ΣE ΠPΩTO ENIKO Ω άνδρες Aθηναίοι

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη γκαντεμιά από το να σου πέσει προεκλογική περίοδος
ντάλα καλοκαίρι, ιδίως αν το πηγαίνεις για δήμαρχος εντός Λεκανοπεδίου. Τι να
σου κάνουν τα λαμπρά ανανεωμένα ψηφοδέλτια και η ανόθευτη φιλοδοξία που τα
συνοδεύει, την ώρα που τα λεωφορεία περνούν σπανιότερα κι από το οχηματαγωγό
«Δημητρούλα», ενώ στις στάσεις του Μετρό βαράμε δεκάλεπτα αναμονής για μια
διαδρομή από του Φιξ ίσαμε το Σύνταγμα.

H πόλη κοιμάται και δεν σκοπεύει να αλλάξει πλευρό ούτε – μακριά από μας – με
εμπρησμό. Εντάξει, υπάρχουν και μερικοί προκομμένοι που, προκειμένου να
δευτερώσουν τη θητεία τους, τα ‘χουν βάλει με τα πεζοδρόμια και τις λακκούβες.

Σ’ αυτή τη δημοκρατία του μεσημεριάτικου κομπρεσέρ και του αποκλεισμού των
δρόμων με κόκκινες πλαστικές ταινίες, τίποτε δεν μου τη σπάει περισσότερο από
αυτό που λέγεται «δημόσιος καλλωπισμός».

Έχω εντοπίσει τουλάχιστον τρεις «ολυμπιακούς δήμους» οι οποίοι συνεχίζουν να
πανηγυρίζουν το γεγονός ότι το 2004 πέρασε από την επικράτειά τους η Φλόγα, με
διακοσμητικά που μοιάζουν μάλλον με γιγαντιαίο παγωτό χωνάκι παρά με τη δάδα
που σχεδίασε ο Βαρώτσος. Το αυτό και με τα μόνιμα χριστουγεννιάτικα ντεκόρ που
παραμένουν επιτόπου μέχρι να ‘ρθει η εποχή τους να μας αλλάξουν τα φώτα: ένα
κερί πλαισιωμένο από ολοστρόγγυλα κούμαρα που παραπέμπει ευθέως στη γενετήσια
περιοχή ρωμαλέου και αρτιμελούς ανδρός. Τι να πω; Μας κακομαθαίνετε κύριε δήμαρχε.