Μέτρα τώρα, δροσιά το 2030

Βόμβες καύσωνα χτυπούν την Αττική: το φαινόμενο των θερμικών νησίδων, των
περιοχών δηλαδή που εμφανίζουν θερμοκρασία υψηλότερη σε σχέση με άλλες στο
Λεκανοπέδιο, είναι πια πολύ συχνό. Όπως λέει ο Χασέμ Ακμπάρι, καθηγητής στο
Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ, ένας από τους κορυφαίους περιβαλλοντολόγους στον
κόσμο, «αν λαμβάνονταν τώρα μέτρα, η Αθήνα θα γινόταν… δροσερή πόλη το 2030».

Ο κ. Χασέμ Ακμπάρι, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ των ΗΠΑ, που έχει
ερευνήσει επισταμένα το φαινόμενο των θερμικών νησίδων σε όλο τον κόσμο,
βρέθηκε στην Αθήνα προσκεκλημένος του Ινστιτούτου Στρατηγικών και Αναπτυξιακών
Μελετών (ΙΣΤΑΜΕ). Μιλώντας στα «ΝΕΑ» τόνισε ότι «στην Αθήνα τα προβλήματα δεν
έχουν τέλος. Δεν τηρείται κανένας βιοκλιματικός κανόνας. Η καταστροφή των
περιαστικών δασών από πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια έχει σίγουρα συμβάλει στην
αύξηση της θερμοκρασίας στα, κοντινά προς αυτά τουλάχιστον, προάστια. Δεν
υπάρχουν “πράσινες ταράτσες” στα κτίρια – δεν γίνονται δηλαδή φυτεύσεις.
Χάνονται ευκαιρίες: αν ο χώρος του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό μετατρεπόταν
ολόκληρος σε πάρκο, η μέση τιμή της θερμοκρασίας των γειτονικών περιοχών θα
κατέβαινε κατά 2 βαθμούς. Τα κτίρια κατασκευάζονται με λάθος τρόπο».

Αδράνεια

«Τις συνέπειες αυτής της αδράνειας τις ζούμε όλοι», υπογραμμίζει από τη δική
του πλευρά ο αναπληρωτής καθηγητής Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μάνθος
Σανταμούρης, ο οποίος συνεργάζεται με τον Αμερικανό καθηγητή και τα στοιχεία
που συγκεντρώνονται από τους σταθμούς μέτρησης του Πανεπιστημίου στην Αθήνα
αποστέλλονται στον κ. Ακμπάρι. «Οι σταθμοί μέτρησης που έχει εγκαταστήσει το
Πανεπιστήμιο σε πολλά σημεία του Λεκανοπεδίου έχουν δείξει ότι υπάρχουν
περιοχές που έχουν διαφορά θερμοκρασίας έως και 10 βαθμούς Κελσίου από άλλες,
ειδικά κατά τη διάρκεια της θερινής περιόδου. Η διαφορά καταγράφηκε πρόσφατα
μεταξύ της οδού Ιπποκράτους και της πλατείας της Κηφισιάς», λέει ο κ.
Σανταμούρης. «Ακόμα και σε περιοχές που απέχουν ελάχιστα χιλιόμετρα μεταξύ
τους, ο υδράργυρος δείχνει διαφορετικές τιμές» συμπληρώνει. «Οι συνέπειες του
φαινομένου είναι πολλές. Εκτός από την υποβάθμιση της ποιότητας ζωής των
πολιτών, σπαταλώνται μεγάλες ποσότητες ενέργειας. Είναι ενδεικτικό ότι τα
κοινά κτίρια της πόλης καταναλώνουν 320 κιλοβατώρες ανά τετραγωνικό μέτρο τον
χρόνο για κλιματισμό, ενώ στα γυάλινα κτίρια η κατανάλωση κυμαίνεται από 620
έως 800 κιλοβατώρες. Και όμως ένα οίκημα, χτισμένο με βιοκλιματικά
χαρακτηριστικά, σε μια πόλη χωρίς προβλήματα θερμικής νησίδας, θα χρειαζόταν
μόλις 5 κιλοβατώρες(!)».

Υπάρχουν λύσεις

Ο κ. Ακμπάρι πάντως επισημαίνει ότι σε μεγάλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών
αλλά και της Ευρώπης έχουν ήδη αρχίσει να παίρνουν μέτρα για να περιορίσουν το
φαινόμενο της θερμικής νησίδας, σε αντίθεση με ό,τι γίνεται στο Λεκανοπέδιο.
«Το εξωτερικό χρώμα των κτιρίων είναι σε πολλές πόλεις ανοιχτό – ή ακόμα και
λευκό – προκειμένου να απορροφάται η μικρότερη δυνατή ηλιακή ενέργεια. Για την
κατασκευή των πεζοδρόμων χρησιμοποιούνται πλάκες από δομικά υλικά φιλικά προς
το περιβάλλον. Το ίδιο συμβαίνει και στις ασφαλτοστρώσεις. Οι φυτεύσεις
πρασίνου γίνονται συστηματικά, με πρόγραμμα». Ο καθηγητής επισήμανε ότι αν
ήταν στο χέρι του, «θα άρχιζε από τώρα κιόλας τη δράση για τη μετατροπή της
Αθήνας σε μια πράσινη, φιλόξενη για τους κατοίκους της, δροσερή πολιτεία. Αν
ξεκινήσετε τώρα, μπορείτε μέχρι το 2030 να το πετύχετε», λέει.