Μια ιστορία, τρία σενάρια, περισσότερα θύματα

Στην Αμάρυνθο πήγα με καθυστέρηση μίας εβδομάδας. Ίσως, καλύτερα. Όταν
καίγεται ένα κτίριο, μπορείς να δεις την καταστροφή μόνο όταν φύγουν οι
καπνοί. Με κερνάνε ψωμί που δεν είναι φρέσκο και μου δείχνουν τον δρόμο για το
σχολείο. «Πίσω από το γήπεδο». Γονείς από τα γύρω χωριά περιμένουν με
ημιφορτηγά τα παιδιά τους. «Γράψε καμιά αλήθεια». Στους εξωτερικούς τοίχους
είναι ζωγραφισμένα τα πορτρέτα εθνικών ηρώων. «Δεν είναι κανένα τυχαίο
σχολείο. Πρώτα έγινε το δικό μας Λύκειο και μετά της Ερέτριας». Ένας βλοσυρός
άνδρας ανοίγει την καγκελόπορτα και κάνει νεύμα στους γονείς να πλησιάσουν.
Κοιτάζει με αυστηρότητα μια κάμερα που έχει στηθεί στο απέναντι πεζοδρόμιο για
να «πιάσει» το σχόλασμα. Περιμένει πρώτα να τον «πιάσει» η κάμερα και μετά
αρχίζει τα παραγγέλματα. «Γρήγορα στα αμάξια». «Μακριά από τους
δημοσιογράφους».

Ένα σχολείο σαν όλα τ’ άλλα. Ή μήπως όχι; Πάντως, δεν υπάρχουν πολλά Γυμνάσια ή Λύκεια με τόσες κάμερες απέναντι από την κεντρική τους είσοδο. Στην Αμάρυνθο οι πληγές θα αργήσουν να κλείσουν. Άλλωστε, ο φακός της κάμερας μεγεθύνει τα πράγματα

Πολλά παιδιά φεύγουν με μηχανάκια! Μια «συμμαθήτρια των παιδιών» με πλησιάζει.
«Ήμουν μπροστά». Με λεπτομέρειες μου εξιστορεί όσα συνέβησαν το πρωί της
Τετάρτης 25 Οκτωβρίου στις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου της. Ένοχος, στο
δικό της σενάριο, είναι η κοπέλα. «Αυτή το ζήτησε».

Ένα αγόρι παρακολουθεί από μακριά. Ο αέρας μυρίζει κοπριά. Τα πρόβατα από το
διπλανό μαντρί έχουν βγει και αυτά στον ήλιο. Περιμένει να απομακρυνθεί η
«συμμαθήτρια» για να με πλησιάσει: «Κωλόπαιδα». Δεν θέλει να πει λεπτομέρειες.
Προσπαθώ, κάνω τον ανήξερο μήπως «αρπάξω» καμιά ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια, αλλά
είναι βιαστικός. «Βιασμός! Εμ τι άλλο;», μου πετάει φεύγοντας μήπως και δεν
έχω καταλάβει την δική του εκδοχή.

«Η αλήθεια είναι στη μέση», μου φωνάζει ένας πατέρας που είναι στο τιμόνι μιας
κόκκινης σακαράκας φορτωμένης με 16χρονα. Τα παιδιά γελούν. «Από τότε που
έγιναν αυτά, ερχόμαστε και παίρνουμε τα παιδιά μη και μπλέξουν με κανένα
δημοσιογράφο». Πώς λέμε, «ανησυχώ μήπως ο γιος μου μπλέξει με ναρκωτικά»;
Κάπως έτσι.

Δύο ώρες είμαι στην Αμάρυνθο και ήδη έχω τρία σενάρια. «Αυτή το ζήτησε», «τα
κωλόπαιδα», «κάπου στη μέση». Άλλο ένα άβολο ρεπορτάζ. Αμφιβολίες που
δυσκολεύουν από τα «παράθυρα». Γιατί, τι βολικό που είναι όταν υπάρχουν μόνο
ένοχοι και αθώοι! Ακούστε: «Σε ένα χωριό της Εύβοιας, τέσσερις νεαροί
Ελληναράδες βίασαν μέσα στο σχολείο μια αριστούχο συμμαθήτριά τους από τη
Βουλγαρία». Απλό και σαφές.

Και όλοι εμείς οι «προοδευτικοί» είμαστε, βέβαια, στο πλευρό της 16χρονης.
Άλλη μία ευκαιρία για να πούμε ότι «είμαστε αθώοι», «δεν είμαστε ρατσιστές».
Και το ανάποδο σενάριο βολικό είναι: «Μια Βουλγάρα προκάλεσε τέσσερα δικά μας
παιδιά, τέσσερα Ελληνόπουλα και αφού έκανε μαζί τους σεξ, μετά τα κατήγγειλε
για να γλιτώσει την τιμωρία από τη μάνα της». Και λιγωμένοι οι «συντηρητικοί»
να ζητούν τα πειστήρια, τα βίντεο έστω για να αναθεματίσουν το κακό που
προκάλεσε η Βουλγάρα.

Αν βολεύεστε με μία από τις προαναφερόμενες θεωρίες, μη συνεχίσετε την
ανάγνωση γιατί τα πράγματα θα μπερδευτούν. Εδώ έχω ξεχωρίσει τις αλήθειες μιας
ψυχολόγου, ενός αστυνομικού, της μάνας του κοριτσιού, δύο αγοριών, των μανάδων
τους και ακόμη μίας μαθήτριας του Λυκείου της Αμαρύνθου. Οκτώ διαφορετικοί
Πρωταγωνιστές με πολλές μικρές αλήθειες.

Τρομαγμένα παιδιά. Πρώτα ο λόγος στους «δράστες», δύο αγόρια,
τρομαγμένα. Ο ένας με μοντέρνο κούρεμα θέλει να γίνει αστυνομικός και ο άλλος
που δεν ζει χωρίς τη μουσική, θέλει να γίνει στρατιωτικός, ΟΥΚάς ή κάτι τέτοιο
δυναμικό. Μη βιάζεστε όμως να βγάλετε συμπεράσματα γιατί, είπαμε, αυτό είναι
ένα άβολο ρεπορτάζ με πολλές ανατροπές.

Στο εφηβικό δωμάτιο υπάρχουν σύμβολα του Ολυμπιακού, φωτογραφίες άγνωστων
τραγουδιστών από τα αναψυκτήρια του καλοκαιριού με αφιερώσεις, μινιατούρες
μοτοσυκλετών, ένας υπολογιστής μεγάλος και γκρίζος. Ο Α. και ο Μ. προσπαθούν
να βολευτούν στον καναπέ-κρεβάτι για να μιλήσουμε.

Σε ένα φάκελο γεμάτο καρδιές είναι φυλαγμένη η ερωτική επιστολή που πήρε ο Α.
το βράδυ στο κρατητήριο. «Μια μικρή», μου λέει με αγορίστικη υπερηφάνεια.
«Μάρτυρας» και η αδελφή του Α. «Πρώτα ήρθε μαζί μου, στην αποθήκη» αρχίζει.
Απέναντί του η αδελφή του παρακολουθεί με προσοχή τις αντιδράσεις μου.
«Κοιμηθήκαμε όλοι μαζί στην κατάληψη. Είχαμε ενώσει τις έδρες, είχαμε φέρει
στρώματα και κουβέρτες. Ο λυκειάρχης ερχόταν κάθε μέρα και μας ρωτούσε αν
χρειαζόμαστε κάτι. Έφερνε κουλούρια. Δεν κάναμε καμία καταστροφή. Και μετά
γυρίσαμε τις έδρες στη θέση τους. Σηκώθηκε το πρωί και άρχισε τα ερωτόλογα»,
δεν μου λέει ακριβώς «τα ερωτόλογα». Αναφέρει με το χαϊδευτικό της όνομα τη
16χρονη συμμαθήτριά του, αλλά είναι κατηγορηματικός. «Ήξερε τι έκανε. Άλλωστε
αυτή ήταν η μεγαλύτερη στην τάξη. Άργησε να πάει σχολείο. Εμείς οι
περισσότεροι ήμασταν πρωτάρηδες». Καλά, και έτσι πάει ένα αγόρι με μια κοπέλα;
Νομίζει ότι θα τον κατηγορήσω για επιπολαιότητα και σπεύδει να με
«καθησυχάσει». «Πρώτα πήγα και πήρα προφυλακτικά», το λέει και χαμηλώνει λίγο
το πρόσωπο. Γελάει όμως. Όπως όταν λέμε ένα σόκιν ανέκδοτο σε έναν μεγαλύτερό
μας. «Κατεβήκαμε στην αποθήκη. Κλειδώσαμε και το κάναμε». Έχω μείνει άναυδος.
Μου μιλάει αδιάφορα και κυνικά μαζί.

Το Γυμνάσιο έκανε μάθημα. Ο Μ. τραβάει προς την πλευρά του το
κασετόφωνο. Υποστηρίζει πως η κοπέλα μόλις επέστρεψε στον χώρο της κατάληψης,
δέχθηκε τα πειράγματα ενός φίλου του. «Του Χ. που ήταν τσιμπημένη μαζί του.
“Πας με άλλους και δεν πας μ’ εμένα”, της διαμαρτυρήθηκε ο Χ. “Πάμε τώρα”.
Κατεβήκαμε κάτω στις γυναικείες τουαλέτες, το Γυμνάσιο συνέχιζε να κάνει
μάθημα, το κυλικείο ήταν ανοιχτό». Στοπ. Ξαφνιάζομαι. Ποιο Γυμνάσιο, ποιο
κυλικείο; «Κατάληψη είχαμε μόνο στο Λύκειο, το Γυμνάσιο δούλευε κανονικά.
Κατεβήκαμε λοιπόν, όταν χτύπησε το κουδούνι και το Γυμνάσιο μπήκε στις τάξεις
του. Η κυρία που έχει το κυλικείο μάς είδε που μπαίναμε όλοι μαζί στις
τουαλέτες». Όλοι μαζί; «Ναι η…, εμείς οι τέσσερις αλλά και καμιά δεκαριά
αγόρια και κορίτσια που ήθελαν να παρακολουθήσουν τη φάση». Μου το λένε
φυσιολογικά, παρούσα πάντα και η αδελφή του Α.

«Οι τουαλέτες έχουν έναν κοινό διάδρομο», προθυμοποιούνται να μου κάνουν και
σχεδιάγραμμα. «Οι τουαλέτες των γυναικών δεν κλειδώνουν και είναι πολύ μικρές.
Χωρούσε ένας κάθε φορά από εμάς». Και συνεχίζει ο Μ.: «Εκεί που είμαι εγώ με
την κοπέλα στην τουαλέτα βλέπω από πάνω, από το χώρισμα, ένα χέρι να τραβάει
βίντεο με ένα κινητό. Το αρπάζω. Η κοπέλα βάζει τις φωνές ότι θα γίνουμε
ρεζίλι και τέτοια. Σβήνω το βίντεο και προσπαθώ να την καθησυχάσω».

Μιλάνε τολμηρά και όταν διαφωνούν στις λεπτομέρειες, συνεχίζουν με αμοιβαίες
υποχωρήσεις. «Εγώ πρώτος, ο άλλος πρώτος…». Όπως δύο άνδρες θα περιέγραφαν
μια φαντασίωσή τους ή έναν εφιάλτη τους, μόνο που απέναντί μου έχω 16χρονα
αγόρια. Μεγαλωμένα με αθλητικές εφημερίδες, καμιά ταινία, λίγο Μικρούτσικο.
«Τελειώσαμε, γυρίσαμε στην κατάληψη, αλλά μετά κάποια αγόρια ήθελαν να
συνεχίσουν. Πήγαμε ξανά στις τουαλέτες». «Θέλεις να σου πούμε κι άλλα;». Πείτε
μου αν και δεν θα τα γράψω.

Η σημαία. «Το θεωρούμε άδικο που ήταν σημαιοφόρος», μου λένε στο τέλος,
αφού έχει ολοκληρωθεί και ο «επόμενος γύρος» και τους ρωτάω για τη σημαία. «Οι
παππούδες μας πολέμησαν στον πόλεμο, όχι οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί»! Όπα,
από πού προέκυψε τώρα αυτό; Τους εξηγώ ότι σημασία ίσως δεν έχει τι έκαναν οι
πρόγονοί μας, αλλά τι κάνουμε εμείς για την πατρίδα μας. Δεν με ακούν.
Βιάζονται να συναντηθούν με τα υπόλοιπα αγόρια, να φάνε όλα μαζί. Οι μητέρες
των παιδιών περιμένουν υπομονετικά να τελειώσω την κουβέντα «με τους βιαστές».
«Κάνουμε χιούμορ, γιατί τι άλλο μπορούμε να κάνουμε», μου λένε και μου δίνουν
την «Ιατροδικαστική έκθεση» της Ιατρικής Σχολής. «Κακώσεις πέριξ της εισόδου
του κόλπου παλαιές ή πρόσφατες δεν διαπιστώθηκαν». Τα έχουν μάθει απέξω. «Κατά
την εξέταση διαπιστώνεται παλαιά ρήξη του παρθενικού υμένα». Σε αυτό το
τελευταίο επιμένουν περισσότερο. Τι σκέφτονται δηλαδή; Δεν ήταν παρθένα, άρα
τα ήθελε;

«Το σύνδρομο Νατέλα». Στην άλλη «όχθη», η μητέρα της 16χρονης έχει
«βρει» τη δική της απάντηση: «Η ρήξη προήλθε από ατύχημα και όχι από επαφή».
Δεν θα επέτρεπε ποτέ η κόρη της να είχε σεξουαλική επαφή! Τι εννοεί, «δεν θα
επέτρεπε ποτέ»; «Αυτά είναι προσωπικά μας ζητήματα, της οικογένειάς μας», μου
λέει η γυναίκα που έχει επισκεφθεί όλα τα κανάλια για να μιλήσει για το δράμα
της κόρης της. Και κάθε μέρα φιλοξενείται σε όλες τις βουλγάρικες εφημερίδες
με κάτι νέο που έχει να πει.

«Έχει συνέλθει η κόρη σας;», προσπαθώ να βρω σημείο επαφής. «Με την κόρη μου
αποφεύγω να μιλάω γι’ αυτό. Δεν θέλω να ακούσω. Και όταν μιλάει στην
ανακρίτρια φεύγω». Ο πατέρας της; «Δεν μπορώ να σας πω λεπτομέρειες, έχω όμως
ενημερώσει την οικογένειά του και την οικογένειά μου στη Βουλγαρία». Συνεχίζει
με αναφορές που μοιάζουν με τις τηλεοπτικές εμφανίσεις της Νατέλας της
Βέροιας. «Το σύνδρομο Νατέλα», μου εξηγεί μια ψυχολόγος. «Έχει αγιοποιήσει την
ηρωίδα και νομίζει ότι θα έχει την ίδια αποδοχή».

Τι σας ενοχλεί περισσότερο σε αυτή την ιστορία; προλαβαίνω να της κάνω άλλο
ένα ερώτημα. «Ότι μπορεί αύριο να προχωράει και να τη δείχνουν με το δάχτυλο.
Αυτό δεν θέλω να γίνει».

Στο δρόμον για την Αθήνα θυμήθηκα τα δικά μου χρόνια στο σχολείο. Τις
συμμαθήτριές μου που «έπαιζαν» με τους πιο τολμηρούς στις τουαλέτες του
Γυμνασίου. Από ό,τι ξέρω καμία δεν έγινε πόρνη, κανένας δεν έγινε βιαστής. Δεν
ξέρω βέβαια αν τους «έπιαναν» οι κάμερες, πώς θα ήταν σήμερα η ζωή τους.

ΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΟΙ

«Αισθάνεται ταπεινωμένη»

Η 16χρονη μαθήτρια ήταν η σημαιοφόρος του σχολείου της στην παρέλαση, όμως οι συμμαθητές της είχαν αντιρρήσεις. «Οι παππούδες μας πολέμησαν στον πόλεμο, όχι οι Βούλγαροι και οι Αλβανοί» λένε ο Α. και ο Μ.

Η κοπέλα τώρα αυτό που εξακολουθεί να φοβάται είναι ο διασυρμός της.
«Ταπεινωμένη», έτσι αισθάνεται. «Προσγειώθηκε» στην ελληνική επαρχία, χωρίς
φίλους, χωρίς συγγενείς, μόνο με τη μάνα της, αλλά τα κατάφερε. Μετά το
σχολείο δούλευε, «ήταν άριστη σε όλα της», θα σου πουν. Ο κοινωνικός ρατσισμός
όμως την εμπόδιζε να γίνει σαν όλα τα άλλα κορίτσια του χωριού. Ήταν πάντα «η
κόρη της Βουλγάρας».

Οι ψυχολόγοι έχουν πεισθεί ότι τα όσα έγιναν εκείνο το πρωί στο σχολείο δεν
ήταν τα μόνα άσχημα που της έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια. Τη «διαφορά» την
έχουν προσέξει και οι καθηγητές της. Η σημαιοφόρος του Δημοτικού έγινε μια
«καλή μαθήτρια» στο Γυμνάσιο. «Μια κοπέλα με όμορφα μάτια, ανεπτυγμένο σώμα –
σφαιροβόλος ήταν στα πρώτα της χρόνια – και μεγάλη ανάγκη να έχει φίλους και
φίλες. Να την αγαπούν και να της το δείχνουν». «Ίσως να είναι η απουσία του
πατέρα». «Τη μητέρα της τη φοβάται». Θα τα ξεχάσει όλα αυτά; είναι το
τελευταίο μου ερώτημα. Μια προσπάθεια για να βάλω μια τελεία μέσα μου. «Όχι.
Ίσως όμως κάποια στιγμή να πάψει να πονάει για όλα αυτά. Να πάψει να τα θεωρεί
σημαντικά. Έχει σπουδαία χαρίσματα. Θα ξαναβγούν μπροστά».

ΟΙ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΙ

Έμαθαν για την υπόθεση από φήμες

Αναζητώ απαντήσεις στους αστυνομικούς που εντόπισαν την κοπέλα την «επόμενη
μέρα» στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου της Χαλκίδας. Και αυτό γιατί η
υπόθεση δεν καταγγέλθηκε στην αστυνομία, οι φήμες που οργίαζαν έφεραν τους
αστυνομικούς στο νοσοκομείο και στη συνέχεια στο χωριό. «Η Αμάρυνθος είναι
δύσκολη περιοχή. Πολλά μαγκάκια. Σούζες, μη φανταστείς τίποτα εγκληματίες».
Γι’ αυτό ο Ραχωβίτσας (ναι, «ο τιμημένος Κάλαχαν της Δίωξης Ναρκωτικών», που
εδώ και λίγους μήνες μετατέθηκε για να φυλάει τα βουνά της Εύβοιας) στέλνει
συνεχώς τους «μηχανόβιούς του» για να «μαζεύουν» τα μαγκάκια.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΜΙΑΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

«Κυρίες και κύριοι των παραθύρων…»

Κύριε Θεοδωράκη,

Θα προτιμούσα να γνωριζόμασταν κάτω από διαφορετικές συνθήκες.

Έχω δύο παιδιά κατηγορούμενα στην υπόθεση. Ο γιος μου κατηγορούμενος ως
δράστης του βιασμού και η αδερφή του που έτυχε να βρίσκεται κοντά στο συμβάν,
μια και όλα έγιναν στις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου. […]

Είμαι μια κλασική Ελληνίδα μάνα με όλες της τις αδυναμίες, υπερβολές,
εγωισμούς και άλλα πολλά που μου προσάπτω. Έκανα τα παιδιά μου σε ηλικία 20
και 21,5 χρόνων, μεγάλωσα μαζί τους. Έμαθα απ’ αυτά και έμαθαν από εμένα. Τα
πρώτα χρόνια της ανάπτυξής τους, ήμουν πλάι τους αφιερώνοντας ψυχή και σώμα
στη σωστή, κατά την άποψή μου πάντα, διαπαιδαγώγησή τους.

Αργότερα αναγκάστηκα να εργαστώ. Ζούσαμε σε πόλη, θέλοντας να κάνουμε πιο
ποιοτική τη ζωή μας και ενώ είχαμε την πολυτέλεια, αποφασίσαμε να
μετακομίσουμε στην επαρχία. Στην όμορφη Αμάρυνθο. […] Στην τρυφερή τους
ηλικία των 10 και 8,5 ετών ήρθαμε σε διάσταση με τον σύζυγό μου.

[…]

Ο διάλογος στο σπίτι μας ήταν και είναι το Α και το Ω, όλα μας τα
προβλήματα λύνονταν πάντα κάπως έτσι. Είχαμε εντάσεις, είχαμε καβγάδες, αλλά
πάντα υπήρχε και μια λύση. Μέχρι στιγμής, τολμώ να πω πως ήμουν εξαιρετικά
περήφανη μητέρα, δεν με απογοήτευσαν ως χαρακτήρες, ως μαθητές, ως αθλητές,
πάντα μου έλεγαν την αλήθεια όταν έσφαλλαν, κι ας ήξεραν πως θα τους μαλώσω.

[…]

Κάπως έτσι έμαθα για το ερωτικό συμβάν που διαδραματίστηκε στο μερικώς υπό
κατάληψη σχολείο. Έγινα έξαλλη, φώναξα τον πατέρα τους και όχι με τόσο
πολιτισμένο τρόπο τα βάλαμε με τον γιο μας. Δεν μπορούσα να πιστέψω πως τόσο
μικρός (εγώ έτσι τον βλέπω) ήθελε να κάνει sex και πόσω μάλλον μέσα στο
σχολείο. Παρένθεση: τον πρόδωσε η αδερφή του, ίσως και να μην μας το έλεγε
ποτέ. Όντας εγώ ακόμη έξαλλη, του μίλησε ο πατέρας του λέγοντάς του πως ήταν
τεράστιο λάθος του και πως σεβόμαστε τον χώρο και το πρόσωπο με το οποίο
θέλουμε να έχουμε σχέση. Πως όλοι έχουμε τις ιδιαίτερες στιγμές μας και άλλα
πολλά. Μετά από λίγη ώρα μάς πήρε τηλέφωνο η αστυνομία, τον πήραμε και πήγαμε
μόνοι μας νομίζοντας πως έγινε γνωστό και πως ο λυκειάρχης ήθελε να τον
ταρακουνήσει, και καλά θα του έκανε. Εκεί μάθαμε πως τα πράγματα είχαν πάρει
άλλη τροπή, πως η κοπέλα είχε κάνει μήνυση για βιασμό.

Όχι, σκέφτηκα δεν είναι δυνατόν! Αυτό το ευαίσθητο πλάσμα, αυτό το παιδί
που όταν μας πιάνει πόνος τρέχει πρώτος να μας φροντίσει; κατηγορηματικά ΟΧΙ.
Εκεί που πριν από 5 λεπτά τον μάλωνα, κατάλαβα πως έμπλεξε σε μια ιστορία που
δεν ήταν έτσι, του έσφιξα το χέρι και του είπα, πες όλη την αλήθεια. Πήγαμε
όλοι μαζί στην Ασφάλεια Χαλκίδος, του ξαναείπα πες όλη την αλήθεια και μη
φοβάσαι, είμαστε δίπλα σου. Τελειώνοντας εδώ με την υπόθεση, γιατί τα υπόλοιπα
θα τα κρίνει η Δικαιοσύνη, θα πω πως από το βράδυ της Πέμπτης και εγώ και ο
πατέρας του δεν φύγαμε λεπτό από δίπλα του μέχρι τη Δευτέρα το βράδυ όπου και
τον πήραμε σπίτι. Ήταν άρρωστος με πυρετό, που πιστεύω πως ήταν ψυχολογικά τα
αίτια και έπρεπε να σταθούμε πλάι του με αγάπη και στοργή.

[…]

Λοιπόν, κύριοι και κυρίες των παραθύρων, αφού μας χτυπήσατε αλύπητα, αφού
κάνατε βαρύγδουπες δηλώσεις, αφού με τόσο πάθος υποστηρίξατε τις απόψεις σας
και βάλατε ταμπέλες όπως βιαστές και βιασθείσα ­ παιδιά με έντονη
παραβατικότητα ­ και εγκλήματα Ευβοίας, θα ήθελα να μου απαντήσετε σε μερικές
ερωτήσεις.

Πού τα στηρίζετε όλα αυτά; Έχετε στα χέρια σας μια απλή ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ. Έκρινε
κανένα δικαστήριο ενοχή ή αθωότητα; Μήπως τελείωσαν οι ανακρίσεις ή οι
καταθέσεις (συγχωρέστε με, δεν είμαι νομικός για τους όρους) και βγάλατε
κιόλας εσείς την απόφαση; Αν βγει μια αθωωτική απόφαση γι’ αυτά τα παιδιά, τι
θα τους πείτε μετά; Συγγνώμη, κάναμε λάθος! Τι θα πείτε στους καθηγητές, στους
συγχωριανούς μου; Συγγνώμη, κάναμε λάθος!

Αυτή την καραμέλα του ρατσισμού πού τη βρήκατε πάλι; Να βγαίνει η μητέρα
απ’ τη Βουλγαρία, να επιμένει πως δεν υπάρχει θέμα ρατσισμού, κι εσείς όχι,
ντε και σώνει, υπάρχει!

Χειροκροτώ χωρίς ίχνος ειρωνείας τη δήλωση της κυρίας Βασιλικής (μητέρα της
16χρονης). «Αν φταίνε τα παιδιά τους, να πληρώσουν. Αν φταίει το δικό μου
παιδί, να πληρώσει» συμπληρώνοντας το «ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».

Α.Π. μητέρα