ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Η αγωνία των νέων γιατρών

Η Ευσταθία, από ένα χωριό της Αχαΐας, όσο θυμόταν τη ζωή της, αυτή
περιστρεφόταν γύρω από τις σπουδές του μεγάλου αδελφού της στην Ιατρική. Η
οικογένεια – έμπορος και μεγαλογεωργός ο πατέρας – τα ‘φερνε δύσκολα, γιατί
έστελνε ό,τι είχε και δεν είχε στον μεγάλο γιο που σπούδαζε στο εξωτερικό.
Έπρεπε να γίνει γιατρός – «το καμάρι του σπιτιού». Η Ευσταθία δεν σπούδασε,
δεν πήρε προίκα, δεν ευχαριστήθηκε τις μικροαπολαύσεις της νιότης, για χάρη
του «ιερού σκοπού»…

Ο Βασίλης, «κολλητός» του βλασταριού μου, άριστος μαθητής, έχει το ίδιο πάθος
για την επιστήμη του Ιπποκράτη. Να γίνει γιατρός, «πάση θυσία»… Είναι
έτοιμος να θυσιάσει την εφηβεία του, χωμένος στα βιβλία και στο άγχος του
ανταγωνισμού, για να μπει στην πρώτη σε βαθμολογία Σχολή. Κορεσμός, ανεργία,
υποβάθμιση – τίποτα δεν τους πτοεί… Τα εικοσάρια σφάζονται στην ποδιά της
Ιατρικής, κάποιοι λαμπροί μαθητές μένουν απ’ έξω γιατί έγραψαν δεκαεννιά και
όχι είκοσι.

Μεράκι, αλτρουισμός, η γοητεία του τίτλου, το κοινωνικό στάτους, η αγάπη για
το χρήμα που (για μερικούς) ακολουθεί, η πίεση των προπατόρων; Ό,τι και να
‘ναι σε κάθε περίπτωση, είναι «μάχη ζωής» για χιλιάδες Νεοέλληνες
δεκαοχτάρηδες… Στις Ιατρικές μας συγκεντρώνονται μερικά από τα καλύτερα
μυαλά της Ελλάδας.

Και νάτους, οι νέοι Ασκληπιάδες, ύστερα από τόσους αγώνες, ξενύχτια, κόπους,
να στέκονται σε ουρές μπροστά στη νομαρχία – σαν συνταξιούχοι του ΙΚΑ – για
μια θέση στις ειδικότητες. Να κονταροχτυπιούνται μπροστά στις κάμερες – σαν
πρωταγωνιστές φθηνών ριάλιτι – για ένα χαρτάκι προτεραιότητας στο σκοτεινό
μέλλον… Να γίνονται «μεζές» για τα μελό δελτία ειδήσεων των οκτώ –
επιστήμονες σε ρόλο «Αλβανού μετανάστη». Κάποιοι από αυτούς να έχουν στήσει
εκεί «τσαντίρι» από τα μεσάνυχτα της Κυριακής. Πάει η γκλαμουριά – δεν έμεινε
ίσως ούτε ο αυτοσεβασμός… Πόσοι, άραγε, από αυτούς να έχουν ήδη μετανιώσει
για τις επιλογές τους;

Σε μια χώρα, όπου το παράλογο αποτελεί πρακτική ρουτίνας, η πολιτεία συνεχίζει
τη «φασόν» παραγωγή γιατρών, για να τους διασύρει λίγο αργότερα…