Ο φακός της Ελένης

Χρόνια τώρα τη θυμάμαι. Από την πρώτη φορά που εμφανίστηκε. Στις κερκίδες των
αρχαίων θεάτρων, στα παρασκήνια, στο πούλμαν για την Επίδαυρο… Η «Αμαζόνα»
του φωτορεπορτάζ. Η Ελένη Γρηγοριάδου. Στα μαύρα πάντα, διακριτική, ευγενική
αλλά αυστηρή, μεθοδική, ενημερωμένη, πανταχού παρούσα στις καλλιτεχνικές
εκδηλώσεις – παραστάσεις, συναυλίες… Των φεστιβάλ κυρίως. Με τη μηχανή της,
τα «γκάτζετ» της δίνει το δικό της στίγμα στη φωτογραφία του χώρου – θέατρο,
χορός, μουσική… Από τους αριστείς! Ιδού, λοιπόν, που έφτασε ο χρόνος να
δώσει και το πρώτο της λεύκωμα. Ξεκινώντας – από τι άλλο; – από το αρχαίο
δράμα. «Στάσιμα» ο τίτλος του, μόλις κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Νεφέλη –
χωρίς ίχνος βιογραφικού της φωτογράφου που σαν να θέλει να παραμείνει στο
περιθώριο, αφήνοντας τη δουλειά της να μιλήσει – και το πρόσθετο ενδιαφέρον
του έγκειται στο ότι δεν πρόκειται για «χύμα» φωτογραφίας. Έχει άξονα το
λεύκωμα. Επικεντρώνεται στα χορικά του αρχαίου δράματος – τα στάσιμα – με
φωτογραφίες Χορών – ομαδικές ή ατομικές, μελών τους. Φωτογραφίες – σε χρώμα
αλλά και ασπρόμαυρες – εξαιρετικής ποιότητας, εμπνευσμένες, που «κινούνται»
και «τραγουδάνε». Και ανακαλούν μνήμες πολλών χρόνων. Δεκατριών. Από το ’93
και τον «Προμηθέα» του Ευαγγελάτου μέχρι το περασμένο καλοκαίρι και τους
«Πέρσες» του Τερζόπουλου. «Η Γρηγοριάδου προσεγγίζει το θέατρο ως θεσμό
κοινωνικό, πολιτικό και ηθικό, τέχνη όπου συνυπάρχουν σώμα και πνεύμα, άτομα
και ομάδες», σημειώνει στην εισαγωγή του ο Κώστας Γεωργουσόπουλος. Το λεύκωμα,
εξαιρετικά σχεδιασμένο από τον Δημήτρη Στεβή, εμπλουτισμένο με λόγια ανθρώπων
του θεάτρου, τεκμηριώνεται άψογα με τη βοήθεια του Θεατρικού Μουσείου.