[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«ΣΤΟ ΟΑΚΑ φυτέψαμε 2.500 νέα δέντρα, 160.000 θάμνους και 8.500
μικρότερα δέντρα. Φυτέψαμε τόσο πολλά δέντρα γιατί ακριβώς σκεφτόμαστε το
μέλλον», μου είχε πει πριν από τρία χρόνια ο Σαντιάγκο Καλατράβα, αυτός ο
σημαντικός Ισπανός αρχιτέκτονας, σε μια εξομολογητική συνέντευξη για το έργο
ανάπλασης του ΟΑΚΑ εν όψει του 2004. Είπε και άλλα ο Καλατράβα:

«Όταν φυτεύεις ένα δέντρο είναι πολύ σημαντικό γιατί δίνεις μια αίσθηση
ελπίδας. Σήμερα ο κορμός μπορεί να έχει πάχος είκοσι εκατοστά και να είναι ένα
μέτρο ψηλός, αλλά αύριο το δέντρο θα έχει κορμό ένα μέτρο και ύψος είκοσι.
Σήμερα είναι πολύ μικρά και δεν προσφέρουν αρκετή σκιά. Αύριο όμως θα
αποτελούν κομμάτι ενός μεγάλου πάρκου όπου θα είναι εφικτή κάθε ανθρώπινη
δραστηριότητα. Αυτή ήταν και η ιδέα σχεδίασης του ΟΑΚΑ. Φτιάξαμε μια πλατεία
που ορίζεται από την Αγορά και το Τείχος των Εθνών στην οποία χωρούν 500.000
άνθρωποι! Εκεί μπορεί να μπουν γλυπτά, να γίνουν εκθέσεις. Φτιάξαμε ένα
αμφιθεατρικό κομμάτι που μπορεί να φιλοξενήσει υπαίθρια κονσέρτα. Κατά τη
γνώμη μου το ΟΑΚΑ πλέον είναι ένα ”εργαλείο” για την Αθήνα, ένας χώρος για
εκπαίδευση και δημιουργία. Και την ίδια στιγμή είναι ένα διαρκές Φόρουμ.
Φέρνει στην πόλη έναν χώρο διαλόγου πολύ σημαντικό και όχι μόνο για την
περιοχή του Αμαρουσίου και τα βόρεια προάστια. Και έτσι πρέπει να
λειτουργήσει».

Ο προ-ολυμπιακός λόγος του Καλατράβα, σήμερα αποκτά άλλο ειδικό βάρος. Δεν
χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για να αντιληφθεί την απόσταση που χωρίζει
το όραμα Καλατράβα από το σημερινό χάλι…

Οι άνθρωποι που διοικούν το ΟΑΚΑ και ο υφυπουργός Αθλητισμού που έχει την
πολιτική ευθύνη πρωτίστως, θα έπρεπε να ντρέπονται… Ποτέ δεν κατάφεραν «να
διαβάσουν» αυτόν το εξαίσιο (και ακριβοπληρωμένο) χώρο. Ούτε να τον συνδέσουν
ως ελεύθερο και δημόσιο αγαθό με τους κατοίκους της Αθήνας. Στο ΟΑΚΑ με τους
εκατοντάδες υπαλλήλους οι πόρτες είναι κλειστές, τα δέντρα μαραίνονται και τα
σιντριβάνια παραμένουν ξερά… Σε λίγο θα προστεθεί και μια τέντα χιλιάδων
τετραγωνικών για τη δύσμοιρη Hellexpo…

ΥΓ: Ο Καλατράβα όμως μας δίνει και ένα άλλο μάθημα. Με πέντε καθαρές πινελιές,
σχεδίασε μαζί με τον χώρο και τη μεταολυμπιακή του χρήση. Τίποτε δεν λείπει
και τίποτε δεν περισσεύει. H τελειότητα του χώρου γίνεται περισσότερο
κατανοητή όσο απομακρυνόμαστε από το 2004 και μας μένουν τα γήπεδα, αμήχανα,
στον χάρτη της Αττικής…