[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΤΟΝΟΙ ΜΕΛΑΝΗΣ καταναλώθηκαν, ατέρμονες τηλεοπτικές ώρες σπαταλήθηκαν,
δεκάδες ραδιοφωνικού χρόνου αξιοποιήθηκαν, για το αυτονόητο ερώτημα: Ποιος
κέρδισε και ποιος έχασε, ουσιαστικά, από τις δημοτικές και νομαρχιακές
εκλογές. Δόθηκε απάντηση;

Φοβάμαι πως εξαρτάται από την οπτική του καθενός. «Πράσινοι» και «Βένετοι»
ερίζουν για την πατρότητα της νίκης, περιχαρακωμένοι στα ποσοστά τους, στις
νομαρχίες, και το χρώμα του χάρτη, στην πληθυσμιακή αναλογία, στους δήμους των
εντυπώσεων… Όλα δείχνουν μπερδεμένα και μάλλον δεν ενδείκνυνται για την
εξαγωγή ασφαλών συμπε-ρασμάτων.

Ακόμη και οι αναγωγές με την προβολή στα αποτε-λέσματα των βουλευτικών εκλογών
μοιάζουν να βγάζουν… ανάγωγα τη γλώσσα στην ψυχρή αριθμητική λογική.

Η οποία τετράγωνη, ψυχρή και ακατάρριπτη μαθηματική ανάγνωση των αποτελεσμάτων
οδηγεί στο προφανές(;) συμπέρασμα: Οι δυνάμεις της καλούμενης
«Κεντροαριστεράς» υπερτερούν της λεγόμενης «Κεντροδεξιάς». Όπως και αν
αναλύσει κανείς το αποτέλεσμα, όπου και αν στέκεται κανείς στην πολυχρωμία του
πολιτικού μας σκηνικού, όποιες αναγωγές και αν κάνει. Τόσο απλά, τόσο
ξεκάθαρα, χωρίς πολλές φιοριτούρες. Και το ερώτημα που ανακύπτει απευθύνεται,
κατά μείζονα λόγο, στο ΠΑΣΟΚ που δεκαετίες τώρα φιλοδοξεί να εκφράσει αυτό το
ρεύμα πλειοψηφικά – ενίοτε δε και ηγεμονικά: Γιατί δεν μιλά ανοικτά γι’ αυτό
το συμπέρασμα; Γιατί δυσκολεύεται ακόμη να «υποστεί» την παραδοχή της έλλειψης
αυτοδυναμίας; Γιατί αρνείται να μιλήσει (και κυρίως να κινηθεί) για συμμαχίες
όπου είναι εφικτό με τις δυνάμεις εκείνες που συναπαρτίζουν την ευρύτερη
Αριστερά; Ίσως οι απαντήσεις να κρύβονται στους χαρακτηρισμούς που
προαναφέρθηκαν: «Ηγεμονική αντίληψη», «δυσκολία», «άρνηση». Οι αγκυλώσεις ενός
κόμματος εξουσίας γίνονται το συρματόπλεγμα που εμποδίζει τις όποιες φωνές
επιθυμούν να το υπερβούν. Ο χρόνος όμως τρέχει και οι ένοικοι της… διπλανής
πόρτας έχουν δείξει ότι δεν υποκύπτουν με ευκολία σε λιβανίσματα ή σε
ασθμαίνουσες διακηρύξεις στο «παρά πέντε».