Η παγκοσμιοποίηση του συνδικαλισμού

Η παγκοσμιοποίηση του συνδικαλισμού αρχίζει σήμερα από τη Βιέννη, με ένα
πρωτοφανές γεγονός: ένα συνέδριο που θα αποτελέσει τη μεγαλύτερη συγκέντρωση
συνδικάτων όλων των εποχών.

«Απεργία!». Γερμανός εργαζόμενος συνδικαλιστής διαδηλώνει

Περισσότερες από 330 οργανώσεις από όλες τις ηπείρους, οι οποίες έχουν
συνολικά 167 εκατομμύρια μέλη, θα δημιουργήσουν τη Διεθνή Συνδικαλιστική
Συνομοσπονδία (CSI).

Σε μια περίοδο που ο συνδικαλισμός βρίσκεται σε θέση αδυναμίας σε όλο τον
πλανήτη – το ποσοστό των συνδικαλισμένων σε παγκόσμιο επίπεδο κυμαίνεται γύρω
στο 10% του συνόλου των εργαζομένων -, ο στόχος είναι να ενισχυθεί και να
προβληθεί μια διεθνής συνδικαλιστική οργάνωση που να μπορεί να μιλάει ως ίσος
προς ίσον με τις πολυεθνικές και τους διεθνείς οργανισμούς.

Την ώρα που οι μη κυβερνητικές οργανώσεις επιχειρούν να αποκτήσουν λόγο σε
διεθνείς οργανισμούς, κυρίως στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Παγκόσμια
Τράπεζα και τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου, «ο συνδικαλισμός πρέπει να γίνει
η πρώτη ΜΚΟ του πλανήτη», λέει ο Εμίλιο Γκαμπάλιο, Ιταλός συνδικαλιστής που
εργάστηκε σκληρά για την πραγματοποίηση αυτού του σχεδίου από τότε που
αποχώρησε από τη θέση του γενικού γραμματέα της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας
Συνδικάτων (CES). Η Βιέννη θα αποτελέσει λοιπόν το σημείο εκκίνησης μιας
μακράς διαδικασίας ανοικοδόμησης ενός διεθνούς συνδικαλισμού, ο οποίος εξ
αρχής κλυδωνιζόταν από τις αναταράξεις και τις κρίσεις στον κόσμο, όταν δεν
γινόταν όμηρός τους.

Η διαδικασία

Στη Γαλλία. Μαίες στους δρόμους

Έχοντας συνείδηση του γεγονότος ότι το μόνο μέσο για να αναβιώσει ο διεθνής
συνδικαλισμός είναι η ενοποίησή του, δύο εκ των τριών διεθνών συνδικαλιστικών
ενώσεων που υπάρχουν σήμερα, η Διεθνής Συνομοσπονδία Ελεύθερων Συνδικάτων
(CISL) και η Παγκόσμια Συνομοσπονδία Εργασίας (CMT), ίδρυσαν το 2000 ένα
«διαρκές φόρουμ» συνεργασίας. Έτσι άρχισε η ενωτική διαδικασία, χωρίς ωστόσο
τη συμμετοχή της κομμουνιστικής Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας (FSM –
γενικός γραμματέας της είναι σήμερα ο Γιώργος Μαυρίκος, υποψήφιος του ΚΚΕ για
την Υπερνομαρχία Αθήνας – Πειραιά στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές). Χθες στη
Βιέννη η CISL και η CMT αυτοκαταργήθηκαν και σήμερα ιδρύουν, μαζί και με οκτώ
συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν ανήκαν ώς τώρα σε κάποιον διεθνή φορέα, τη
Διεθνή Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία (CSI), η οποία θέλει να είναι «ενωτική και
πλουραλιστική, ανοικτή στις δημοκρατικές, ανεξάρτητες και αντιπροσωπευτικές
συνδικαλιστικές ενώσεις, με σεβασμό της αυτονομίας τους και της
διαφορετικότητας των πηγών έμπνευσης και των μορφών οργάνωσής τους».

Η Κίνα δεν συμμετέχει στο εγχείρημα, όμως άλλες χώρες, όπως το Περού και η
Πορτογαλία, πρόκειται να ενταχθούν στη CSI, η οποία φιλοδοξεί να «αλλάξει τις
κοινωνικές δομές και τις κοινωνικές σχέσεις». Γενικός γραμματέας της θα
εκλεγεί ο Βρετανός Γκάι Ράιντερ, ο γενικός γραμματέας της CISL, ενώ η Αυστραλή
Σάρον Μπάροου, επίσης της CISL, θα αναλάβει την προεδρία της. Η πρώτη πράξη
του συνεδρίου της Βιέννης θα είναι η διοργάνωση μιας «παγκόσμιας ημέρας δράσης
με αίτημα την άμεση διατύπωση και υλοποίηση της ατζέντας μιας νέας
παγκοσμιοποίησης». Της παγκοσμιοποίησης της εργασίας εναντίον της
παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου.

Το χρονικό του διεθνούς συνδικαλισμού

* 1920: Η Διεθνής Συνομοσπονδία Χριστιανικών Συνδικάτων (CISC)
γεννιέται στη Χάγη. Σημείο αναφοράς της είναι το κοινωνικό δόγμα της Καθολικής
Εκκλησίας.

* 1945: Η Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία (FSM) ιδρύεται στο Παρίσι
με πρωτοβουλία βρετανικών, αμερικανικών και σοβιετικών συνδικάτων.

* 1949: Ο «Ψυχρός Πόλεμος» επιφέρει την αποχώρηση από την FSM των
βρετανικών και αμερικανικών συνδικάτων. Με κοινό σημείο τον αντικομμουνισμό,
τα συνδικάτα των δυτικών χωρών ιδρύουν τη CISL (Διεθνής Συνομοσπονδία
Ελεύθερων Συνδικάτων).

* 1969: Η CISC αποστασιοποιείται από την Καθολική Εκκλησία και
μετατρέπεται σε CMT (Παγκόσμια Συνομοσπονδία Εργασίας).

* 1989: Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου προκαλεί την αποχώρηση πρώην
κομμουνιστικών συνδικάτων από την FSM. Τα νέα συνδικάτα της Ρωσίας και της
Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης κατανέμονται ανάμεσα στη CISL και την CMT.

* 2004: Η CISL εγκρίνει στο συνέδριό της στο Μιγιαζάκι (Ιαπωνία) την
ενοποίηση του διεθνούς συνδικαλιστικού κινήματος σε μια νέα συνομοσπονδία.

* 2005: Η CMT εγκρίνει επίσης, στο συνέδριό της στην Ουφαλίζ του
Βελγίου, τη δημιουργία μιας νέας διεθνούς συνδικαλιστικής συνομοσπονδίας.

* 2006: Η CISL και η CMT αυτοκαταργούνται και δημιουργούν στη Βιέννη,
με τη συνδρομή και συνομοσπονδιών που δεν ήταν μέλη τους, τη Διεθνή
Συνδικαλιστική Συνομοσπονδία (CSI).