Νομιμοποίηση ή βαρβαρότητα

Επιστολή από τον Σάββα Ξηρό έλαβαν «ΤΑ ΝΕΑ». Μεταξύ άλλων, αναφέρει τα
εξής:

«Τέσσερα χρόνια σε πλήρη απομόνωση. Σ’ ένα υπόγειο τρία μέτρα κάτω απ’ το
έδαφος. Έχει ψηλά και φεγγίτη σιδερόφραχτο, που βλέπει σε μια στενή τάφρο. Μια
τάφρο σκεπασμένη με σχάρα υπονόμου στο ύψος του εδάφους. Βρίσκεται σε
ακάλυπτο, όπου νυχθημερόν βουίζουν τα ψυγεία των μαγειρείων και ο κλιματισμός
της δικαστικής αίθουσας. Από την άλλη, η ατσαλένια πόρτα με μια μικρή θυρίδα,
ίσα να περνάει το φαΐ και να ελέγχει ο φύλακας την κάθε μας κίνηση. Βγαίνει σ’
έναν διάδρομο τυφλό, χωρίς παράθυρα, που κάνει χρέη αίθουσας ψυχαγωγίας.
Υπάρχει και κάτι σαν προαύλιο. Όσοι απ’ έξω το είδαν τους φάνηκε ευρύχωρο,
συγκριτικά με μια αυλή σπιτιού. Κανείς τους όμως δεν σκέφτηκε πως για μας αυτό
είναι όλος ο κόσμος.

Ανίκανος για αυτοεξυπηρέτηση – το ακρωτηριασμένο χέρι είναι το λιγότερο –
παραμένω έγκλειστος πάνω από 13 ώρες το 24ωρο στο κελί. Πρόσφατα έγινε το
δωδέκατο χειρουργείο, ενώ πάνω από τα μισά έγιναν και ξανάγιναν, λόγω της
ειδικής αντιμετώπισης, καθώς υπάρχουν πάντα άλλες προτεραιότητες, ή λόγω
εκδικητικότητας, εγκατάλειψης, γραφειοκρατίας.

Με τόσα συσσωρευμένα προβλήματα, σε άλλη περίπτωση θα μπορούσε να διακοπεί η
ποινή τουλάχιστον σε πέντε διαφορετικά άτομα, αν είχε μοιραστεί ο καθένας από
μια δική μου πάθηση. Ενδοκρανιακά αγγειολογικά μένουν αδιερεύνητα, παρ’ ότι με
κρατάνε σχεδόν καθηλωμένο στο κελί μου. Το άσθμα κανείς δεν μπορεί να
ισχυριστεί ότι γιατρεύεται ή έστω βελτιώνεται σε υπόγεια φυλακή. Η ακοή – η
μόνη μερικά αναστρέψιμη βλάβη – με κρατά απομονωμένο από ομαδικές εκδηλώσεις ή
συζητήσεις. Δύο χρόνια ζητάω ένα αφτί για να συμμετάσχω στο Εφετείο και
γίνεται τώρα, με τη λήξη του. Κατά καιρούς γίνομαι κιτρινοπράσινος από άγνωστη
αιτία, όπως τα Χριστούγεννα του ’04, που μεταφέρθηκα έκτακτα στο Νοσοκομείο
Κρατουμένων με εξανθήματα και πόνους σε όλο μου το σώμα. Διάγνωση:
“Γενικευμένο οίδημα”. Θεραπεία: “Ήπια παυσίπονα και επανεξέταση”!!

Τα μάτια. Εφτά επεμβάσεις σε πέντε χειρουργεία. Καμία πρόβλεψη δεν υπάρχει
στον Σωφρονιστικό Κώδικα για υποχρεώσεις της φυλακής απέναντι στις ανάγκες
ενός τυφλού. Απλά δεν προβλέπεται να υπάρχει τυφλός στη φυλακή. Ούτε μπορεί
ένα ιατρείο, με δυνατότητα παροχής μόνο πρώτων βοηθειών, να αντιμετωπίσει μια
τόσο περίπλοκη κατάσταση. Οι ενέργειές τους και τα αποτελέσματα μόνο στο θέμα
των ματιών το μαρτυρούν.

Μετά την πρώτη αποκόλληση στον Ευαγγελισμό από τις ανακρίσεις, έρχεται
δεύτερη, πέντε μήνες αργότερα, στη φυλακή. Προηγήθηκε πλημμύρα με λύματα. Κάθε
αποκόλληση ισοδυναμεί με δύο βαριά χειρουργεία και πρόσθετες βλάβες. Τον
Μάρτιο του ’03 είχα 1/10 αριστερά και 4 δεξιά. Μέχρι τον Οκτώβριο του ’04 το
αριστερό χάνεται και το δεξί κατεβαίνει στα 2 με 3, ενώ τον Φλεβάρη του ’05
έχει γίνει 1 με 2 δέκατα.

Αποφασίζω να προσφύγω για προσωρινή αναστολή της ποινής, που κάνει να
προσδιοριστεί οχτώ μήνες και απορρίπτεται για τυπικούς λόγους.

Σήμερα καταφεύγουν στην ίδια μέθοδο. Ο προσδιορισμός της αίτησης για διακοπή
της ποινής, που κατέθεσα 29 Μαΐου 2006, έχει καθυστερήσει τέσσερις μήνες, παρά
την ανάγκη άμεσης αντιμετώπισης των προφανέστατων προβλημάτων υγείας και παρά
τις μη αναστρέψιμες βλάβες που προστίθενται καθημερινά. Τελικά εκδικάζεται την
Τρίτη 10 Οκτώβρη ’06 στον Πειραιά. Από τον Ιούλιο μέχρι σήμερα, μέσα σ’ ένα
τρίμηνο, έχω χάσει πλέον το 50% της όρασης. Αυτό ήταν το τελευταίο δέκατο.

Δεν εκπλήσσομαι, δεν απορώ, δεν οργίζομαι, γιατί ξέρω ότι αυτός είναι ο ρόλος
τους, γιατί δεν περίμενα διαφορετική αντιμετώπιση, γιατί γνώριζα το πρόσωπό
τους πολύ πριν το αντικρίσω, όπως γνωρίζει ο διαδηλωτής το κλομπ πολύ πριν το
αισθανθεί στη ράχη του.

Σάββας Ξηρός

Φυλακές Κορυδαλλού

20 Σεπτεμβρίου 2006»