TPITH AΠOΨH Xάπια για τον πόλεμο

H διπλωματία δεν είναι το αντίθετο του πολέμου. Ούτε και είναι πάντοτε το
αντίδοτό του. H περίπτωση του σχεδίου ψηφίσματος του ΟΗΕ για τον Λίβανο είναι
χαρακτηριστική. Από τη στιγμή που έγινε γνωστό το περιεχόμενό του, η σύγκρουση
κλιμακώθηκε. Μέσα σε μια μέρα, την προχθεσινή, η Χεζμπολάχ προκάλεσε διψήφιο
αριθμό θυμάτων μέσα στο Ισραήλ, εντείνοντας τα πλήγματα σε στρατιωτικούς και
πολιτικούς στόχους. Τι ακριβώς συμβαίνει;

Το σχέδιο ψηφίσματος είναι αρνητικό για τη Χεζμπολάχ. Και δεν θα μπορούσε να
είναι πολύ διαφορετικό. Αυτό δεν οφείλεται απλώς στις διεθνείς συμμαχίες των
ισχυρών και ακόμα λιγότερο στον διεθνή σιωνισμό που πίνει το αίμα των
απανταχού καταπιεσμένων. Επίσης, δεν οφείλεται στο ότι η Γαλλία έγινε κι αυτή
ξαφνικά τσιράκι της Αμερικής. Ένα ψήφισμα του ΟΗΕ δεν θα μπορούσε με κανέναν
τρόπο να δώσει διεθνή νομιμοποίηση σε μια ένοπλη παρακρατική οργάνωση που έχει
ως διακηρυγμένο στόχο τον αφανισμό του κράτους με το οποίο συγκρούεται. Πολύ
περισσότερο, δεν θα μπορούσε να της αφήσει το περιθώριο να εμφανίζεται ως ο
νικητής της σύγκρουσης. Ήταν, λοιπόν, επόμενο ότι το ψήφισμα του ΟΗΕ θα έφερνε
σε δυσχερή πολιτική θέση τη Χεζμπολάχ.

Με αυτό το δεδομένο, η οργάνωση επιδιώκει την κλιμάκωση της σύγκρουσης. Τα
εντεινόμενα χτυπήματα έχουν ως στόχο να προκαλέσουν τη γνώριμη αντίδραση
αντιποίνων του Ισραήλ. H εφαρμογή αντιποίνων στο πολλαπλάσιο του αρχικού
πλήγματος είναι μια βαρβαρότητα στην οποία οι ισραηλινές κυβερνήσεις έχουν
εθίσει την κοινή γνώμη της χώρας τους ακόμα και σε περιόδους «χαμηλής
έντασης». Πόσο μάλλον όταν αναμένονται σαν ένα αντανακλαστικό αυτή τη στιγμή,
που η ισραηλινή κοινωνία αισθάνεται υπό κυριολεκτικά θανάσιμη απειλή.

Τις τελευταίες ημέρες, μετά το χτύπημα της Κάνας, το Ισραήλ είχε δείξει μια
σχετική αυτοσυγκράτηση στην επιλογή των στόχων του. H Χεζμπολάχ επιδιώκει να
το επαναφέρει στη λογική των αντιποίνων στο πολλαπλάσιο. Αυτός είναι, ίσως, ο
μόνος τρόπος για την οργάνωση να κερδίσει τον πόλεμο. Όχι τόσο διότι ελπίζει
στα διπλωματικά αποτελέσματα μιας αύξησης της πίεσης από τη διεθνή κοινή γνώμη
προς το Ισραήλ και τους συμμάχους του. H επιδίωξη της Χεζμπολάχ είναι να
ανεβάσει στο κατακόρυφο το θερμόμετρο στον ισλαμικό κόσμο. Και, ειδικότερα, να
προκαλέσει την πολεμική εμπλοκή της Συρίας και του Ιράν, με την οποία το
σκηνικό του πολέμου θα ανατρεπόταν ριζικά (η μεταφυσική δικαίωση του Νασράλα
και των ομοίων του θα ήταν ένας ολοκληρωτικός πόλεμος, με χιλιάδες απίστους να
δαγκώνουν το χώμα και χιλιάδες μάρτυρες να οδεύουν προς την αγκαλιά του
Προφήτη).

Δύο είναι οι δυνατές εκβάσεις της σημερινής σύγκρουσης. Εκδοχή πρώτη: Δίδεται
ο χρόνος στο Ισραήλ να τελειώσει τον πόλεμο (το σχέδιο ψηφίσματος του ΟΗΕ
είναι κομμένο και ραμμένο σ’ αυτό το σενάριο). Το Ισραήλ θα θεωρήσει ότι έχει
νικήσει μόλις η Χεζμπολάχ βρεθεί σε αδυναμία να πλήττει με ρουκέτες το έδαφός
του. Για να γίνει αυτό πρέπει αφενός να εκκαθαριστεί όλη η περιοχή στα νότια
του ποταμού Λιτάνι, απ’ όπου εκτοξεύονται οι δύσκολες στον εντοπισμό τους
Κατιούσα, και αφετέρου να καταστραφούν τα λιγότερα και ευκολότερα να
εντοπιστούν βλήματα μέσου βεληνεκούς (ιρανικά Φατζρ ή Τζελτζάλ), τα οποία
εκτοξεύονται και από τον Βορρά του Λιβάνου. Εκδοχή δεύτερη: H γενίκευση της
σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή. H εκδοχή αυτή, ακόμα και ως απλή (αλλά εξαιρετικά
ενδεχόμενη) προοπτική, συμφέρει τη Χεζμπολάχ. Ταυτόχρονα, είναι ο εφιάλτης του
διεθνούς συστήματος. Απέναντί της η διπλωματία δεν θα μπορούσε παρά να
λειτουργήσει ως (προληπτικό) αντίδοτο του πολέμου. Και, στην περίπτωση αυτή,
με δεδομένο το πολύ υψηλό διακύβευμα, οι όροι της διαπραγμάτευσης θα μπορούσαν
να είναι ευνοϊκότεροι για τη Χεζμπολάχ.

Το συμπέρασμα είναι ότι, όπως πηγαίνουν τα πράγματα, η σύγκρουση θα λυθεί με
τα όπλα υπέρ του Ισραήλ, αν το Ισραήλ υπομείνει μέχρι τέλους τα πλήγματα στο
έδαφός του και προσηλωθεί σε στρατιωτικούς στόχους του αντιπάλου. Αυτό είναι,
ούτως ή άλλως, δύσκολο από τη φύση της σύγκρουσης, όπου οι «μαχητές του Ισλάμ»
αναμειγνύονται με τους αμάχους αλλά και στηρίζονται από τους άμοιρους αυτούς
ανθρώπους, για τους οποίους μέχρι σήμερα η Χεζμπολάχ συνιστούσε το «παρακράτος
πρόνοιας» και τον παραδεκτό, με το καλό ή με το άγριο, εθνικοθρησκευτικό
προστάτη. Υπάρχει όμως η λεπτή κόκκινη γραμμή του αιφνίδιου πολλαπλασιασμού
των αθώων θυμάτων στον Λίβανο, που, όπως αποδεικνύεται, το Ισραήλ δεν έχει
ακόμα διασχίσει στα μάτια των Σύρων και, κυρίως, των Ιρανών. Από την άποψη
αυτή, η επιμονή της Γαλλίας να εμπλέξει σε μια διπλωματική λύση τη Συρία και
κυρίως το Ιράν, αποσκοπεί να λειτουργήσει ως το προληπτικό αντίδοτο στον
μεγάλο εφιάλτη της γενικευμένης ανάφλεξης της Μέσης Ανατολής.