Τελευταία μόδα των δισκογραφικών εταιρειών είναι οι προακροάσεις δίσκων,
παρουσία των ίδιων των καλλιτεχνών - κυρίως όταν πρόκειται για γνωστούς
καλλιτέχνες, που έχουν μια άλφα δυναμική στην αγορά. Κάθονται λοιπόν γύρω γύρω
όλοι, επαγγελματίες του ραδιοφώνου και άλλοι «ειδικοί», και στη μέση κάθεται
ο... Μανώλης και ακούει και εκείνος το νέο του πόνημα. Οι συνθήκες
«θερμοκηπίου», βέβαια, δεν είναι και οι ιδανικότερες για να αφεθείς και να
ταξιδέψεις αλλά τέλος πάντων, μέχρις εδώ όλα καλά. Βγαίνει ένας δίσκος, τον
«πιστεύει» η εταιρεία, καλούν τους «ειδικούς» να τον ακούσουν και λογικό
είναι. Όπως λογικό είναι να ακολουθήσει μια συζήτηση, να ακουστούν και δύο
τρία εποικοδομητικά σχόλια, να γίνει τελικά μια πιο επί της ουσίας συζήτηση,
μια που ο καλλιτέχνης είναι εκεί, παρών, ανάμεσα σε πάμπολλα εξεταστικά μάτια,
που κάθονται απέναντί του και τον κοιτούν. Γιατί; Εκεί αρχίζει το δράμα... Η
κουλτούρα που διέπει αυτή τη στιγμή τις ακροάσεις δίσκων θυμίζει λιγάκι
«σκηνικό» συνοικεσίου σε παλιά ελληνική ταινία. Όλοι επαινούν τη
χαμηλοβλεπούσα νύφη - τι άξια, τι ενάρετη (!) - και ο καλοβαλμένος κύριος
ακκίζεται και αυτός με τη σημασία που του δίνει η Μελπομένη κι όλα βαίνουν
προς ένα γρήγορο happy end σε έναν γεμάτο μπουφέ, όπου τα φιλαράκια τα καλά
(«νύφες», παραγωγοί, ειδικοί επί των μουσικών θεμάτων) έχουν την αίσθηση ότι
όλα πήγαν κατ' ευχήν και ότι εντός ολίγου, η αγορά θα υποδεχτεί το «τεφαρίκι».
Και μην τολμήσει κανείς και ξεχάσει τον ρόλο του και κάνει καμία «δύσκολη»
ερώτηση γιατί ενώνεται όλη η στρατιά της εμπροσθοφυλακής της «νύφης» και
εξακοντίζει βροχή τα βέλη, μέχρι να σιγήσει διά παντός η άτακτη φωνή. Α,
συγγνώμη, το σκηνικό δεν θέλει αυθορμητισμούς και «αυτονόητες» ερωτήσεις,
γιατί κινδυνεύει η εικόνα της δουλειάς, κινδυνεύει και ο «άμοιρος» ο
καλλιτέχνης να παραδεχτεί αυτό που φαίνεται από μόνο του (και που έτσι κι
αλλιώς θα κάνει... μπαμ εντός ολίγου). Θα πείτε, έχουν νόημα όλα αυτά αν
πρόκειται για κάτι που πραγματικά αξίζει τον κόπο; Ξέρω 'γώ; Αναρωτιέμαι σε τι
κάνει καλό αυτή η προστατευτική γυάλα, αυτό το λιβάνισμα που θολώνει τα
ανακλαστικά και των πιο οξυδερκών και έντιμων καλλιτεχνών. Γιατί για γυάλα
πρόκειται. Η γυάλα ενός επαναλαμβανόμενου και προβλέψιμου μικρόκοσμου που
επιλέγει να ζει ακόμα και σήμερα με... συνοικέσια.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από