TPITH AΠOΨH H γλώσσα των… αποκλίσεων!

Τα γεμάτα απελπισία και οργή μηνύματα εκατοντάδων υποψηφίων και γονέων στις
φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις φέρνουν στο προσκήνιο ένα σοβαρό πρόβλημα: το
εξεταστικό σύστημα που έχει βασανίσει τα τελευταία χρόνια μαθητές και
εκπαιδευτικούς, που έχει χρεώσει τους γονείς και έχει ευνουχίσει την
εκπαιδευτική διαδικασία στο Λύκειο, έχει και άλλες παρενέργειες.

Περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά οι φετινές βαθμολογήσεις χιλιάδων υποψηφίων
στα μαθήματα της Γλώσσας και της Λογοτεχνίας χαρακτηρίζονται απρόσμενες,
περίεργες και αντιφατικές, ενώ παράλληλα δημιουργούν καχυποψίες και
δικαιολογημένα ερωτηματικά. Μιλάμε για επιδόσεις που διαψεύδουν τις
αντίστοιχες βαθμολογικές αποσκευές που φέρνουν οι υποψήφιοι από τα Λύκειά
τους, τις εκτιμήσεις των φιλολόγων τους και κατακρημνίζουν κυριολεκτικά από τα
σύννεφα τις προσδοκίες τους.

Είναι φανερό ότι οι μεγάλες βαθμολογικές αποκλίσεις και τα υψηλά ποσοστά
αναβαθμολογήσεων δημιουργούν σοβαρά προβλήματα ανασφάλειας στους υποψηφίους,
οι οποίοι πολλές φορές νιώθουν αδικημένοι – όταν μάλιστα είναι γνωστό ότι η
εισαγωγή τους σε πολλές σχολές κρίνεται οριακά από δέκατα μιας βαθμολογικής
μονάδας – και κυρίως ανυπεράσπιστοι. Προπάντων δημιουργούν όχι απλά την
αίσθηση αλλά τη βεβαιότητα της αδικίας και μαζί αναδεικνύουν τον βαθμό της
εκτίμησης που τρέφει το ΥΠΕΠΘ στον κόπο και στην αγωνία των υποψηφίων.

Το ΥΠΕΠΘ έχει έτοιμη την απάντηση: «Δεν είμαστε διατεθειμένοι να
δημιουργήσουμε αμφισβητήσεις για τις εξετάσεις λόγω των όποιων αποκλίσεων».
Μάλιστα. Ίσως γι’ αυτό και η νέα νομοθετική ρύθμιση που δεν επιτρέπει στους
υποψηφίους ούτε καν να δουν το γραπτό τους.

Ωστόσο στο πρόβλημα αυτό όποιος κλείνει τα μάτια έχει τη λογική της
στρουθοκαμήλου. Το έδαφος των μεγάλων βαθμολογικών αποκλίσεων και των χιλιάδων
αναβαθμολογήσεων λιπαίνεται από τους όρους οργάνωσης και διεξαγωγής των
εξετάσεων καθώς, βέβαια, και από το «γενετικό υλικό» των εξεταζόμενων θεμάτων.
Παράλληλα διογκώνεται από τη «γραμμή» βαθμολόγησης στα βαθμολογικά κέντρα που
πολλές φορές δεν έχει – ναι είναι, δυστυχώς, αλήθεια – ενιαία χαρακτηριστικά.

Μάλιστα, χωρίς υπερβολή, έχει δημιουργηθεί η αίσθηση ότι αν ένα γραπτό μαθητή
βαθμολογηθεί σε δύο διαφορετικά βαθμολογικά κέντρα δεν θα πάρει τον ίδιο
βαθμό, καθώς κάθε κέντρο ακολουθεί δικά του κριτήρια βαθμολόγησης!

Όπως είναι γνωστό, η επιλογή των θεμάτων των εξετάσεων δεν ήταν πάντοτε η
καταλληλότερη καθώς δημιουργούνται προβλήματα λόγω ασάφειας, σφαλμάτων,
εσφαλμένων διευκρινίσεων. Είναι επίσης γνωστό ότι κάθε χρόνο περίπου 50.000
γραπτά οδηγούνται σε τρίτο βαθμολογητή (αναβαθμολογητή). Το μεγαλύτερο
πρόβλημα παρουσιάζεται σε συγκεκριμένα μαθήματα Π.χ. φέτος το ποσοστό
αναβαθμολόγησης ήταν 24% στη Νεοελληνική Λογοτεχνία, περίπου 21% στη
Νεοελληνική Γλώσσα και 9% στην Ιστορία Γενικής Παιδείας! Παράλληλα, αλήθεια,
ποιος μπορεί να δικαιολογήσει σ’ έναν υποψήφιο μια φετινή βαθμολογία π.χ. στο
μάθημα της Γλώσσας που φέρνει τον α’ βαθμολογητή να έχει βαθμολογήσει με 85
και τον άλλο με 55 μονάδες στην κλίμακα του 100; Ή μία αντίστοιχα φετινή
βαθμολογία στο μάθημα της Λογοτεχνίας που φέρνει τον α’ βαθμολογητή να έχει
βαθμολογήσει με 82, τον β’ βαθμολογητή με 50 μονάδες και τον αναβαθμολογητή
πάλι με 82 στην κλίμακα του 100;

Στη διόρθωση των γραπτών των υποψηφίων «λειτουργεί» μέχρι… παρεξηγήσεως ένα
εκρηκτικό μείγμα (υποκειμενικά κριτήρια των βαθμολογητών – διαφορετικά
κριτήρια αξιολόγησης ανά περιοχή και βαθμολογικό κέντρο – ασάφεια θεμάτων).
Αποτέλεσμα; Επιδόσεις που έρχονται σε σύγκρουση με την ίδια τη λογική!

Στα πλαίσια αυτά κάθε μέτρο που δεν θα παίρνει υπόψη του την παραπάνω
γενεσιουργό αιτία δεν θα είναι παρά ένας παραπλανητικός επίδεσμος σ’ ένα
ετοιμοθάνατο σώμα. H κατάργηση των εξετάσεων της Γ’ Λυκείου, η έμφαση στην
εκπαιδευτική διαδικασία από την πρώτη μικρή του δημοτικού μέχρι την τελευταία
τάξη του Λυκείου, η χρηματοδότηση της εκπαίδευσης και το 12χρονο υποχρεωτικό
ενιαίο δημόσιο και δωρεάν σχολείο είναι μέτρα τα οποία θα αποδείξουν ότι το
δημόσιο σχολείο μπορεί!