Μαέστρος της πολιτικής

Ο ΟΣΚΑΡ Ουάιλντ κάποτε έλεγε ότι οι αποχαιρετισμοί μπορεί να είναι οι
πιο αμήχανες κοινωνικές εκδηλώσεις. Αυτό μπορεί να ίσχυε όσον αφορά τον Τόνι
Μπλερ στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος προχθές. Θα μπορούσε να είχε κάνει
μια ομιλία που να διαπνέεται από συναισθηματισμούς ή να είχε επιλέξει έναν
εύκολο λαϊκισμό. Αντίθετα, γίναμε μάρτυρες των ικανοτήτων ενός μαέστρου της
πολιτικής, του οποίου οι δυνάμεις είναι αμείωτες.

Παρ’ ότι ο κ. Μπλερ δεν υποστήριξε φανερά – στην πραγματικότητα δεν μπορούσε
να το κάνει – την υποψηφιότητα του υπουργού Οικονομικών για την ηγεσία του
Εργατικού Κόμματος, ωστόσο, έθεσε ένα χάρτη – οδηγό για εκείνον και για το
κόμμα. Και ο κ. Μπράουν σίγουρα θα συμφωνούσε πως, εάν πρόκειται οι Εργατικοί
να κερδίσουν μια τέταρτη θητεία, θα πρέπει να βασιστούν σε «εκείνον, που έχει
τη δύναμη, την κρίση, το ειδικό βάρος και τις ιδέες για το μέλλον της
Βρετανίας σε έναν αβέβαιο κόσμο». Εάν δεν κάνει αυτή την επιλογή το Εργατικό
Κόμμα, τότε οι ψηφοφόροι θα στραφούν σε άλλους χώρους για τη νέα κυβέρνηση.