Ανίατες ασθένειες

ΜΙΑ πρώτη ματιά και ανάλυση στις επτά αγωνιστικές του πρωταθλήματος, φανερώνει
ποια είναι η «μαύρη τρύπα» των τριών ισχυρών. Τόσο ο Ολυμπιακός, όσο και ο
Παναθηναϊκός με την ΑΕΚ, αντιμετωπίζουν μια αγωνιστική αρρώστια που τείνει να
εξελιχθεί σε γάγγραινα! Δεν βρίσκεται με τίποτα ο τρόπος να ιαθεί. Από σεζόν
σε σεζόν δίδονται χρήματα, έρχονται παίκτες, αλλά η κατάρα παραμένει: στο
Λιμάνι είναι το κέντρο της άμυνας, στην Παιανία οι αμυντικοί μέσοι και στους
Θρακομακεδόνες η επίθεση.

*** Ο Ολυμπιακός έχει σκορπίσει εδώ και περίπου μια δεκαετία το μεγαλύτερο
μέρος του μπάτζετ του για να ενισχύσει την άμυνά του. Κυρίως δε στην
προσπάθειά του να βρει ικανούς κεντρικούς αμυντικούς και να δοθεί λύση σε ένα
«αγκάθι» που βασανίζει το «ερυθρόλευκο» αθλητικό κορμί. Ξένος οπισθοφύλακας
έχει να στεριώσει από την εποχή του Μάρτιν Νοβοσέλατς. Αλλά έκτοτε έχει
περάσει καμιά 25αριά χρόνια. Κατά καιρούς, ο… πεφωτισμένος ηγέτης
αναζητήθηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Ο Μπερμούδες ήρθε με τις δάφνες
του πρωταθλητή και το τουπέ μέλους της Μπόκα Τζούνιορς. Κλασικός λίμπερο,
έδινε βάθος στην άμυνα και όταν τον απέκτησαν θυμήθηκαν πως ο Ολυμπιακός
αρέσκεται να παίζει ζώνη! Σύντομα έγινε παρελθόν και η κόντρα με τον
Ελευθερόπουλο βοήθησε να μείνει ευκολότερα στον πάγκο. Ο Ντρασένα ήρθε, έδωσε
βοήθειες σε ρόλο αμυντικού χαφ, ωστόσο στο Λιμάνι δεν είχαν υπομονή να
περιμένουν πότε θα αποδώσει η επένδυσή τους. Ήταν που ήταν δανεικός, η ΠΑΕ δεν
ήθελε να ξηλωθεί και τώρα τον Ντρασένα τον λιγουρεύονται οι καλύτερες ομάδες
της Γηραιάς. Η απόκτηση του Καψή έγινε διότι οι παράγοντες θαμπώθηκαν από την
πορεία του διεθνούς μπακ στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, ενώ το φετινό καλοκαίρι
ήταν καυτό καθόσον έγιναν πανάκριβες μεταγραφές και εντάχθηκαν στο δυναμικό
της ομάδας ο Σέζαρ και ο Ουαντού. Ο Σέζαρ τώρα παίρνει θέση βασικού και ο
Μαροκινός ήδη είναι φευγάτος – θέλει να κόψει το ποδόσφαιρο. Αν σε όλη αυτή
την περιπέτεια προσθέσουμε την γκρίνια του κόσμου για τον Ανατολάκη και τους
λοιπούς δεινόσαυρους της ενδεκάδας, διαπιστώνουμε ότι ακόμη δεν βρέθηκε τρόπος
να ξεπεραστεί ένα σοβαρό πρόβλημα.

Αντίθετα με τον Ολυμπιακό, ο Παναθηναϊκός αλλάζει παίκτες στη γραμμή των
μέσων! Το μεγάλο μπαμ έγινε το καλοκαίρι του 2005. Η διοίκηση μαζί με τον
Μαλεζάνι, δίνοντας έμφαση στην τακτική, αποφάσισαν να φέρουν ό,τι πιο χλιδάτο
υπήρχε στην αγορά για τη συγκεκριμένη θέση. Ένα ολόκληρο θέρος παζάρευαν τον
Κονσεϊσάο και τελικά ο Βραζιλιάνος πρώην διεθνής έφυγε κακήν κακώς. Ο ΠΑΟ τον
έφερε για κράχτη και παίκτη με οντότητα και ο Κονσεϊσάο εξελίχθηκε σε ατραξιόν
που προκαλούσε θλίψη με την πενιχρή απόδοσή του. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και
με τον Μπίσκαν. Οι δάφνες μιας ευρωπαϊκής κούπας με τη φανέλα της Λίβερπουλ
δεν σώζουν τον Κροάτη. Τον εμπιστεύονται οι τεχνικοί, του δίνουν ευκαιρίες και
μόνο ως συμπληρωματικός μέσος μπορεί να βοηθήσει το σύνολο. Έναν χρόνο μετά, ο
ΠΑΟ κατέφυγε στη λύση Μπόβιο και δίνει χρόνο συμμετοχής στους Τζιώλη και
Λεοντίου. Για να αντιληφθείτε όμως πόσο ικανοποιούν τον Μουνιόθ αυτοί οι
παίκτες, ενημερώνουμε πως ο Ισπανός βαφτίζει χαφ τον Βίκτωρ και αναθέτει
πρωτοβουλίες στον Ίβανσιτς. Γιατί από τους «πράσινους» λείπουν οι αμυντικοί
μέσοι με την ικανότητα να τραβήξουν μπροστά την ομάδα.

Η ΑΕΚ διαφοροποιεί τις διατάξεις της ενδεκάδας στην επίθεση. Βλέπετε, δεν
υφίσταται πλέον σκόρερ με τις επιδόσεις του Παπαϊωάννου, του Μαύρου ή του
Δημητριάδη. Οι εκάστοτε τεχνικοί, για να ξορκίσουν το κακό, αναζητούσαν
θησαυρό στις μεταγραφές και η ζοφερή κατάσταση διαιωνιζόταν με τους κυνηγούς
να πέφτουν είτε στο κρεβάτι άρρωστοι (περίπτωση Βιενγλίνσκι), είτε να φεύγουν
μετά τον πρώτο εντυπωσιακό χρόνο (Σοάρες). Ο Σέζαρ προσφέρει στον δημιουργικό
τομέα και ο Λυμπερόπουλος αποτελεί τη σταθερή αξία της επίθεσης. Ο Καπετάνος
έχει το χρίσμα από τον Φερέρ, ο Καμπάνταης δεν δηλώθηκε καν στο Τσάμπιονς Λιγκ
και ο Μαντούκα μέχρι πρότινος αγωνιζόταν μόνο στα εσωτερικά διπλά.

Το θέμα είναι πως ο Φερέρ με διάφορα τρικ βοηθά την ΑΕΚ και την επίθεση, την
ώρα που ο Μουνιόθ δουλεύει με υλικό που δεν διάλεξε και ο Σόλιντ ύστερα από
ένα μίνι διάλειμμα ξαναψάχνει τον «καπετάνιο» της οπισθοφυλακής, έχοντας χάσει
όμως τη δική του πυξίδα.