[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Η ΠΟΛΩΣΗ που προέκυψε αιφνιδίως στο πολιτικό σκηνικό τις τελευταίες
εβδομάδες, με σοβαρότερο ασφαλώς μέτωπο αυτό της Παιδείας, έχει μια διάσταση
αυτοχειριασμού για τις ηγεσίες των δύο μεγάλων κομμάτων.

Η ατζέντα της κυβέρνησης, εάν πιστέψουμε τον Πρωθυπουργό και τους κορυφαίους
υπουργούς, προσδιορίζεται από την πρώτιστη επιλογή των μεταρρυθμίσεων. Είτε
συμφωνεί κανείς με το περιεχόμενό τους είτε όχι, είναι ιστορικό αξίωμα πως
μεταρρυθμίσεις δεν προωθούνται σε συνθήκες πόλωσης και έντασης. Κι ο κ.
Αλογοσκούφης μάλλον δεν ήταν ανόητος όταν ενεθάρρυνε εργοδότες και
εργαζομένους να συνάψουν διετή σύμβαση.

Ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, από την άλλη μεριά, υποτίθεται ότι έχουν
επιλέξει τον δρόμο της ανανέωσης – του κόμματός τους, του πολιτικού τους
λόγου, της πολιτικής τους πρότασης. Κι είναι μαθηματικά βέβαιο πως κόντρες,
σκανδαλολογία και πόλωση όχι απλώς δεν συμβάλλουν σε αυτήν την οδό, αλλά
απομακρύνουν και εγείρουν αντανακλαστικά δεκαετίας του ’80 και στον πλέον
προσηλωμένο ανανεωτή, όπως είναι ο κ. Παπανδρέου.

Όλες οι ενδείξεις τώρα είναι στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης αν μη τι άλλο,
διότι η αναταραχή στον χώρο της Παιδείας έχει αποκτήσει μια αυτόνομη δυναμική,
κάτι που συνήθως συμβαίνει, για όσους γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία της
χώρας. Οι εκλογές, επίσης, είναι μια συγκυρία που δεν μπορεί να λειτουργήσει
εκτονωτικά. Όπως και να έχει, όμως, οι ηγεσίες της Ν.Δ. και του ΠΑΣΟΚ
βρίσκονται μπροστά σε ένα δίλημμα – και από την επιλογή τους εξαρτάται και το
δικό τους μέλλον και το μέλλον της χώρας: να κλείσουν την πληγή της πόλωσης
και να επιστρέψουν στην ατζέντα τους ή να συνεχίσουν με το παλαιό, δοκιμασμένο
κι αποτυχημένο μοντέλο, που, φυσικά, προσφέρει μια πρόσκαιρη θαλπωρή οικειότητας…