Στην υγειά μας…

Τα πανηγύρια είναι μια πανάρχαια γιορτή για την επιστροφή των ξενιτεμένων στους τόπους τους: στην αίσθηση του ανήκειν, στις ανοιχτές καρδιές, στη συλλογική χαρά της κοινότητας

«H ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑ είναι το τελευταίο καταφύγιο των ρηχών».

Όταν το έλεγε αυτό ο Όσκαρ Ουάιλντ, μάλλον δεν είχε στο μυαλό του το πανηγύρι
στα Άνω Μάμουλα. Μας έδωσε, όμως, το τέλειο άλλοθι για να αποδείξουμε ότι κάθε
άλλο παρά ρηχοί είμαστε. Ούτε ένα ούτε δύο, αλλά 260 κουτάκια μπίρας οδηγήσαμε
στη μετά θάνατον ζωή, στο πανηγύρι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρα – συν καμιά
πενηνταριά κερασμένα από διπλανές παρέες. Αψηφώντας τα σύννεφα σκόνης από τα
αυτοκίνητα που ανέβαιναν τον χωματόδρομο μέχρι την εκκλησία αλλά και τα
συρίγματα της μικροφωνικής που έκανε αυθαίρετες τζαζ παρεμβάσεις στις
λαϊκότροπες ερμηνείες όλων των ασμάτων της ορχήστρας, πήραμε θέση για άλλη μια
χρονιά – ακοίμητοι φρουροί της παράδοσης – στην πλατεία που για την περίσταση
μεταμορφώθηκε σε γιορτινή πίστα προκειμένου να φιλοξενήσει ένα από τα δεκάδες
πανηγύρια που στήθηκαν το περασμένο Σάββατο σε όλη την Ελλάδα.

«ΕΙΣΑΙ KAI ΔΙΑΜΑΝΤΙ είσαι και ρουμπίνι, κι ό,τι θέλει ας γίνει./Θα
σε κλέψω μια βραδιά, και δεν θέλω λίρες και φλουριά».

Τριάντα νοματαίοι πρώτο τραπέζι πίστα, ακριβώς απέναντι από την ορχήστρα όπου
ο Θανάσης Χάρος (βιολιστής εξτρορντινέρ και άρχοντας των πανηγυριών), μαζί με
τον Χαρόπουλο (υιός και ανερχόμενη αξία στο πανηγυρτζίδικο who-is-who), τη
Βασούλα (μορφή βγαλμένη από ταινία του ’60 με κότσο και το αρμόζον μπρίο) και
τον Γιώργο Τρομάρα (τραγουδιστή βαρύ και σένιο, με σπεσιαλιτέ συρτά και
τσάμικα) επιδόθηκαν σε μια παράθεση όλων των σουξέ – λαϊκά, δημοτικά και άλλα,
ακαθορίστου προελεύσεως – με σεβασμό και προσήλωση στη σειρά της παραγγελιάς
και τη σοβαρότητα του θεσμού.

«ΑΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΕΜΠΕΛΗΔΕΣ σε όλα εκτός από τον έρωτα, το ποτό και την
τεμπελιά».

Ούτε η Ντόρις Λέσινγκ δεν έτυχε να καθήσει ποτέ στη θάλασσα από τις άσπρες
πλαστικές καρέκλες που αποτελούν το ιδανικό σκηνικό για κάθε πανηγύρι που
σέβεται τον εαυτό του. Ξεχώρισε όμως τα σημαντικά: να ρέει άφθονο το αλκοόλ,
τα συναισθήματα και η διάθεση για απραξία. Μόνον ο χορός αποτελεί αποδεκτή
εξτρεμιτέ σ’ αυτή την αποθέωση της θερινής ραστώνης. Τα πανηγύρια είναι μια
πανάρχαια συνήθεια γιορτής για την επιστροφή των ξενιτεμένων στη γενέθλια γη ή
– στα νησιά του Αιγαίου – των ναυτικών έπειτα από μακρινά ταξίδια. Ξενιτεμένοι
και θαλασσοδαρμένοι κι εμείς, στις πόλεις των εργασιακών ευκαιριών και των
ξέφρενων ρυθμών, παιανίζουμε την επιστροφή σ’ αυτά που είναι πράγματι
σημαντικά: στην αίσθηση του ανήκειν, στις ανοιχτές καρδιές, στη συλλογική χαρά
της κοινότητας.

«EKATO ΚΑΡΔΙΕΣ να είχα, κι ας τις έχανα χαλάλι κάθε μια να σ’
αγαπούσε πιο πολύ από την άλλη».

Το τραγουδά ο Χάρος κι εμείς χορεύουμε – κάτι θα ξέρει, ας τον ακούσουμε. Από
της Αγιάς Σωτήρας έως τη γιορτή του Αϊ-Γιάννη του Προδρόμου στα τέλη
Αυγούστου, με αποκορύφωμα τον Δεκαπενταύγουστο, οι άνθρωποι αυτής της χώρας
συναντιούνται σε πανηγύρια και κυκλικούς χορούς αφημένοι να γοητευθούν, έστω
και για λίγο, από τις σειρήνες, με ταυτόχρονες σπονδές στον Απόλλωνα και στον
τοπικό άγιο. Αυτή η ζωή, είτε ωραία, είτε δύσκολη, είναι η μόνη που έχουμε.
Και το μοναδικό στοίχημα που μπορούμε να βάλουμε ανήμερα της Μεταμόρφωσης
είναι να προχωρήσουμε στη δική μας, εσωτερική μεταμόρφωση, κατά κει που
ποθούμε και δυνάμεθα. Πάντα ίδιοι στο πανηγύρι μεταξύ φίλων, όλο και πιο
διαφορετικοί πάνω στο δικό του μονοπάτι ο καθένας.

Τι ειναι πολιτισμός; είχε ρωτήσει κάποτε η Μελίνα Μερκούρη τον Σαλβατόρ Νταλί.
«Είναι ό,τι μένει όταν ξεχνά κανείς όλα όσα έχει διαβάσει. Μοιάζει μ’ αυτό που
απομένει στον πάτο ενός μπουκαλιού κρασί». Στην υγειά μας…