[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΜΙΑ ΖΩΗ σε θυμάμαι να φεύγεις» (τίτλος μικρού μήκους ταινίας του 1977
της πρόωρα χαμένης Φρίντας Λιάπα), και να ανεβαίνεις στο Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης… Και φέτος πατάει το 47ο έτος της ηλικίας του
(17-27/11). Μεσήλιξ, πια, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και είναι καιρός για
απολογισμούς και συμπεράσματα: Το 7 είναι ο σημαδιακός αριθμός του αφού την
πρώτη επταετία της ύπαρξής του (’59-’66) άνοιξε τους ορίζοντες της εγχώριας
κινηματογραφίας. Την επόμενη επταετία (’67-’73) το σκέπασε κι αυτό η μαυρίλα
της χούντας των συνταγματαρχών. Κατόπιν (’74-’80), έζησε τον αργοπορημένο
πειραματισμό – λόγω χούντας – των Ελλήνων σκηνοθετών. Την επόμενη (’81-’87),
αλλά και μέχρι τα τέλη αυτής της δεκαετίας, έζησε τα «πέτρινα χρόνια» με την
πλήρη απαξίωση των σινεφιλ. Και μόλις το 1992 και στην κυριολεξία μέσα από τις
στάχτες του, άρχισε να ζει τη δεύτερη άνοιξή του – διά χειρός Μελίνας
Μερκούρη. Και με τον Μισέλ Δημόπουλο στη διεύθυνσή του που το άνοιξε στον
κόσμο και το έκανε διεθνές, έζησε την καλύτερη περίοδο – 1992-2005 – της ζωής
του. Και ξαφνικά πέρυσι αποκεφαλίστηκε, αλλά, πάλι καλά, η νέα διεύθυνσή του
συνέχισε με επιτυχία να ακολουθεί τον ίδιο δρόμο. Τον διεθνές που είναι και ο
μοναδικός για να μη μαραζώσει. Για φέτος προμηνύεται μία από τα ίδια. Αλλά,
ένα φεστιβάλ οφείλει να ανανεώνεται. Αλλιώς μοιάζει – ή είναι – κουρασμένο.
Και ανανέωση δεν σημαίνει γιγαντισμός των εκδηλώσεών του που μπορεί να φέρουν
και… πληθωριστικές τάσεις. Ούτε είναι λογικό το Φεστιβάλ να κοστίζει 7,5
εκατ. ευρώ ετησίως και να μην έχει στίγμα, ενώ από την άλλη να δίνονται,
μόλις, τα μισά χρήματα για την παραγωγή ταινιών! Κι ενώ θα περίμενες το
υπουργείο Πολιτισμού να δει αυτή την αντίφαση και να χαράξει στρατηγική για
την ενίσχυση μιας εθνικής κινηματογραφίας, έρχεται ο υπουργός Πολιτισμού και
εξαγγέλλει τη δημιουργία «επιτροπής για τη μελέτη και την κατάρτιση σχεδίου
νόμου που θα στηρίξει τη δημιουργία κινηματογραφικής βιομηχανίας» – αυτό,
αλήθεια, μας μάρανε!