Δρόμοι

Κάτι χάθηκε…

… ανάμεσα στις φλυαρίες για την κατάσταση της υγείας του Φιντέλ Κάστρο: δύο
βασικές αλήθειες. H μία είναι πως η εποχή του Κάστρο έχει ουσιαστικά τελειώσει
(επειδή η αρρώστια του είναι σοβαρή – καρκίνος λένε – και επειδή, στα ογδόντα
του πια, ο Κουβανός πρόεδρος είναι πολύ γέρος γα να συνεχίσει να κυβερνά). H
άλλη αλήθεια είναι πως ό,τι κι αν είναι η νέα κυβέρνηση της χώρας, καλή ή
κακή, αυτό είναι κάτι που αφορά αποκλειστικά τους Κουβανούς και όχι τους
ισχυρούς και εύπορους Κουβανοαμερικανούς και την αμερικανική κυβέρνηση που θα
επιθυμούσαν να επιβάλουν τη δική τους εκδοχή της «δυτικής δημοκρατίας» στο
νησί.

Υπό την αιγίδα…

… της αμερικανικής κυβέρνησης ιδρύθηκε η Επιτροπή Βοήθειας για μια Ελεύθερη
Κούβα, η οποία διαθέτει 40 εκατομμύρια δολάρια ετησίως για την υποκίνηση
πολιτικών και οικονομικών αλλαγών στην Κούβα. Αν και οι ΗΠΑ επιμένουν ότι δεν
θα επέμβουν στρατιωτικά, σύμφωνα με τον Ρικάρντο Τσαβίρα, καθηγητή
λατινοαμερικανικών σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, σχεδιάζουν να
δώσουν στους Κουβανούς «τη δυνατότητα να προετοιμαστούν για την αλλαγή, να
εξασφαλίσουν υποστήριξη για τη μετάβαση σε μια νόμιμη δημοκρατική κυβέρνηση,
να υπονομεύσουν την οικονομική πολιτική και τη στρατηγική επιβίωσης του
καθεστώτος και να στηρίξουν μια μεταβατική κουβανική κυβέρνηση». Υπάρχει και
«κερασάκι» στην τούρτα: αν οι «δημοκρατικές» αντικυβερνητικές δυνάμεις
ζητήσουν στρατιωτική βοήθεια, η αμερικανική κυβέρνηση θα τους τη δώσει. Όλα
αυτά έχουν εξοργίσει τους Κουβανούς, που βλέπουν μπροστά τους το ενδεχόμενο να
εφαρμόσουν οι Αμερικανοί στη χώρα τους το σενάριο που εφάρμοσαν στο Ιράκ.

Μετά την πτώση…

… της Σοβιετικής Ένωσης, που στήριζε το νησί οικονομικά, η Κούβα για πρώτη
φορά στην ιστορία της τράβηξε τον δρόμο της στον κόσμο ανεξάρτητα. Από τότε
που κέρδισε την ανεξαρτησία της από την Ισπανία μέχρι τις αρχές της δεκαετίας
του 1990, η Κούβα ήταν στενά εξαρτημένη είτε από τις ΗΠΑ είτε από τη Σοβιετική
Ένωση – τόσο που οι ειδικοί προέβλεπαν πως δεν θα άντεχε την απώλεια της
σοβιετικής οικονομικής βοήθειας. Πράγματι, οι Κουβανοί πέρασαν μια από τις
χειρότερες οικονομικές κρίσεις. Αλλά επιβίωσαν. Γνωρίζουν πως η χώρα τους έχει
πολλά προβλήματα. Κάποια από αυτά τα αποδίδουν στον Φιντέλ. «Όμως θα ήταν
ανέντιμο», λένε, «να μην του αναγνωρίσουμε πως έδωσε στους Κουβανούς ιατρική
περίθαλψη και μόρφωση, πράγματα που δεν είχαμε ποτέ». Όσοι δεν ξέρουν την
Κούβα και τους Κουβανούς μπορεί να νομίζουν ότι δεν έχουν ιδέα πώς θα
προχωρήσουν από εδώ και πέρα. Όμως, στους Κουβανούς δεν αρέσει ένα πράγμα: να
τους λένε οι ξένοι τι είδους κυβέρνηση πρέπει να έχουν στη χώρα τους.

Μια δημοκρατία…

… που θα ανταποκρινόταν στα κριτήρια της Ουάσιγκτον θα αποτελούσε ύβρι για
τους Κουβανούς. Και ενδεχόμενη απόπειρα επιβολής της θα ήταν αυταπάτη, ίδια με
την αυταπάτη πως οι Ιρακινοί θα χαιρέτιζαν τους Αμερικανούς ως ελευθερωτές
μετά την εισβολή.