «κλικ» ο μίστερ λάτιν Basilio
Stamatiou…

* Λάτιν ραντεβού με Ojos de brujo: 9 Δεκεμβρίου στο ΙΜΕ (και
περιμένουμε Λίλα Ντάουνς τον Μάρτιο).

* Salsa επί σκηνής από τους De Mercadonegro στις 17, 18, 19 Νοεμβρίου
στο Palenque.

* Λάτιν δίσκος του μήνα: «The Anthology» από τον Joe Bataan, προτείνει
το latinmusic.gr.

* Και ένα τελευταίο σφηνάκι: «Music to drink tequila with» (Thump
Records). Και οι μαριάτσι ας συνεχίζουν να παίζουν.