Η πολιτική εκδικείται

ΤΟ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ κάποιος, παρακολουθώντας τη συνέντευξη Τύπου του Κώστα
Καραμανλή στη ΔΕΘ την περασμένη Κυριακή. Ο Πρωθυπουργός εκφραζόταν κυρίως στον
ενεστώτα. «Κάνουμε». «Θέλουμε». «Οικοδομούμε». Η χρήση του αορίστου ήταν πολύ
πιο σπάνια. Και ο Καραμανλής απέφυγε τον μέλλοντα χρόνο.

Η ΥΦΟΛΟΓΙΚΗ αυτή ανάλυση δεν είναι χωρίς πολιτική σημασία. Ο αόριστος
απουσίασε γιατί η κυβέρνηση δεν έχει έργο να επιδείξει. Όσο για τον μέλλοντα,
η επανάληψη του «θα» θεωρείται ταυτόσημη με τη δημαγωγία.

Ο Καραμανλικός ενεστώτας εκφράζει την ψυχολογία του Πρωθυπουργού και των
ανθρώπων του. Η νέα διακυβέρνηση εξελίσσεται σε ένα συνεχές και αδιατάρακτο
παρόν. Η κυριαρχία της Ν.Δ. είναι ένα παγωμένο στιγμιότυπο – όπως πατά κανείς
το κουμπί «pause» στο DVD. Η λογική είναι πως δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε
για να είναι σταθερά μπροστά στις δημοσκοπήσεις, με διαφορές στα όρια των
τριών μονάδων. Δεν χρειάζεται να είσαι καν παρών στην πολιτική ζωή για να
βλέπεις τα προσωπικά νούμερα του Γιώργου Παπανδρέου να πέφτουν.

Ο ενεστώτας είναι η γραμματική όψη της πολιτικής αυτοπεποίθησης της Ν.Δ. Για
τους ανθρώπους του Καραμανλή η επιβολή του είναι σχεδόν καρμική. Δεν αλλάζει.
Πρόσωπο που ανήκει στη Ν.Δ. αλλά διαθέτει αντικειμενικότητα, επιμένει πως
«όταν ο Καραμανλής κάθεται, έρχονται τα χειρότερα». Αν συσχετίσει κανείς αυτή
την επισήμανση με τη σοφία του Χάρολντ Ουίλσον ότι «μια εβδομάδα είναι
αιωνιότητα στην πολιτική», τότε έχει τα κλειδιά ανάλυσης όσων συνέβησαν τις
τελευταίες ημέρες.

ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΑ Σαββατοκύριακο στο άλλο, το πολιτικό κλίμα άλλαξε
δραματικά. Το σκάνδαλο της ΜΕΒΓΑΛ και οι διασυνδέσεις της παρέας Κωνσταντινίδη
– Αδαμόπουλου – Αναγνωστόπουλου σε κόμμα και κυβέρνηση έμπλεξαν τη Ν.Δ. σε ένα
από τα χειρότερα σκάνδαλα των τελευταίων ετών. Ο Καραμανλής προσφέρει πολιτική
κάλυψη εις πάντας. Ωστόσο, η δράση της γαλάζιας σπείρας εμπίπτει στις
διατάξεις του κοινού ποινικού δικαίου περί εκβίασης. Ακόμη χειρότερα: ο
Τσιτουρίδης ήταν το νέο πρόσωπο στον ανασχηματισμό. Ο ίδιος αρνείται τα πάντα
και η κυβέρνηση τον στηρίζει. Ωστόσο, πίσω από τις πόρτες των υπουργικών
γραφείων δεν υπάρχουν αυταπάτες. Η ατυχία του Σάββα εμπλέκει και τον Καραμανλή
που τον ξανάφερε στην κυβέρνηση ως αδικηθέντα στην υπόθεση της μεταγραφής.

Το συμπέρασμα είναι πως για άλλη μια φορά η πολιτική εκδικείται. Η δημόσια ζωή
δεν επιτρέπει καρμικές βεβαιότητες ότι η υπεροχή ενός κόμματος έχει
«κλειδώσει» και δεν μεταβάλλεται. Η κυβέρνηση «ίδρωσε» να βάλει στην άκρη την
υπόθεση των υποκλοπών, που δεν ήταν εύκολα κατανοήσιμη στην κοινή γνώμη. Η
ιστορία όμως της ΜΕΒΓΑΛ είναι τόσο απλή και τόσο ποινικά λούμπεν, που μπορούν
να την καταλάβουν όλοι. Είναι επίσης πολύ νωρίς – μόλις στη διετία – για να
έρχονται στον αφρό σκάνδαλα που υποδηλώνουν εκτεταμένη κομματική διαφθορά.

ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ να βγει από τη δύσκολη θέση, το Μαξίμου επέλεξε τη λύση της
αντεπίθεσης. Ο στόχος ήταν να μετατρέψει την υπόθεση της ΜΕΒΓΑΛ σε αντικείμενο
αντιπαράθεσης με την αντιπολίτευση. Ήταν μια προσπάθεια αντιπερισπασμού.
Ωστόσο, το δημόσιο ξέσπασμα του Καραμανλή την Πέμπτη το πρωί, έξω από το
Προεδρικό Μέγαρο, δεν έπεισε ούτε το δικό του ακροατήριο. Η εντύπωση είναι πως
ο Πρωθυπουργός στραβοπάτησε.

Για άλλη μια φορά, η Ν.Δ. τοποθετεί τις ελπίδες της στην ενοχοποίηση του
αμαρτωλού ΠΑΣΟΚ και στην αδυναμία του Παπανδρέου να κεφαλαιοποιήσει πολιτικά
την υπόθεση. Από την άποψη αυτή, η αυριανή συνέντευξη Τύπου του αρχηγού του
ΠΑΣΟΚ στη ΔΕΘ παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Είναι γεγονός ότι ο Παπανδρέου
προσέρχεται στη ΔΕΘ με βέλη που δεν είχε στη φαρέτρα του την περασμένη
εβδομάδα. Και έχει μια καλή ευκαιρία για να τα αξιοποιήσει.