ΦIΛIΠΠΟΣ TAPΛΟΟY «H τέχνη είναι ένας ζωντανός οργανισμός»
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά  |
 |
|
«Στην τέχνη έχει επικρατήσει λανθασμένα η τάση να ξεχωρίζουμε τη ζωγραφική |
Παιδί του Μπρούκλιν, που ανδρώθηκε και γνώρισε τον έρωτα και τις ανησυχίες του
’60 στην Ελλάδα, θεωρεί δάσκαλό του τον Τσαρούχη και είχε φίλους τον
Χατζιδάκι, τον Εμπειρίκο, τον Ελύτη, τον Κουν: ο Φίλιππος Τάρλοου, επιστρέφει
στην Ελλάδα ύστερα από απουσία 25 ετών, με μια έκθεση ζωγραφικής, υπό τον
τίτλο «Τα χνάρια του χρόνου» (Timeprints), αφιερωμένη στην Άνδρο, τα τοπία και
τους ανθρώπους της, του τότε και του τώρα.
Είναι μια έκθεση-έκφραση συμφιλίωσης κι ωριμότητας, αφού ο Φίλιππος Τάρλοου
έκανε στην πατρίδα του την Αμερική έναν κύκλο σταδιοδρομίας όχι μόνο ως
ζωγράφος, αλλά και ως σύμβουλος επιχειρήσεων.
Πώς «χαθήκατε» από την Ελλάδα όλα αυτά τα χρόνια;
«Μια επιφανειακή εξήγηση είναι ότι χώρισα με τη γυναίκα μου, που είχα την τύχη
να είναι κόρη του Καραγάτση, και επέστρεψα τώρα που απέκτησα εγγόνι. Όλα αυτά
τα χρόνια βεβαίως, ερχόμουν, έβλεπα τους φίλους μου. Όταν ήρθα πρώτη φορά στην
Ελλάδα, όπου έμεινα δεκαπέντε χρόνια, είχα σπουδάσει ζωγραφική στο
Πανεπιστήμιο. Αυτό που αναζητούσα τότε δεν το ‘βρισκα στην Αμερική, γιατί τότε
ήταν σε ακμή ο αφηρημένος εξπρεσιονισμός. Τη ζωγραφική την έμαθα εδώ. Ο
Τσαρούχης ήταν ο δάσκαλός μου. Όλο βρισκόμουν στο ατελιέ του και μάθαινα
κοιτάζοντας και κάνοντας ερωτήσεις. Εκείνο που μ’ ενδιέφερε ήταν να βρω και να
ζωγραφίσω την καθημερινότητα την τωρινή. Ήθελα να βρω τη φωνή μου και να κάνω
μια τέχνη ποιοτική.
Συνεπής προς αυτά, θέλησα κάποτε να βρω τις ρίζες μου. Εκεί που γεννιέται ο
άνθρωπος έχει βαθιές τις ρίζες. Έπρεπε να βρω τις ρίζες τις αμερικανικές.
Ξαναπαντρεύτηκα, έγινα σύμβουλος. Τώρα επιστρέφω με μια άλλη γνώση του εαυτού
μου. Μπορώ πιο καλά να ζωγραφίσω την ελληνική πραγματικότητα».
Έκανε πολλές εκθέσεις στην Ελλάδα, ιδιαίτερα στα χρόνια 1974-79, αλλά η νέα
του έκθεση έχει μεγάλη σημασία για τον Φίλιππο Τάρλοου: «Γιατί είχα την
ευκαιρία να κάνω ένα βήμα πίσω και να δω τι είμαι και ποιος είμαι ύστερα απ’
όλ’ αυτά. Να δω το καταστάλαγμα».
Και πού οδήγησε αυτό το καταστάλαγμα;
«Πιστεύω πια ότι η ρεαλιστική ζωγραφική μπερδεύει τον κόσμο, που νομίζει ότι η
ζωγραφική παριστάνει απλώς το θέμα. Παριστάνει κάτι παραπάνω από αυτό. Εμένα
μ’ ενδιαφέρει η ιστορία της τέχνης ως ένας ζωντανός οργανισμός, ένα βαρόμετρο
που δείχνει τις αλλαγές στα γούστα και στις αντιλήψεις που συμβαίνουν αενάως
σε όλους τους πολιτισμούς. Εμβαπτίζομαι σ’ αυτούς ως μέσον αυτογνωσίας. Από
τότε που ξέρουμε ότι υπήρχε, εδώ και 30.000 χρόνια, η ζωγραφική δεν έχει
αλλάξει. Είναι η ανάγκη να κάνει ο άνθρωπος σημαντικά σημάδια σε μια
επιφάνεια. Αν είναι υψηλή η τέχνη, αυτό δεν έχει σχέση με το αν είναι κινεζική
ή τέχνη των ιθαγενών. Για εμένα όλες οι μορφές σπουδαίας τέχνης είναι
σύγχρονες. Όλα τα εμπνευσμένα έργα τέχνης είναι ζωντανά και υπερβαίνουν την
εποχή τους. Αυτό που διακρίνει τη ζωγραφική είναι η ποιότητα που αφήνει το
χέρι πάνω στην επιφάνεια. H έννοια της ζωγραφικότητας. Είναι δύσκολο να πεις
τι είναι αυτό, αλλά αυτό επιζητώ στη δουλειά μου. Πρέπει να υπάρχει κάτι μέσα
σ’ αυτό που ζωγραφίζω, το οποίο να με συγκινεί βαθιά».
Μεταξύ του τότε και του τώρα επήλθαν κάποιες αλλαγές. «Τις αλλαγές τις δέχομαι
απολύτως», λέει. «Βλέπω τη σημερινή κατάσταση, με τα καλά, τα άσχημα, τα
στραβά, όπως βλέπω και τα ελαττώματα του εαυτού μου. Όταν όμως κοιτάζω προς το
μοναστήρι της Παναχράντου στην Άνδρο, την ώρα που δύει ο ήλιος, αισθάνομαι ότι
είμαι τυχερός.
Πιο πολύ με εξοργίζει η πολιτική της Αμερικής. Με πληγώνει ότι δεν βλέπει τις
σκηνές φρίκης που ζει ο κόσμος και ότι ζει με απάνθρωπους πολέμους. Θυμώνω με
την πλύση εγκεφάλου που υφίσταται».
INFO
Φίλιππος Τάρλοου, «Τα χνάρια του χρόνου», στην γκαλερί «Σκουφά» (Σκουφά 4,
τηλ. 210-3643.025) από 19 Σεπτεμβρίου έως 7 Οκτωβρίου.
Google news
