ΓΗΠΕΔΟΓΡΑΦΙΕΣ

Το σπουδαιότερο γεγονός του πρωταθλήματος αυτή την εβδομάδα δεν ήταν ένα
αποτέλεσμα αλλά μια απώλεια. Μέσα στα πολλά κακά του ποδοσφαίρου μας εξέχουσα
θέση έχει η έλλειψη προσωπικότητας και αυθεντικότητας των «πρωταγωνιστών» του,
με καταθλιπτική ομοιομορφία συμπεριφοράς και ήθους που ντύνεται άτσαλα με τον
μανδύα ενός επίπλαστου «επαγγελματισμού». Γι’ αυτό δεν έχουμε την πολυτέλεια
ν’ αποχωριζόμαστε κάποιους ανθρώπους που μετέχουν πραγματικά γιατί αγαπούν το
ποδόσφαιρο παραπάνω από το πορτοφόλι τους. Ο Σάββας Κωφίδης ήταν ένας από τους
τελευταίους αυτής της υπό έκλειψη κατηγορίας.

Πέρα από τις όποιες ικανότητές του ως προπονητή – και η σχεδόν διετής θητεία
του στον Ηρακλή επιτρέπει όλες τις ερμηνείες – ο Κωφίδης ξεχώρισε γιατί έμεινε
ο εαυτός του. Από τα μαλλιά και το ντύσιμο ώς τις συνήθειες και τις
προτιμήσεις του (η θρυλική αγάπη του για τη «σκληρή» ροκ μουσική ήταν το
γνωστότερο ίσως δείγμα ενός γενικού αντικομφορμισμού) και μέχρι τον τρόπο που
έβλεπε το παιχνίδι και αντιμετώπιζε τους ανθρώπους του – πρώτα συμπαίκτες και
μετά παίκτες του. Ο ποδοσφαιριστής Κωφίδης δεν έμπαινε σε καλούπια αλλά ήταν
πάντα ο καλύτερος υπηρέτης της φιλοσοφίας της ομάδας του: δεν είναι τυχαίο που
ο καθ’ όλα αντίθετός του σε χαρακτήρα και ιδέες Παναγούλης άρχιζε και τέλειωνε
την ομάδα του με αυτόν. Ο προπονητής Κωφίδης αρνήθηκε να το παίξει
παντογνώστης, σωτήρας ή δικτάτορας κι απλώς εμπιστεύτηκε το ένστικτό του και
τους ποδοσφαιριστές του. Το ένστικτό του τού είπε, πέρσι, ότι μια ομάδα έχει
να κερδίσει κι όχι να χάσει προσπαθώντας να παίξει ωραία και να το
ευχαριστηθεί, ενώ στους παίκτες του δίδαξε συντροφικότητα και σεβασμό και πήρε
σεβασμό κι αποτελέσματα. Ο Ηρακλής σφράγισε το περσινό πρωτάθλημα με τη
νοοτροπία του, την αρχαία αλλά και τις νίκες του με όλους τους «μεγάλους».

Κι εκεί που στην πρώτη του χρονιά ο Σάββας έκανε τα δύσκολα να μοιάζουν
εύκολα, στη δεύτερη τον ξεπέρασαν τα θεωρητικά πιο εύκολα. Άνθρωπος που
δουλεύει κυρίως με την ψυχή, θεώρησε ότι η επιτυχημένη συνταγή θα συνέχιζε
μόνη της να λειτουργεί, χωρίς επεμβάσεις. Περισσότερο όμως από την απώλεια του
Λαγού, αυτό που χάθηκε ήταν η γενική ισορροπία της περσινής χρονιάς, ο μεγάλος
μέσος όρος ηλικίας έγινε λίγο μεγαλύτερος, τα ήδη υπαρκτά κενά στην άμυνα
έγιναν θεόρατες τρύπες, γύρισε λίγο την πλάτη και η τύχη και το σκάφος
αναποδογύρισε από τις πρώτες αγωνιστικές. Προς τιμήν του ο Κωφίδης δεν το
εγκατέλειψε αμέσως κι όσο έμεινε δεν άλλαξε ούτε την αγάπη του στο παιχνίδι
ούτε την πεποίθηση ότι οι παίκτες του είναι άνθρωποι και όχι καλοπληρωμένοι
δούλοι. Έφυγε τελικά μήπως και σώσει κι όχι για να σωθεί. Σε εποχές που μας
καταδυναστεύουν οι λογής Μουρίνιο, το ποδόσφαιρο είναι αυτό που χάνει – κι ας
αρχίσει, κάποτε, να κερδίζει η μόνη ομάδα της καρδιάς του.