«Έπεσα θύμα κατάθλιψης από την επιτυχία»

«Πρόθεσή μου είναι να γιορτάσω μέσα από την ίδια συναυλία την ενέργεια της ζωής και τον θάνατο», λέει ο Τζορτζ Μάικλ για την πρώτη περιοδεία – επιστροφή του στα συναυλιακά δρώμενα, έπειτα από 15 χρόνια απουσίας

Η στιγμή της «Ανάστασης» για τον Τζορτζ Μάικλ έφτασε. Πέρασαν 15 χρόνια
απουσίας από τους συναυλιακούς χώρους. Όχι όμως και 15 χρόνια απουσίας από τις
σελίδες των ταμπλόιντ, αφού μουσικά μπορεί να μην είχε και τόσα πολλά να πει ο
κυπριακής καταγωγής σταρ τής ποπ σκηνής, αλλά υπήρξε από τους καλύτερους
πελάτες των κουτσομπολίστικων εντύπων, επανερχόμενος κάθε λίγο και με ένα νέο
σκάνδαλο ή μια σύλληψη για ναρκωτικά.

Βαρκελώνη και Μιλάνο ήδη τον υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες, που επέλεξαν να
θυμηθούν το ήμισυ των Wham! Που «έκαιγε» καρδιές τη δεκαετία του ’80 με το
«Careless Whisper» και που ακόμη και σήμερα έχει την τιμητική του κάθε
Δεκέμβριο με τον χριστουγεννιάτικο «ύμνο» «Last Christmas», που πλέον έχει
καταχωρηθεί στις κλασικές επιλογές. Και προτίμησαν να ξεχάσουν τον άνθρωπο που
το 1998 είχε συλληφθεί σε τουαλέτες στο Λος Άντζελες για σεξουαλικό σκάνδαλο,
το οποίο και παραδέχτηκε αργότερα δημοσίως μέσω του CNN, όπως και εκείνον που
συνελήφθη μόλις τον Φεβρουάριο, αποχαυνωμένος στο Χάιντ Παρκ και στο πορτ
παγκάζ του αυτοκινήτου του βρέθηκαν μαριχουάνα και άλλα ναρκωτικά.

Εκείνος ωστόσο έχει τη δική του εκδοχή για όλα αυτά και κυρίως για το θέμα της
ομοφυλοφιλίας του. «Έπεσα θύμα πρόωρης κατάθλιψης, ήδη από τις πρώτες
επιτυχίες που είχα με τους Wham!», λέει ο Τζορτζ Μάικλ. «Αισθανόμουν άσχημα
επειδή ήμουν γκέι και είχα πειστεί πως η δημοσιότητα δεν θα με βοηθούσε σε
καμία περίπτωση να γίνω ευτυχισμένος. Ήμουν πολύ νέος για να βρω μια λύση.
Αισθανόμουν απίστευτα μόνος και αυτός είναι και ο βασικός λόγος που αποφάσισα
να διαλύσω τους Wham!», θυμάται ο Τζορτζ που ανακάλυψε τη σεξουαλική του
ταυτότητα στα 25 του. Η περιοδεία – επιστροφή του Τζορτζ Μάικλ θα έχει σαφώς
άρωμα από τις μέρες της μεγάλης δόξας, αλλά θα υπάρξουν και στιγμές σε κάθε
συναυλία που όχι απλώς θα μιλάνε για το σήμερα, αλλά επιχειρούν να βάλουν και
το μαχαίρι στο κόκαλο, όπως το άσμα «Shoot the dog», όπου στη σκηνή
εμφανίζεται μια τεράστια μαριονέτα που απεικονίζει τον Μπους και ένα
σκερτσόζικο σκυλάκι, ντυμένο με τη βρετανική σημαία, να τον γλείφει σε
απόκρυφα σημεία, κάνοντας έτσι από σκηνής σκληρή κριτική στον Μπους.