Σεσουάρ για… υποψηφίους

Ένας παράξενος στρατός προελαύνει για να κατακτήσει την αμερικανική
δημοκρατία. Δεν κραδαίνει όπλα ή ιερά κείμενα, αλλά σεσουάρ, ζώνες και σύνεργα
του μακιγιάζ. Οι στρατηγοί του είναι αισθητικοί και κομμωτές και οι ιδεολόγοι
του μέλη σε κριτικές επιτροπές καλλιστείων.

Η δικηγορίνα, ο «Ιταλός» και η μάνατζερ. Από αριστερά, η Νταϊάν Φάρελ που οφείλει τη φήμη της στα χέρια των αισθητικών, ο Μάικλ Αρκούρι που εκφράζει τη νέα γενιά των μεταναστών και η επιχειρηματίας Γκάμπριελ Γκίφορντ που γοητεύει την Αριζόνα

Σε αυτή την περιπετειώδη και γεμάτη σκάνδαλα προεκλογική περίοδο, με ανθρώπους
που πεθαίνουν στον πόλεμο στο Ιράκ και ανθρώπους που πεθαίνουν από ντροπή στο
Κογκρέσο, η ομορφιά των υποψηφίων είναι ένα όπλο με το οποίο οι Δημοκρατικοί
ελπίζουν να ανακτήσουν τον έλεγχο του Κογκρέσου από τους Ρεπουμπλικάνους.

Το κόμμα του Τζον Κέννεντυ και του Μπιλ Κλίντον επιστρέφει στη συνταγή του
1960, όταν ο «ωραίος» από τη Μασαχουσέτη είχε γοητεύσει το κοινό, έχοντας
απέναντί του τον κατσούφη Ρίτσαρντ Νίξον. Και στη συνταγή του 1988, όταν ο
γοητευτικός άνδρας από το Άρκανσο κατάφερε πολλούς άνδρες και γυναίκες να τον
ασπαστούν (και όχι μόνο πολιτικά). Ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Κόμματος Ραμ
Εμάνιουελ παραδέχεται στην εφημερίδα «Ρεπούμπλικα» το προφανές: ότι δηλαδή
«ένα ελκυστικό πρόσωπο είναι ένα πλεονέκτημα» στις εκλογές που θα γίνουν στις
7 Νοεμβρίου για την ανανέωση της Βουλής και της Γερουσίας των ΗΠΑ.

Εξαίρεση ο Μπους

Ο σερίφης. Ο Μπραντ Έλσγουορθ θυμίζει Τζον Γουέιν όταν ποζάρει για τον φακό

Από τότε που η τηλεοπτική κάμερα μπήκε στις κάλπες, εκείνοι που τους αγαπάει ο
φακός συνήθως αγαπιούνται και από τους ψηφοφόρους: ο Κέννεντυ ήταν πιο ωραίος
από τον Νίξον, ο Κάρτερ πιο γοητευτικός από τον Φορντ, ο Ρήγκαν πιο άνετος από
τον Δουκάκη (ο Μπους είναι η εξαίρεση του κανόνα).

Σήμερα ξεπροβάλλει μια νέα γενιά Δημοκρατικών υποψηφίων, φτωχών μεν, αλλά
ωραίων. Μπορεί να έχουν πολύ λιγότερα χρήματα από τους Ρεπουμπλικάνους
αντιπάλους τους, αλλά διαθέτουν πολύ περισσότερη γοητεία.

Στην Ιντιάνα, ο πρώην σερίφης Μπραντ Έλσγουορθ φωτογραφίζεται σε πόζες Τζον
Γουέιν που θυμίζουν Χόλιγουντ. Στην Αριζόνα, ρεπουμπλικανικό προπύργιο,
προηγείται στις δημοσκοπήσεις η Γκάμπριελ Γκίφορντ, επιχειρηματίας,
χαριτωμένη, ντυμένη συνήθως με κομψά ταγιέρ που τονίζουν τη νεανική σιλουέτα
της. Στη Νέα Υόρκη, σε εκείνους που δεν ζουν στο Μανχάταν αλλά στην περιφέρεια
της πολιτείας αρέσει πολύ ο ιταλικής καταγωγής Μάικλ Αρκούρι, εισαγγελέας.
Μελαχρινός, δεν θυμίζει σε τίποτα τους Ιταλούς μετανάστες στις ΗΠΑ και
θεωρείται εκπρόσωπος «μιας νέας γενιάς για μια νεανική Αμερική». Στο
Κονέτικατ, η Νταϊάν Φάρελ, μια νόστιμη σαραντάρα, για να κερδίσει τις εκλογές
εγκατέλειψε το αυστηρό στυλ της δικηγορίνας, έβαψε τα μαλλιά (ξανθά, φυσικά)
και τα μάζεψε πίσω για να τονίζονται τα γαλανά της μάτια και το χαμόγελό της.

Οι αντιδράσεις

Είναι όλοι τους τριάντα και κάτι, το πολύ σαράντα και κάτι, οι φτωχοί αλλά
ωραίοι της Αμερικής. Όμως δεν αρέσουν σε όλους. «Οι υποψήφιοι θα πρέπει να
συναγωνίζονται σε ουσιαστικά ζητήματα και όχι με την εξωτερική τους εμφάνιση»,
λέει η Αμερικανική Ένωση Πολιτικών Επιστημών. Το ένα δεν αποκλείει το άλλο, θα
τους απαντούσε ίσως ο Μπιλ Κλίντον.