ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Αυτό το αθλητικό καλοκαίρι, που δεν τέλειωσε ποτέ, ξανάρχισε με υπόκωφο – προς
το παρόν – πάταγο. Τη θέση ενός Παγκοσμίου του ποδοσφαίρου χωρίς καθόλου
Ελλάδα πήρε ένα Παγκόσμιο του μπάσκετ γεμάτο Ελλάδα. Και διάδοχος ενός
πρωταθλήματος όπου από την αρχή ξέραμε τι θα γίνει εμφανίστηκε ένα
μεταμφιεσμένο – ελέω Σούπερ Λίγκας – υβρίδιο όπου οι μεγάλοι μίκρυναν χωρίς οι
μικροί να μεγαλώσουν και όπου οι εκπλήξεις είναι άφθονες χωρίς όμως να
παρασύρουν και το θέαμα.

H Εθνική Μπάσκετ διαθέτει πολλά στοιχεία άξια εκτίμησης – με πρώτο απ’ όλα τον
προπονητή της -, ξεχωρίζει όμως ένα που δύσκολα βρίσκεται σε οποιαδήποτε άλλη
έκφανση της συλλογικής μας ταυτότητας: η αξιοπιστία. Ξέρει ότι έχει
δυνατότητες γιατί το έχει αποδείξει στον εαυτό της και στους άλλους. Ξέρει ότι
σε ένα παιχνίδι μπάσκετ οι δυνατότητες δεν εμφανίζονται επί σαράντα λεπτά κι
έχει μάθει να περιμένει και, ακόμα σπουδαιότερο, να μην πανικοβάλλεται. Ξέρει
ότι μια ομάδα είναι πρώτα απ’ όλα μια ψυχική κατάσταση – οι αθλητικές
ικανότητες έρχονται αμέσως μετά – κι έχει φροντίσει να δημιουργήσει ένα κλίμα
συντροφικότητας και χαράς του παιχνιδιού, τέτοιο που η Εθνική Ποδοσφαίρου,
ακόμα και στις ολοένα πιο απίστευτες ημέρες της Πορτογαλίας, δεν είχε
πλησιάσει ποτέ. Προσωπικά χαίρομαι τον προπονητή και τους παίκτες της Εθνικής
γιατί είναι σοβαροί χωρίς να είναι σοβαροφανείς. Δεν καμώνονται ούτε τους
εθνικούς σωτήρες ούτε τους νομπελίστες. Δεν υποτιμούν αλλά ούτε και υπερτιμούν
το παιχνίδι τους. Παίρνουν θάρρος ο ένας από τον άλλον και όχι από τη βουή της
πόλης και τους κόλακες. Σταθερά βοηθούμενη από την τύχη – η τύχη έχει γούστο
-, κερδίζοντας διαρκώς κάτι από παιχνίδι σε παιχνίδι, η Εθνική Μπάσκετ
αποτελεί από μόνη της ένα ωραίο θέαμα, ό,τι και να γίνει. Και αυτό που μπορεί
να γίνει έχει άρωμα θριάμβου, όσο και αν (ή, ίσως, ακριβώς επειδή) στα
ημιτελικά προβάλλει μια Αμερική επίφοβη ασφαλώς αλλά όχι υπεράνθρωπη.
Τηρουμένων των αναλογιών, η Εθνική Μπάσκετ μοιάζει με μια κυβέρνηση Σημίτη στη
φάση που ξεπερνούσε σαν σταματημένες τις Νέες Δημοκρατίες της, γοήτευε τις
Ευρώπες της και δεν είχε ακόμα συγκρουστεί με τους Παγκάλους της.

Το εντελώς αντίθετο θέαμα παρουσιάζουν όλες οι ελληνικές ποδοσφαιρικές ομάδες
από τις οποίες θα μπορούσαμε κάτι να περιμένουμε. Μια Εθνική σταματημένη στο
χθες – σαν να στηριζόταν ο Γιαννάκης στον Σιγάλα και στον Αλβέρτη -, ένας
Ολυμπιακός μόνο στα λόγια δυναμωμένος και ένας Παναθηναϊκός που κατορθώνει από
τη δεύτερη αγωνιστική του πρωταθλήματος να ενσταλάξει την πιο βαθιά αμφιβολία
σ’ όσους τον ακολουθούν. Πιο πολύ κι από την ήττα από τον Ιωνικό, αυτό που
εντυπωσιάζει είναι η έλλειψη σχεδιασμού, ωριμότητας και προσωπικότητας. Ο
άγνωστος Μπάκε έχει πολύ δρόμο ακόμα να διανύσει μέχρι να φτάσει το δαχτυλάκι
του Μαλεζάνι, ενώ ο ικανός Σαλπιγγίδης θα καταλάβει γρήγορα ότι η μετάβαση από
πρωθυπουργική αναφορά σε παίκτη ομάδας απαιτεί μεγαλύτερη προσπάθεια απ’ όση
ένα χατ τρικ στο Αιγάλεω. Κανείς ποτέ δεν έδρεψε – κι αυτό η Εθνική Μπάσκετ
αλλά και η Εθνική Κυβέρνηση το γνωρίζουν καλά – τις δάφνες της αλαζονείας του.