Ένα ακόμα σοβαρό άλλοθι

Είναι πλέον κοντά η πρώτη αναμέτρηση της Εθνικής με τη Μολδαβία για το
Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008 και λογικό είναι οι κρίσεις και τα σχόλια για
την ομάδα του Ρεχάγκελ να εντείνονται. Το δυνατό τεστ με τους Άγγλους έδειξε
ότι η ενδεκάδα που ανέτρεψε όλους τους νόμους του ποδοσφαίρου στην Πορτογαλία
χρειάζεται νέα πρόσωπα. Πράγματι. Από την άλλη όμως ας δούμε μια παράμετρο που
δίνει άλλοθι στην ξεροκεφαλιά του Ρεχάγκελ: ο μισός στρατός των 16 μονομάχων
αποτελείται από… λεγεωνάριους!

Αυτό τουλάχιστον προκύπτει αν ρίξει κανείς μια πιο προσεκτική ματιά στη
σχετική λίστα με τις ενδεκάδες που παρέταξαν οι σύλλογοι στην πρώτη μάχη.

Επί συνόλου 176 ποδοσφαιριστών (22 παίκτες σε οκτώ αγώνες) οι 82 ήταν
αλλοδαποί. Σχεδόν οι μισοί δηλαδή (ποσοστό 45%) από τους παίκτες που
αγωνίστηκαν στην πρεμιέρα ήταν ξένοι· κι αυτό, όπως και να το κάνουμε, λέει
αρκετά πράγματα. Αν αναλύσουμε τους αγώνες της πρώτης αγωνιστικής, θα
διαπιστώσουμε ότι οι πιο πολλοί ξένοι παίκτες αγωνίστηκαν σε δύο παιχνίδια.
Πρόκειται για το AEK-ΠΑΟΚ και το Εργοτέλης-Ιωνικός, όπου έπαιξαν από 12 ξένοι
παίκτες σε κάθε ματς. Μεγάλο το ποσοστό, αφού ξεπερνά μία ενδεκάδα ενώ
καλύπτει επίπεδο κορυφαίων αλλά και μικρομεσαίων ομάδων. Οι λιγότεροι ξένοι
έπαιξαν στο Ατρόμητος-ΟΦΗ (οκτώ τον αριθμό) και ακολούθως στο
Ηρακλής-Πανιώνιος, εννέα. Στα υπόλοιπα ματς, συμμετείχαν 10 ξένοι στις
αναμετρήσεις Ολυμπιακός-Ξάνθη, Κέρκυρα-Απόλλων Καλαμαριάς και Λάρισα-Άρης και
έντεκα στο Αιγάλεω-Παναθηναϊκός.

Κάτω από τη… σέντρα έχουμε γεμίσει ξένους κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό.
Δεν συμβαίνει μόνο στο ελληνικό πρωτάθλημα αλλά και στα υπόλοιπα και δη στα
προηγμένα πρωταθλήματα της Ευρώπης, αλλά όπως και να το κάνουμε η κατάσταση
αυτή δυσκολεύει το έργο του Ότο Ρεχάγκελ. Γιατί μπορεί μεν να του ασκούμε
κριτική γιατί δεν προχωρεί στην ανανέωση της εθνικής ομάδας, ωστόσο οι
επιλογές – όπως δείχνουν και αυτές οι παράμετροι – δεν είναι και πολλές.

Ο αριθμός των Ελλήνων παικτών θα πρέπει δηλαδή να αυξηθεί ή τουλάχιστον να
τονωθεί, ώστε να μη χάσουν την ταυτότητά τους οι ελληνικές ομάδες. Κι έπειτα
γεννάται και ένα άλλο ζήτημα. Να έρθουν οι ξένοι (αυτό έλειπε, να έχουμε
ξενοφοβία και στο ποδόσφαιρο) αλλά να είναι ποιοτικοί. Να μπορούν να
προσφέρουν δηλαδή στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ώστε να δώσουν και το κίνητρο στους
Έλληνες να γίνουν ανταγωνιστικοί προκειμένου να κερδίσουν μία θέση στην
ενδεκάδα. Από μια τέτοια σχέση θα ευνοηθούν όλοι οι… ενδιαφερόμενοι. Αν όμως
οι ξένοι που έρχονται – βρίσκοντας την πόρτα ανοικτή από την υπόθεση Μπόσμαν –
δεν έχουν καλύτερη υποδομή και εν τέλει περισσότερα προσόντα από τους δικούς
μας, τότε ποιος ο λόγος να μην προωθούμε τις μικρότερες ηλικίες; Μήπως γιατί
οι ξένοι αποτελούν αυτήν την περίοδο τα λεγόμενα φθηνά εργατικά… πόδια;

Έτσι κι αλλιώς μπορεί μεν η πρωταθλήτρια Ευρώπης – εθνική ομάδα – να φαίνεται
κουρασμένη και κορεσμένη, αλλά και το μήνυμα που προέρχεται από τις Ελπίδες
δεν είναι ευχάριστο. Θυμάστε παλαιότερα ότι είχαμε καλύτερες φουρνιές, που
έφταναν σε μεγαλύτερες διακρίσεις. Απλά τότε αναρωτιόμασταν πώς χάνονταν όλοι
οι αυτοί οι καλοί παίκτες σε αυτήν την ηλικία. Τώρα δύσκολα βλέπουμε πια
ταλέντο κάτω των είκοσι ενός ετών. Κι ας θέτει υποχρεωτικό αριθμό τέτοιων
παικτών η UEFA.

Και στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, αν εξαιρέσουμε τον Ριβάλντο που σφράγισε
με τα δύο δικά του γκολ τη νίκη του Ολυμπιακού επί της Ξάνθης, ο έτερος
πρωταγωνιστής ήταν Έλληνας. Ο Δημήτρης Σαλπιγγίδης. Ποιοι άλλοι ξένοι μάς
έκαναν εντύπωση; Θα μπορούσαμε να σταθούμε στον Πάουλο Κόστα του Άρη, στον
Ντρούλιτς και τον Οφορίκουε του ΟΦΗ, στον Μπόβιο και τον Ίβανσιτς του
Παναθηναϊκού. Και μετά τι; Χωρίς αμφιβολία θα είναι παρακινδυνευμένο να
τεκμηριώσουμε άποψη μόνο και μόνο από την παρουσία των ομάδων στην πρώτη
αγωνιστική. Απλά αριθμούς καταγράφουμε και κάνουμε επισημάνσεις που, όπως και
να ‘χει, δεν μπορούν να περάσουν απαρατήρητες.

Καλή και ευπρόσδεκτη η ξένη βοήθεια, αρκεί να συνδυάζεται και με την ποιότητα.
Σε αντίθετη περίπτωση, υπάρχει κάποιος λόγος να μένει στο ταμείο… ανεργίας
του πάγκου (ή και της εξέδρας) ο Έλληνας ποδοσφαιριστής;