ΣE ΠPΩTO ENIKO Tα ρόδια της ζωής μας…

Οι ροδιές είναι φέτος της μόδας. Το έγραψε η «Τέλεγκραφ» στη σελίδα της
κηπουρικής – μια σελίδα που είναι αδύνατο να προσπεράσεις λόγω της εξαίσιας
εικονογράφησης: ρόδια κλειστά κι ένα «σπασμένο», με χυμένους τους μικρούς
καρπούς στη σελίδα σαν πίνακας του Χάκνεϊ… Υπέροχα ρόδια που εισβάλλουν ως
φρούτα υψηλής αισθητικής στην Αγγλία, η οποία πια δεν είναι καθόλου ψυχρή.
Αντίθετα, οι ύπουλοι ρύποι που έχουν αλλάξει το παγκόσμιο κλίμα, έχουν
ανεβάσει τη θερμοκρασία κι εκεί όπου κυριαρχούσαν η ψιλή βροχούλα, οι ομίχλες
και η παγωνιά σήμερα έχει ζέστη. Εμένα πάντως οι ροδιές μου θυμίζουν κάτι
ασβεστωμένες αυλές στα χωριά, σε νησί ή σε βουνό, και μια γιαγιά που κάθεται
στην πόρτα χαζεύοντας στον δρόμο. Γιαγιάδες σαν καρτ ποστάλ που περιμένουν να
έρθει το καλοκαίρι για να δουν εγγονάκια και παιδιά, να μπουν στην κουζίνα και
να μαγειρέψουν, να πουν ιστορίες και να ακούσουν παράπονα ξεφλουδίζοντας
ρόδια. Εικόνες που εξαφανίζονται σιγά σιγά από το ελληνικό τοπίο, ενώ τη θέση
τους παίρνουν κάτι φωτογραφίες – φρίκη από γηροκομεία με ηλικιωμένους σε
κατάσταση «ζόμπι», που ζουν ξεχασμένοι σε ακριβοπληρωμένες στέγες «φροντίδας».
Όπως αυτοί που «ξετρύπωσαν» χθες οι αρμόδιες αρχές, εγκαταλειμμένοι σε ένα
κτίριο, σε ημιμόνιμη καταστολή από τα φάρμακα για να μην κάνουν φασαρία,
έτοιμοι να ταϊστούν με διάφορα ληγμένα σκουπίδια.

Διαβάζεις τις λεπτομέρειες γι’ αυτά που βρήκαν οι «αρμόδιοι» – κατόπιν
καταγγελίας, αλλιώς αμφίβολο αν θα έφταναν ποτέ εκεί… – και δεν υπάρχει
καμιά ροδιά στο τοπίο, ούτε καν η υπόσχεσή της. Υπάρχει μόνο η φρίκη της
αποξένωσης που έχει άσχημο χρώμα, άσχημη γεύση και δεν θα γίνει ποτέ της
μόδας.