Δύο σκορπιοί σε μπουκάλι

ΦΑΝΤΑΣΤΕΙΤΕ για μια στιγμή την εξής σκηνή: Είναι Δευτέρα βράδυ. Ο
Ευάγγελος Βενιζέλος επανέρχεται στην αίθουσα της Χαριλάου Τρικούπη όπου
γίνεται το Πολιτικό Συμβούλιο. Η ατμόσφαιρα είναι τεταμένη. Ο Γιώργος
Παπανδρέου ρωτάει ποιος έχει αντιρρήσεις για τις δηλώσεις που έκανε την πρώτη
και τη δεύτερη Κυριακή των εκλογών. Και ο Βενιζέλος πετάγεται και λέει:
«Πρόεδρε, συμφωνώ με τη δεύτερη!».

Ο Γιώργος δεν σηκώνει τη φωνή μιλώντας για υποκρισία. Ο Βενιζέλος δεν θεωρεί
το ύφος του ιταμό. Τα κουταλάκια στα φλιτζάνια δεν χορεύουν διότι κανείς –
ούτε καν ο Καστανίδης – δεν χτυπά το χέρι στο τραπέζι. Το Πολιτικό Συμβούλιο
τελειώνει χωρίς ο Δημήτρης Ρέππας να πει «σύντροφοι, λίγη περισσότερη αγάπη
χρειάζεται και αλληλεγγύη». Ουδείς αναγκάζεται να συμφωνήσει ότι το
περιστατικό δεν πρέπει να διαρρεύσει, οπότε ο Κώστας Σκανδαλίδης δεν
χρειάζεται να παρατηρήσει «καλά τώρα, πλάκα κάνετε ότι δεν θα βγει τίποτε;».
Τα μέλη του Πολιτικού Συμβουλίου δεν φεύγουν τρέχοντας, πηδώντας πάνω από
καλώδια και κάμερες στον δρόμο. Η Φώφη Γεννηματά δεν κλείνει το κινητό της και
δεν πάσχει από αϋπνία.

Είναι ένας ωραίος ελιγμός – τον οποίο όμως ο εύστροφος Βενιζέλος δεν έκανε. Τα
πιο έμπειρα στελέχη του Πολιτικού Συμβουλίου συγκλίνουν στην εκτίμηση ότι ο
Παπανδρέου προκάλεσε τη σύγκρουση. Κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για «στημένο
τσαμπουκά του Γιώργου». Εκεί που προβληματίζονται και αποκλίνουν είναι στο
ποιος κερδίζει και ποιος χάνει από τον καβγά.

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ συμφωνούν ότι ο Βενιζέλος διάλεξε το λάθος θέμα, τη
λάθος ώρα και τον λάθος τρόπο για να αντιπαρατεθεί στον Παπανδρέου. Ακόμη
χειρότερα: η σύγκρουση δεν ήταν πολιτική, αλλά έλαβε χαρακτήρα λογομαχίας επί
προσωπικού. Δηλαδή «ήταν το λάθος επίπεδο αντίδρασης». Και ο Γιώργος; Όπως
πάντα, οι μεγαλοπασόκοι δυσκολεύονται να δουν πίσω από τη φυσιογνωμία του
νεώτερου Παπανδρέου. Έχουν την τάση να τον υποτιμούν, ενώ δεν τον ξέρουν και
καλά. Πού καταλήγουν;

Η αρνητική ανάγνωση είναι ότι ο Παπανδρέου έχρισε τον Βενιζέλο αντίπαλό
του. Ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ επισημοποίησε τον δεύτερο πόλο, «ώστε ακόμη και όσοι
δεν κατάλαβαν ώς τώρα, να ξέρουν ποιο είναι το αντίπαλο δέος». Συνεπώς,
«μακροπρόθεσμα έκανε ένα δώρο στον Βαγγέλη». Η θετική ανάγνωση είναι ότι ο
Γιώργος έχει πολιτικό σχέδιο. Ότι προβοκάρισε την αμφισβήτηση για να δείξει
πως αυτή δεν έχει ούτε βάθος ούτε σοβαρούς εσωκομματικούς συμμάχους, οπότε
δημιούργησε έναν «ελεγχόμενο δεύτερο πόλο» επί του οποίου να επιβεβαιώνει κάθε
τόσο την εξουσία του. Και στον οποίο να χρεώνει την εσωστρέφεια και την
ηττοπάθεια εν όψει εκλογών. «Αν περί αυτού πρόκειται», λέγεται, «τότε μαγκιά
του».

Τι από τα δύο ισχύει θα φάνει μελλοντικά – όχι όμως άμεσα. Τόσο ο
Παπανδρέου όσο και ο Βενιζέλος έχουν περιορίσει το περιθώριο των κινήσεών
τους. Ο Παπανδρέου θεωρείται πλέον υποχρεωμένος να διαγράψει τον Βενιζέλο σε
περίπτωση νέου κρούσματος αμφισβήτησης. Και ο Βενιζέλος είναι υποχρεωμένος να
τηρήσει χαμηλό προφίλ, γιατί αν επιμείνει στην κριτική, αυτό θα ενοχλήσει τη
βάση των οπαδών του κόμματος.

Γιώργος και Ευάγγελος είναι σαν δυο σκορπιοί σε μπουκάλι. Εκεί που οι
περισσότεροι συμφωνούν είναι ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα βγει ωφελημένο από μια τελική
αναμέτρησή τους.