ΣE ΠPΩTO ENIKO «Άνθρωπο βλέπεις, κι άνθρωπο δεν ξέρεις»

Ήταν η τελευταία εικόνα που θα περίμενα να δω: έναν ωραίο νέο άνδρα με
ευγενικά χαρακτηριστικά, βλέμμα ήπιο αλλά και ευθύ, να μιλάει λέγοντας πως
είναι μαχητής της Χεζμπολάχ. Με σοκάρισε. Ίσως γιατί το πρόσωπο μου φάνηκε
τόσο οικεία δυτικό. Υπό άλλες συνθήκες, σε μιαν άλλη χώρα, σε μιαν άλλη
πραγματικότητα, σε μιαν άλλη ζωή, όλοι οι φίλοι θα του έλεγαν να γίνει
μοντέλο. Ή ηθοποιός. Ή, τέλος πάντων, κάτι τέτοιο. Το ξέρει αυτό ο ίδιος ή
ούτε καν το διανοείται; Αλλάζει το πλάνο της τηλεόρασης. H κάμερα ζουμάρει στο
πρόσωπο ενός Ισραηλινού στρατιώτη. Σε μετεφηβική ηλικία, με χλωμό πρόσωπο,
γυαλάκια, ύφος χαμένου διανοουμένου και μακριά δάχτυλα. Αυτός μάλλον ξέρει πως
η ζωή του θα μπορούσε να ήταν πολύ διαφορετική. Μέσα του, ίσως, παρότι το
απεύχεται, φοβάται μήπως ποτέ δεν γίνει διαφορετική.

Κι αν, κάποια στιγμή, όλα τα δεινά τελειώσουν και οι άνθρωποι αυτοί μπορέσουν
να ζήσουν «φυσιολογικές» ζωές, πώς θα είναι; Θα μπορέσουν να ξεπεράσουν αυτά
που έζησαν, αυτό που ήταν; Δεν ξέρω. Κάποιοι άνθρωποι στιγματίζονται ανεξίτηλα
από τα γεγονότα και τις συγκυρίες της ζωής τους· κάποιοι άλλοι όχι –
αποβάλλουν τις εμπειρίες και την προγενέστερη ζωή τους σαν νερό από πάνω τους.
Αλλά κι αυτή η άνεση, αυτή η ευκολία τού να ξεπερνούν τα πάντα, την ίδια τους
τη ζωή, και να μεταμορφώνονται ή να προσαρμόζονται σε κάτι ριζικά διαφορετικό,
δεν τους χαρακτηρίζει, τελικά;

H γιαγιά μου πάντα μου εφιστούσε την προσοχή: «Άνθρωπο βλέπεις, κι άνθρωπο δεν
ξέρεις». Τα αντικειμενικά στοιχεία, η ιδιότητα και τα φαινόμενα παίζουν μεν
ρόλο, αλλά δεν φτάνουν για να κρίνεις έναν άνθρωπο.

Ποτέ δεν ξέρεις ποιος είναι αυτός που έχει πέσει μέσα στην άβυσσο και τον
κατάπιε οριστικά. Ποιος έχει επιζήσει, εξερχόμενος από αυτήν πιο δυνατός, πιο
φωτεινός απ’ ό,τι ήταν πριν πέσει μέσα. Και ποιος είναι αυτός που ποτέ δεν την
αντίκρυσε. Αλλά ο ίδιος, είναι η άβυσσος.