Δεν άλλαξε τίποτε στα γκέτο

Ένας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την επονομαζόμενη «εξέγερση των
μπανλιέ». Και παρ’ ότι η Γαλλία θα προτιμούσε να το ξεχάσει, οι φόβοι
αναζωπύρωσης της βίας δεν της το επιτρέπουν. Τα υποβαθμισμένα προάστια
εξακολουθούν να βράζουν. Και θα συνεχίσουν έτσι όσο ισχύει η πρόσφατη
διαπίστωση – ομολογία κυβερνητικής έρευνας: «Όταν ψάχνεις για δουλειά,
καλύτερα να σε λένε Αλέν παρά Μοχαμάντ».

«Δεν άλλαξε τίποτε. Τίποτε». Τα δύο αγόρια είναι συνεσταλμένα, ευγενικά,
καλοφτιαγμένα, μιλούν στον ανταποκριτή της ξένης εφημερίδας με σεβασμό. Πριν
από έναν χρόνο έκαιγαν τα αυτοκίνητα των γειτόνων τους. «Τι άλλο να κάναμε; Η
οργή μάς είχε τυφλώσει».

Έχουν και οι δύο καταγωγή από την Αλγερία, ζουν στο Κλισί σου Μπουά και είναι
16 ετών. Λέγονται Μοχαμάντ και Λεϊντί, θα μπορούσαν όμως να λέγονται Ζιέντ και
Μπούνα, όπως οι δύο έφηβοι που πέθαναν πριν από έναν ακριβώς χρόνο από
ηλεκτροπληξία, στον υποσταθμό της επιχείρησης ηλεκτρισμού όπου είχαν κρυφτεί
για να ξεφύγουν από την αστυνομία. Θα μπορούσαν να είναι ο Ζιέντ και ο
Μπούνα. «Από μικρό παιδί, όταν ζεις σε ένα μέρος σαν αυτό, μαθαίνεις να μισείς
την αστυνομία. Σε σταματούν διαρκώς για να ελέγξουν τα χαρτιά σου. Σε
προσβάλλουν. Σε αποκαλούν “γορίλλα”. Σε συλλαμβάνουν για το τίποτα. Σε
χτυπούν».

Το ξέσπασμα. Τρεις εβδομάδες έκαιγε η πυρκαγιά που άναψε στα γκέτο των
μεταναστών ο διπλός άδικος θάνατος. Χρειάστηκε να ξεθαφτεί ένας νόμος από την
εποχή της αποικιοκρατίας, να κηρυχτεί κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και να
επιβληθούν απαγορεύσεις κυκλοφορίας για να ηρεμήσει η κατάσταση. Έναν χρόνο
μετά, άπαντες αναγνωρίζουν πως «οι συνθήκες που οδήγησαν πέρυσι στο ξέσπασμα
υφίστανται ακόμα». Όλοι εκτός από τον «πολύ» υπουργό Εσωτερικών, τον Νικολά
Σαρκοζί, ο οποίος επέμενε τότε να αποκαλεί τους ταραξίες «αλήτες» και επιμένει
τώρα πως «δεν υπάρχουν προάγγελοι νέων ταραχών». Ο Σαρκοζί προφανώς εκφράζει
τους ευσεβείς του πόθους. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. «Μας
είπαν πως θα ήταν πια πιο εύκολο να βρούμε δουλειά. Δεν μπορούμε καν να βρούμε
θέσεις ως ασκούμενοι. Στο τηλέφωνο λένε “ναι”. Έπειτα τους γράφεις και μόλις
βλέπουν το όνομα και τη διεύθυνσή σου, οπ, όλες οι θέσεις έχουν καλυφθεί. Δεν
άλλαξε τίποτε. Τίποτε».

«Καλούμαστε να επανορθώσουμε για 40 χρόνια λαθών» επιχείρησε να υπερασπιστεί
το κυβερνητικό έργο ο υπουργός Εργασίας. «Θα χρειαστεί καιρός. Ήδη όμως έχουν
γίνει κάποια βήματα». Έχουν εξαγγελθεί μέτρα, πράγματι. Έχουν δοθεί και
ορισμένα κονδύλια. Όμως στα πρόσφατα εγκαίνια μιας σημαντικής έκθεσης
φωτογραφίας για τη ζωή στο Κλισί σου Μπουά δεν πάτησε ούτε ένας κυβερνητικός
αξιωματούχος. Και οι εκπρόσωποι της ACLeFeu, μιας οργάνωσης που περιόδευσε επί
τρεις μήνες σε υποβαθμισμένα προάστια της Γαλλίας συγκεντρώνοντας ένα ογκώδες
«βιβλίο παραπόνων», βρήκαν την Τετάρτη και δεύτερη φορά κλειστή την
κυβερνητική πόρτα. «Οι μετανάστες φοβίζουν τη Γαλλία» είχε γράψει κάποιος
ανώνυμος στο «βιβλίο» που ήθελαν να παραδώσουν. Και αυτό φαίνεται πως είναι
πράγματι το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Η στάση των μεγάλων μονομάχων

Εν όψει των προεδρικών εκλογών που θα διεξαχθούν το προσεχές έτος, οι
Γάλλοι ψηφοφόροι θα λάβουν υπ’ όψιν τη στάση που τήρησαν οι κυριότεροι
διεκδικητές της Δεξιάς και της Αριστεράς στις ταραχές που συγκλόνισαν τη χώρα

* ΝΙΚΟΛΑ ΣΑΡΚΟΖΙ: Ο υπουργός Εσωτερικών επιχείρησε να πατάξει τη νεανική
εγκληματικότητα και να περιορίσει τη μετανάστευση, δανειζόμενος σκληρά σλόγκαν
από την άκρα Δεξιά. Πολλοί τον θεωρούν εν μέρει υπεύθυνο για τις ταραχές,
εξαιτίας των αυστηρών δηλώσεών του για τους νεαρούς ταραξίες. Η στάση του όμως
έχει απήχηση σε εκείνους που φοβούνται την αύξηση των μεταναστών που αλλάζουν
το «πρόσωπο» της Γαλλίας.

* ΣΕΓΚΟΛΕΝ ΡΟΥΑΓΙΑΛ: Το φαβορί των δημοσκοπήσεων είχε προκαλέσει την
έκπληξη πολλών Σοσιαλιστών συναδέλφων της, όταν πρότεινε τη στρατιωτική
εκπαίδευση των απείθαρχων νέων. Την Τρίτη εξήγησε την άποψή της, λέγοντας ότι
αυτή η εκπαίδευση θα μπορούσε να περιλαμβάνει ανθρωπιστικό έργο σε φτωχές
χώρες, υπό την επίβλεψη του στρατού. Επίσης, έχει προτείνει να θεωρούνται
υπεύθυνοι οι γονείς για τη συμπεριφορά των παιδιών τους.