ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Ο προσωπικός μας μύθος

Οφείλω να ομολογήσω πως, τις τελευταίες ημέρες, τα αναπόφευκτα στοιχεία της
καθημερινότητάς μου με είχαν προσγειώσει – για να μην πω ισοπεδώσει – σε έναν
τρόπο σκέψης πολύ μα πάρα πολύ υλικό, πολύ μα πάρα πολύ πεζό. Από τη μία, ο
απελπιστικά διογκούμενος λογαριασμός του κινητού μου τηλεφώνου, οι αναγγελίες
για νέους φόρους, οι λογαριασμοί που τρέχουν, τα έσοδα που διαρκώς μειώνονται,
ο ελεύθερος χρόνος που μοιάζει έννοια εξίσου ανέφικτη με την ευχή περί «υγείας
και ειρήνης σε όλο τον κόσμο». Και από την άλλη, το χρήμα που ρέει, ρέει
γοητευτικά άνετο, απατηλά προσιτό, δίπλα μας, από πάνω μας, παντού, αλλά πώς
γίνεται και όλο λοξοδρομεί και μας ξεφεύγει.

Είχα αρχίσει λοιπόν να τα βάζω με τον εαυτό μου γι’ αυτήν μου την καθόλου
υπερβατική και χαλαρά αφ’ υψηλού στάση. Μέχρι που άκουσα τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ
να κατηγορεί τον Πρωθυπουργό πως, ενώ η Ελλάδα χάνεται και οι Έλληνες
εργαζόμενοι αγωνίζονται να τα βγάλουν πέρα, ο Πρωθυπουργός «ζει τον προσωπικό
του μύθο». Και μονάχα εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πλήρως το πώς έχουν τα
πράγματα: ο καθένας μας τον προσωπικό του μύθο αγωνίζεται να ζήσει. Ορισμένοι
πληρώνουν με τη ζωή τους το κόστος αυτής της προσπάθειας. Ορισμένοι άλλοι
κατορθώνουν και ζουν τον μύθο τους, ισοφαρίζοντας, ο καθένας με δικό του
τρόπο, κέρδη και ζημίες. Και ορισμένοι άλλοι ακόμα ζουν τον προσωπικό τους
μύθο εις βάρος κάποιου άλλου ή κάποιων άλλων, ενίοτε και όλων ημών των
υπολοίπων. Ο προσωπικός του μύθος στραγγαλίζει τον δικό σου και θεριεύει,
αδηφάγος και τροφαντός. Κι εκεί συνειδητοποιείς πως χτύπησε το τελευταίο
κουδούνι για την πραγμάτωση του δικού σου μύθου, για τη συνέχιση του ταξιδιού.
Πως εάν δεν αντιδράσεις τώρα, τότε είσαι καταδικασμένη σε ήσυχα άδοξο και
άδικο τέλος. Καταδικασμένοι να εκπνεύσετε αθόρυβα, και εσύ και ο μύθος σου:
κάπου ανάμεσα στις διαμάχες των – ουσία συνεργαζόμενων – καρτέλ όπου κινούνται
όσοι μάς στερούν τα στοιχειώδη για μία αξιοπρεπή και σύμφωνη με τη δουλειά μας
διαβίωση.