Δρόμοι

Ας φανταστούμε…

… πως είμαστε πια μεγάλοι, πως έχουμε αφήσει για τα καλά πίσω μας την
εφηβεία, πως έχουμε ανοίξει τραπεζικό λογαριασμό και έχουμε αποκτήσει
πιστωτική κάρτα, πως έχουμε μάθει να οδηγούμε, έχουμε πιάσει δουλειά και πως
ίσως έχουμε αποκτήσει γυναίκα και παιδιά. Πειθαρχούμε στους νόμους. Πληρώνουμε
τους φόρους μας. Είμαστε μεγάλοι. Τότε γιατί νιώθουμε τόσο συχνά να μας
φέρονται σαν να είμαστε παιδιά;

Παντού…

… υπάρχουν πάντα κάποιοι πρόθυμοι να μας υπαγορεύουν τις υποχρεώσεις μας,
τους τρόπους μας, τα γούστα μας, τις σκέψεις μας, τις αποφάσεις μας, τη
φιλοσοφία μας, την ψήφο μας. «Ο παππούς μου γεννήθηκε το 1888» λέει ο Μάικλ
Μπαϊγουότερ, του οποίου το βιβλίο «Μεγάλα μωρά» θα εκδοθεί στις 2 Νοεμβρίου
(Granta). «Δεν είχε λάιφ στάιλ. Δεν το χρειαζόταν. Έκανε απλώς τη ζωή του.
Είχε ένα καπέλο, ένα αυτοκίνητο, μια γυναίκα, δυο γιους κι έναν σκύλο. Διάβαζε
Ντίκενς. Και κοίταζε τη δουλειά του. Κανείς δεν είχε τότε λάιφ στάιλ. Γιατί
κανείς δεν τους είχε πει πως έπρεπε να έχουν. Κι έτσι κι αλλιώς, όλοι κοίταζαν
τη δουλειά τους και ζούσαν τη ζωή τους. Ήταν μεγάλοι. Η ζωή που ζούσε ο
παππούς μου ήταν πραγματική, κάτι που δεν θα μπορούσε να πει με την ίδια
βεβαιότητα για τον εαυτό του ούτε ο πατέρας μου ούτε εγώ».

Το παράδοξο…

… είναι αυτό: χρειαζόμαστε κάτι για να ξεδίνουμε από τη μοναχική ζωή μας,
αλλά αυτό το κάτι είναι εκείνο ακριβώς που την κάνει μοναχική. Χρειαζόμαστε
συμβουλές για το λάιφ στάιλ από τα περιοδικά και τις εφημερίδες και την
τηλεόραση και τους ειδικούς συμβούλους, επειδή ακριβώς τα περιοδικά και οι
εφημερίδες και η τηλεόραση και οι ειδικοί σύμβουλοι μας σκοτίζουν καθημερινά
για το λάιφ στάιλ. Αν όμως ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά του ενηλίκου είναι
η αυτονομία, τότε μια από τις προϋποθέσεις αυτής της αυτονομίας είναι να μας
αφήνουν στην ησυχία μας.

Τον παππού…

… του Μπαϊγουότερ κανείς δεν τον σκότιζε έτσι. Κανείς δεν τον βασάνιζε κάθε
στιγμή υπενθυμίζοντάς του τις ευκαιρίες που είχε χάσει ή τη μιζέρια που δεν
είχε ή τις φιλοδοξίες που δεν του είχαν περάσει ποτέ από το μυαλό. Κανείς δεν
του έλεγε τι έπρεπε να κάνει για να είναι καλός στο κρεβάτι, τι αυτοκίνητο
έπρεπε να αγοράσει για να του ταιριάζει, τι να τρώει, πόσο να πίνει, τι να
φοράει. Ήξερε πέντε δέκα πράγματα και για τα υπόλοιπα δεν έδινε δεκάρα, επειδή
δεν υπήρχε κανείς για να του λέει πως έπρεπε να τα προσέξει. Ήξερε πώς έπρεπε
να είναι το κοστούμι του: παντελόνι, γιλέκο σακάκι. Ήξερε πώς έπρεπε να
δείχνει: ξυρισμένος. Ήξερε τι έπρεπε να τρώει: πρωινό, μεσημεριανό, δείπνο.
Δεν είχε ιδέα τι πάει να πει «καλός στο κρεβάτι». Και πιθανότατα δεν
χρειάστηκε ποτέ βοήθεια σε αυτό (αντίθετα με τους αυριανούς παππούδες).